Disorder

dr. margie holmes

 "Sanity calms, but madness is more interesting" - Bertrand Russell




  • My BF is Sick?

    Dear Dr. Holmes,

    I’m getting married 5 months from now, after 8 years of relationship with my seaman boyfriend. He is 7 years older than me. He came from a broken family. And now he is at the peak of his career as a Captain.  I’m 27 years old, only girl of the family; I have business of my own and well educated. I am also blessed in many ways. He is my first boyfriend.
    We have been through a lot. I know I’m loved, but something happened  last year.
     
    I caught him texting “few girls”. And as a surprise they talking all about sex and of course he didn’t admit anything sexually happen between those girls. He said it’s all sex on phone. We had a fight, i felt his sorry then I forgive him for myself, because I love him more than anything, it’s too late for me to realized that I made him my world.

    I thought that’s the worst saga of our relationship, but hence just a start of it. In our sex life we talk a lot, experiment different position, we do sex on phone since his always out of the country in 3 month on 2 months off, and he always saying that I’m the best he had in bed but one day a new fantasy pop-out on him that really caught my attention. He wants me to have sex with other guy, and he want to watch it while we’re doing it. At first I thought it was a joke, I ask him many time, Kung di sya magseselos sabi nya “hinde”. And He explains that it’s just sex, no emotion attach. I let him to have his fantasy and ride with it because I’m hoping he will wake up one day and forget everything. He continues sending me information and stories about 3-somes and talk about it a lot.  

    The more we talk about it, the more it hurt me deep inside. It pain because I know I don’t deserve it. I talk to him about my feelings many times, but he can’t understand, he doesn’t want to listen. He came home to fix our wedding but every single time that we had sex, he always talking about it, and he enjoy. He even talking to this stranger’s in net for potential other person for his fantasy. And now he wants me to flirt with his friend. That really scared me. I don’t know till when I can prevent things to happen. I’m dying inside. I know I need help but I don’t know whom to ask. I’m marrying the love of my life but I’m hurting.  JENNY

                          
    Dear Jenny:

    Maraming salamat sa sulat mo. Mahirap talaga ang iyong niraranasan ngayon, pero nasisiyahan ako na alam mo ang sanhi ng problema mo:   Gaya nang sinulat mo, “I made him my world.”  Alam niya ito, Jenny, kaya grabe ang hinihingi niya sa iyo. Bale wala kung masaktan ka. Sigurado siyang hindi mo siya kayang iwanan. 

    Pero sana pakikinggan mo ang sinabi mo sa akin: “I don’t deserve this.” At tama ka, Jenny.  Kung ganyan na ang pagtrato niya sa iyo bago kayo magpakasal, ano pa pagkatapos?
     
    Maaaring mahal ka niya; pero hindi ito ang pagmamahal ng isang lalake para sa babaeng ipapakasal niya.
    Hindi mag SOP ang isang lalakeng magpapakasal na.  Hindi rin niya masisikmurang panoorin  na ang kaniyang magiging asawa at ina ng kaniyang mga anak na nakikipag sex sa ibang lalake.

    Alam ko, iba magmahal ang babae sa lalake.  Pero sa mga buwan bago sila magpakasal, pareho silang napakatinding at napakalakas magmahal sa kanilang partner.  Wal silang gagawin para masaktan ito.  Hindi nila pipilitin ang partner nilang gumawa ng isang bagay na ayaw talagang gawin ng partner nila. 

    So, Jenny, kahit na masakit, sana ay mag-break ka sa kaniya. Minsan, mayroong hindi masyadong matalino na magsasabi na sayang ang 8 taon ninyong pagsasama. Pero mas sayang kung ang buong buhay mo ay masasayangan na nakatali sa isang lalakeng katulad ng boyfriend mo, diba, Jenny? 

    Hindi ako kadalas na nagsasabi kung ano ang dapat gawin ng isang tao.  Pero klarong klaro, sa iyong situwasyon na ang iyong (sana EX) boyfriend ay hindi handang magpakasal itong taon na ito.  Hindi ko alam kailan siya magiging handa. Sana huwag mo na siyang hintayin, Jenny.  Napakarami pang magmamahal at ire-respeto ka kung bigyan mo lang sila ng pagkakataon.

    Sana sulatan mo nanaman ako kung mayroon pa akong maipaglilingkod sa iyo, ok, Jenny?  Ingat—MG Holmes

  • My BF is Sick?- Part 2

    Dear Dr. Holmes,

    Salamat po for that heartfelt advice (PART 1 above)  I know your advice is the right decision that I should do, but I choose to do something more about our relationship..

    Maybe in my letter its sounds that my fiancé is the most horrible guy. Pero I think it’s unfair for him. Alam ko na mahal naman po ako nya sobra, and he dreamt everything good for me and us. About his fantasy it will always hurt me..  I remember once when im crying discussing about this things with him. And he cried with me and said that, he think he’s sick.  He wants me to leave him.

    But I choose not  to leave him. Dahil mahal ko, at alam ko na our love is stronger than his lust. After a year of battle of our love, ngayon ko pa po ba sya iiwan???  

    If its psychological and his willing to get rid of it, sana my prayers and love will help me  throughout this. Thank you.. I promise to take care of myself.. thank you po sobra..

    Dearest  Jenny:

    Maraming salamat  sa iyong ikalawang sulat sa akin.  Alam mo, kung lalake lang ako, ako rin ay magpropropose sa iyo.  Napakabait mo talaga kasi.

    Halimbawa, dahil sinabi ko sa iyo na mas mabuting huwag ituloy ang kasal ninyo, ang isip mo kaagad ay  ikaw ang nagkamali; na kung nasabi mo lang ang lahat, hindi ko iisiping kailangan mo siyang iwanan.

    At lagi mong binibigay ang fiancé mo ng benefit of the doubt. Ibig sabihin noon ay, kung hindi ka sigurado ng ibig sabihin ng kaniyang mga  aksyon o mga salita, tinatanggap mo ang interpretasyon na maganda ang sinasabi tungkol sa kaniya. 
    Halimbawa,   sinulat mo na “I remember once when I’m crying discussing about this things with him. And he cried with me and said that, he thinks he’s sick.  He wants me to leave him.” 

    Ang iyong interpretasyon ay natanggap ng fiance mo na masama ang kaniyang hinihiling sa iyo at ayaw ka niyang masaktan na kaya sinabi niyang iwanan mo nalang siya.

    Pero mayroon pang at least isang interpretasyon dyan.  TO BE CONTINUED BELOW

  • My BF is Sick?- Part 3

    Dear Jenny:

    Maraming salamat sa iyong sulat. Sa itaas, sinabi natin na lagi mong binibigyan ng magandang interpretasyon ang kilos at salita ng fiancé mo.  Magandang  katangian yan, at nakakatulong talaga sa relasyon…UNLESS hindi totoo ang mas magandang interpretasyon.   Ang laging maganda ang  interpretasyon sa kilos ng isang tao na halata na obvious naman na hindi yung magandang intensyon ang balak nito ay tinatawag sa Ingles na, “looking at the world through rose coloured glasses.”
    Para bang lahat ng tinitingnan mo ay rosas, napakaganda, napakabango. Pero hindi naman talaga totoo dahil ganun lang ito dahil yung (eye)glasses mo ay kulay rosas.  SO…lahat ng tinitingnan mo ay rosas, pero hindi dahil ganun talaga angt mundo, pero dahil iba ang pagtingin mo rito. Kung tanggalin mo ang glasses mo, para malinaw at mas makatotoo ang takbo ng mundo, iba ang maaaring maging interpretasyon mo.

    Naku, Jenny!!   Sana huwag kang kaagad magalit sa akin.  Hindi ko sinasabi na tinitingnan mo ang kilos ng fiance mo through rose coloured glasses. Wala naman akong basehan kundi ang mga sulat mo sa akin. Per, diba, Jenny, maaari ring yun ang nangyayari paminsan minsan? 

    Ok naman yun, dahil kapag in love ang isang tao, ang tendency niya  ay tumingin sa kaniyang partner ng ganito. Minsan nga nakabubuti ito para sa relasyon.   Pero hindi nakabubuti sa relasyon kung tingin ng tingin ang tao through “rose coloured glasses”  pero obvious na hindi na ito ang totoo.

    Inuulit ko., dearest Jenny, na hindi ako sigurado na yun nga ang nangyayarti rio, pero sa desisyong kasing halaga ng marriage, mabuti nang tingnan mo ang mga maaaring maging malat sa inyong relasyon bago kaya magpakasal kaysa pagkatapos.  TO BECONTINUED

  • My BF is Sick?- Part 4

    Dear Jenny:

    Noong mga nakaraang kolum, sinabi ko na maaaring na lagi mong binibigyan ang fiance mo ng benefit of the doubt kahit na hindi niya nade-deserve ito.  Sinabi ko rin na maaaring yan ay dahil ang pagtingin mo sa kaniya at sa inyong relasyon ay “through rose coloured glasses.”
     
    Maaaring mali ako; lalo na kung lahat ng mga inadmit niya sa iyo ay fantasy lang; na ayaw niya talaga na maging totoo ang kaniyang panonood hanggang na nakikipagsdex sa ibang lalake, I apologise. 

    Hindi ito ang sinasabi ng kaniyang mga kilos.  Ang kaniyang mga salita at kilos ay nagpapakita na inaasahan niya na magbabago ang isip mo.  Kung handa siyang iwanan lang ito sa larangan ng fantasy, ok ito sa relasyon ninyo.  Masakit man itong marinig mo, kung talagang wala siyang balak magiung totohanan ito, hindi mo ba kaya mo bang  sabihin sa kaniya na isamng araw at gabi lang siya magkuwento sa iyo tungkol sa fantasy niya? 

    Hindi mo sinasabing tigilin niya ang kaniyang fantasy; tigilin lang niya ang sobrang pagkuwento nito sa iyo. O i-limiyt niya ang pagkuwento nita sa iyo habang talaga kayong nagsisiping.

    Alam mo naman siguro sa aking mga nakaraang kolum, na kahit kalian, hindi ko sinabi sa isang tao na huwag siyang magpakasal dahil sa fantasy lang ng kaniyang fiance. 

    Minsan nga nag fantasy ay nakabubuti hindi lang sa sex pero sa buong relasyon din.  Pero hindi ibig sabihin na lagi mong kailangang marinig ang kaniyang fantasy kahit na lagi kang nasasaktan kapag narinig mo ito.

    In this way, pareho kayong nag-a-adjust sa mga pangangailangan ng mahal ninyo.   Nag-a-adjust ka sa kaniyang fantasy at sa kaniyang pagsasabi—kahit pagsisigaw—nito. 

    Nag-a-adjust naman siya sa pagkuwento lang nito habang nagsisiping kayo po.  Kung, sa tingin mo, masyadong malupit ito, then maaari mong i-add na maaari rin sdiysang magkuwento tungkol rito isang araw sa isang linggo.  Pero huwag naman lagi lagi; huwag naman araw araw.  TO BE CONTINUED  NOV 15

  • My BF is Sick?- Part 5

    Dearest  Jenny:

    Maraming salamat  sa iyong ikalawang sulat sa akin.  Alam mo, kung lalake lang ako, ako rin ay magpropro-pose sa iyo.  Napakabait mo talaga kasi.

    Halimbawa, dahil sinabi ko sa iyo na mas mabuting huwag ituloy ang kasal ninyo, ang isip mo kaagad ay  ikaw ang nagkamali; na kung nasabi mo lang ang lahat, hindi ko iisiping kailangan mo siyang iwanan.

    At lagi mong binibigay ang fiancé mo ng benefit of the doubt. Ibig sabihin noon ay, kung hindi ka sigurado ng ibig sabihin ng kaniyang mga  aksyon o mga salita, tinatanggap mo ang interpretasyon na maganda ang sinasabi tungkol sa kaniya. 


    Halimbawa,   sinulat mo na “I remember once when I’m crying discussing about this things with him. And he cried with me and said that, he thinks he’s sick.  He wants me to leave him.” 

    Ang iyong interpretasyon ay na tanggap ng fiance mo na masama anbg kaniyang hinihiling sa iyo at ayaw ka niyang masaktan na kaya sinbai niyang iwanan mo nalang siya.

    Pero mayroon pang at least isang interpretasyon dyan.  TO BE CONTINUED

  • My BF is Sick?- Part 6

    Dear Jenny:

    Sinabi ko sa PART 4 na kung sa larangan ng mga fantasies lang ang iyong pagsiping sa iba at ang kaniyang panonood rito, ok lang. Pero sa akingkaranasan bilang sex therapist AT ayon sa mga pananaliksik, ang mga lalakeng nag-aamin ng ganitong fantasy—lalo na kung lagi laging binabanggit at di isang beses lang—ay nagpaparinig na para hindi magulat ang kanilang gf/asawa  kapag tinanong na nilang maging totoo ito.

    Ang isa pa ring dahilan na hindi mo kinoconsider ang hiwalayan mo siya ay ang iyong sinulayt sa taas: “After a year of battle of our love, ngayon ko pa po ba sya iiwan???” 

    Dear Jenny, yes, a year battling for your love is a long time.  But if it is a love that doesn’t deserve it, because he will not live up to forsaking all others and love and honor you for the rest of his life, isn’t it better that you wasted only one year rather than continue to waste more?

    You also said, “If its psychological and he’s willing to get rid of it, sana my prayers and love will help me  throughout this.”  It is definitely psychological, Jenny.  And you are right, that, as long as he’s willing to get rid of it, chances of a successful marriage are very high indeed.  But just so you know, admitting that you are sick is NOT the same as that is not the same as being committed to change his behavior.

    Minsan nga aadmit ng tapo may sakit siyang sikolohikal para tanggapin mo nalang na ganito siya.  Ang dami ko nang narining na ang susunod rito ay: “Winarningan na kita na sakit ito.  Bakit di mo lang tanggapin? Alam mo naman mahirap makabago kung sakit ito.”

    Naku, Jenny, sana huwag kang magalit sa akin!! Mabiuiti nang magsalita ngayon bago kayong magklasal, diba?  Sa Friday, last installment na. Promise.  TO BE CONTINUED

  • My BF is Sick?- Part 7


    Dear Jenny:

    Eto ang huling installment na ng sulat ko, gaya nang pinangako ko SA PART 6???  Sabi ko rin dun na ang pagaamin na may sakit ang isdang tao ay hindi kaagad ibig sabihin na gusting magbago siya.  In fact, the more magdrama siya, the more sabihin niya na walang mabibintang sa iyo at kasalanan niya lahat, the more babalik ito sa marriage ninyo. 

    Kung ikaw walang kontribusyon sa nangyayari (kasi inosente ka), wala ka ring kontribusyon sa pagbabago niya. In short, pabayaan mo nalang siya. Huwag ka nang mag-nag, huwag ka nang umiyak, huwag ka nang magmakaawa na magbago siya. Maririnig ka niya, kagaya nang dati, pero hindi ito sapat poara magbago siya.  Wala kang kontribusyon sa kaniyang sakit, kaya kung may kontribusyon ka sa kaniyang paggaling, napaka kaunti lang nun.

    So, kahit na umiyak siya nang katakot takot, kahit niya sabihing “iwanan mo na ako. Baka paiyakin lang kita habang buhay mo,” sana huwag m,ong tingnan ito bilang proof na talaga siyang magpapa therapy. 

    Palagay ko kasi yan lang ang paraang puede siyang magbago.  Nagawa mo na lahat, binigay mo na ang lahat, para mangyari yun, pero wa effect pa.  It is time you both tried something else. 
    Sinulat mo na “our love is stronger than his lust.” There is no doubt your  love is stronger, Jenny, but please make sure his is also.   Ingat—MG Holmes

  • Children after vasectomy?

    What about me, doc?  Can I still get a woman pregnant after a vasectomy?   TONY

    Di ka rin puedeng magka anak pagkatapos ng vasectomy, Tony.  Maaari kang makabuntis ng babae uli, only if magkaroon ka ng operasyon na nagre-reverse ang resulta ng vasectomy mo.

    Pero ang operasyon para ma-reverse ang vasectomy mo (para magka anak ka uli) ay mas komplikado ng vasectomy.  At hindi garantisado na magiging successful ito.  In other words, maaari na, pagkatapos ng operasyon na nag Hindi 100% guarantee My strong suggestion is to be very sure you do not want any more kids before having one.

  • Children after hysterectomy?

    Can I still have children after my hysterectomy, Doc?  Thanks po—ANA

    nfortunately, the answer is no, Ana. IN addition  to not being able to have kids, you will also stop having menstrual periods.  While there is a remote possibility that sometime in the future, scientists will find a way to make hysterectomies reversible, at the present moment, it isn’t. Thus, no more menstruation nor pregnancies after a hysterectomy, which can be a very good thing indeed, depending on what your needs and wants are.

  • My GF is sexually abused?


    Dear Dra Holmes:

    good day po!  gusto ko lang po mag ask bakit kaya nag ngangatal ung partner ko pag mag do do kami?  At  saka po bakit kaya sia na iilang pag nag huhubad na kami pareho?
     
    actualy po di pa kami nag do do talaga, at palagay ko po yan ang dahilan na hindi pa nga kami nag do do.  

    pro bakit po  kaya sia ganun?  Alam ko po..na  nakikiliti naman sia sa mga ginagawa ko sa kanya.  ang problema lang po ay kapag nasosobrahan sia sa kiliti,  nangangatal sia na nginginig ung kamay en paa nia.

    tapos  po feeling nia daw ay  ayaw nia ako katabi. Ang resulta po nito ay  tinutulak nia ako palayo. nakakatuwa diba po, dra?  Pro masakit din.

    ano po ba un sign ba un na mag cclimax na sia o may ibang problema kaya po sia? 

    kasi po nabanggit nia din sakin minsan na nung bata daw sia,  nagising sia na hinahahawakan ng tito nia ung boobs nia . so does that mean  mean na minomolestia sia ng tito nia?  

    pro nag ask ako sa kanya kung ano pa baka na rape sia. sabi nia di naman daw po, pro  i think dinala nia un till now.

    ano po kaya ang dapat kung gawin pra makalimutan nia un? at ano po kaya talaga ang problema ng  partner ko?

     kailangan kaya namin mag pa tingin sa doctor about dun?  nakakapag taka naman kasi ako, eh bigla sia na ngangatal .. salamat mo dra. sana po matulungan nio ako.   alam kung kau llang makaka help sakin.

     wala lang pong chance pro sa totoo lang,  elem plang ako idol ko na po kau.   gusto ko nga maging lalaking kau eh totoo po salamat po and more power sana po matulungan nio ako! God bless po!
           ERIC

    Dear ERIC:

    Maraming salamat sa sulat mo.   Maaaring napaka lakas ng epekto ng sex abuse sa isang babae.  Kung gaano ka-grabe ang resulta ng sex abuse ay depende sa iba’t ibang bagay: depende gaanong katagal, kalupit atbp. itong nangyari.  Minsan mas malaki ang epekto kung hindi tinakot ang bata, pero kinumbinsi na ang kaniyang ginagawa ay ok.  Mayrrong mga bata na nakukumbinsi na hindi masama ang ginagawa nila, pero kailangang huwag sabihin sa ibang “hindi makakaintindi.”

    Para sa mga batang ito, na wala namang kamalay malay na masama nga ito AT marahil ay may nagustuhan sa mga nangyayari, nakakagulo kapag mainitindihan nila na masama nga talaga ang nangyari sa kanila

    “Papaano nila magugustuhan ang nangyari sa kanila?” marahil marami ang nagtatanong.

    Sa aking opinyon, na backed up naman ng aking clinical experience, 2 ang paraan na nagugustuhan ng bata ang mga nangyayari sa kaniya.

    Una, maraming bata (at kahit matanda) ay natutuwa kapag may special attention na binibigay ang iba sa kanila.  Lalo na kung “sekreto” ito, at alam ng bata na, kapag sila ay mag isa na, ipapakita ng tao (the sex abuser) kung gaani kahalaga ang bata sa kaniya.  Hindi ko sinasabing sekswal ito.  Maaaring sa pamamgitan ng kendi o baro, o ano pang alam niyang magugustuhan ng bata.

    Pero mas mahalaga sa  mga regalong  pisikal, ay ang mga “regalong” emosyonal.  Ito ay isang tao na pinapakita sa bata kung gaano siya kahalaga.  Mas may kapangyarihan ang ganitong klaseng atensyon  kung naghahanap ng ganitong atensyon sa mga magulang, pero hindi niya nakukuha doon.TO BE CONTINUED

  • My GF is sexually abused?- Part 2

    Dear ERIC:

    Sa PART 1, sinulat  ko na, kahit mahirap paniwalaan sa mga hindi na sex abuse, maroong dalawang paraan na ginagamit ng abuser para magustuhan ng bata ang mga nangyayari sa kaniya.

    Alam naman natin na, kahit nagugustuhan ng bata ang nangyayari, inosente pa rin siya, dahil hindi naman niya naiintindihan ang kahulugan ng lahat na ito. 

    Sana huwag mong kalimutan yan, eric, dahil maaaring ito ay isa sa dahilan na umaayaw siya sa iyo, kapag parang malapit na siya sa sukdulan ng pagroromansa ninyo.  Natatakot siya sa reaksyon ng kaniyang katawan.  Natatakot siya sa reaksyon mo.  Baka mo siya i-judge.
    Pero ang pInakatinanatukan niya ay ang sarili niya.  At ang  reaksyon ng kaniyang katawan sa pagroromansa ng isang lalake.

    Maaari, kahit hindi niya maiintindihan ang nagyari sa kaniya, na nagustuhan ng katawan niya it.  After all, an gating mga ari ay napakaraming “nerve endings” na siyang nagbibigay ligaya sa atin. 

    Mahigit pa doon, ang clitoris tinggil (?) ng babae ay ang iisang parte ng katawan na walang ibang function kundi magbigay ng ligaya.

    Ang ari ng lalake ay para sa ligaya, pero para rin sa pag ihi at para rin sa pagbubuntis.  Ang ari ng babae ay para sa anak, sa regla at para rin sa ligaya.  TO BE CONTINUED

  • My GF is sexually abused?- Part 3

    Dear ERIC:

    Sa PART 2, sinulat ko na kung nasarapan siya, kahit konti, sa ginawa sa kaniya ng tio niya, marahil super tindi ang kaniyang guilt rito.

    Hindi niya siguro alam na, walang basehan ang kaniyang guilt.  Kung ikaw ay bata pa, maaaring hindi mo alam, hanggang lumaki ka na, na masama ang ginagawa ng tio mo sa iyo.

    Kung marunong ang tio niya magromansa (?) maaaring hindi lang siya nasarapan, pero naka orgasm din sila.

    Sana ay huwag kang ma-shock, Eric. Alam kong mahirap tanggapin ito.  Kahit basahin ito tungkol sa iyong minamahal ay masakit. Sana malamn mo na masakit rin para sa akin na magsulta tungkol rito.

    Pero pangako ko sa iyo at ibang mga tagabasa ng Walang Bolahan, ay walang bolahan talaga rito sa kolum.  Kahit mahirap  tanggapin, kahit magagalit ang ibang tao sa aking sinasabi, (inaasahan ko) na susulatin ko pa rin.

    Ang pagkakamit ng orgasm sa ginagawa sa iyo ng abuser mo (na maaaring hindi mo alam na abuser siya noong time na yon)  ay posibleng posbile AT nangyari na sa iilang mga babae.

    Ito ang resultang nakuha sa iilang pananaliksik. Ito rin ang mga sinabi sa akin ng iilang ng aking mga kliente.  Hindi lahat, at mas maraming mga kliente ko na na-abuse ay hindi nagustuhan, pero mayroon ring nakaratring sa glorya kahit hindi ito ang kanilang balak o kanilang ine-expect.

    Natandaan mo sana ang nakaraang kolum na ang  pinakasenstive part ng katawan ay ang clitoris ng babae.  Bihirang sabihin ng magulang sa kanilang 4 year old child na huwag magpahawak ng clitoris niya sa iba.  Kaya posibleng hindi siya lumaban nang nagyari ito.
    At kahit siya lumaban, ano naman ang laban ng isang 4, 7 o 8 year old sa isang lalakeng 20 or more? TO BE CONTINUED

  • My GF is sexually abused?- Part 4

    Dear ERIC:

    Sa PART 3, sinulat ko na marahil, ang pinakamahirap tanggapin na nagmamahal sa isang na-abuse.  Sinabi ko na posibleng nasarapan siya sa ginawa ng tio niya sa kaniya.

    Maraming mga boyfriend ng incest survivor ay matatanggap na na-rape o ginalaw sila habang bata sila.  Obvious na obvious na walang “kasalanan” ang babae.

    Pero mas mahirap tanggapin para sa lalake kung malaman niya na naka-orgasm ang girlfriend nila sa kamay ng kaniyang abuser.

    Nang lumaki na ang mga babaeng na-abuse, mas naiintinidhan nila kung bakit hindi talaga ito dapat mangyari. Naiintindihan nila na masama ang ginawa sa kanila.  Kasalanan sa Diyos at sa batas.

    Pero ano kung nasarapan sila, nokng sila ay 4, 5 o8?  Ano kung naniwala sila sa kanilang tio, o kahit sinumang mas matanda sa kanila, na huwag matakot, ok lang ito.

    Kung bata ka, maaaring maniwala ka, diba? 

    Pero ngayon na kasing edad na sila ng girlfriend mo, hindi na sila naniniwala sa tio nila. Alam nila na ang ginawa ng tio nila ay masama.

    Pero anong ibig sabihin nun kung nag enjoy sila?  Paaano nila ma paliwanag sa kanilang boyfriend o kahit sa sarili nila, na nasarapan sila sa nangyari?

    Bihira ang babaeng napakatapang(?) na kaya niyang sabihin ito sa kaniyang boyfriend. .  Minsan nga, masakit aminin kahit sa kaniyang sarili,

    MInsan, mas mabuting makalimutan lahat, kaysa aminin sa boyfriend ang nangyari.  Maraming magagandang resulta kung  nakalimutan niya lahat tungkol sa kasarapan na nagyari kasama nag tio niya.

    Una, walang kailangang guilt tungkol sa bagay ng orgasm;

    Ikalawa,  walang kailangang aminin sa kaniyang boyfriend;

    Ikatlo, hindi siya nagsinungaling dahil hindi niya talaga natatandaan ang nangyari. 

    Ang tawag rito ay REPRESSION. TO BE CONTINUED

  • My GF is sexually abused?- Part 5

    DEAR Eric:

    Sa PART 4, pinagusapan natin ang repression,  ang paglilimot na napakasakit o traumatic na nagyari sa nakaraan.  May paradox (contradiction?)  na nagyayari sa repression.

    Traumatic ang nangyari kaya mas mabuting kalimutan, pero hindi sinsadya ang paglilimot. Ayon kay Dr. Freud na siyang nag isip ng konseptong ito, nasa UNCONSCIOUS ng tao ang pangyayaring traumatic.  Ang unconscious natin ay ang parte ng ating memory na hindi natin alam nandoon. Napupunta sa ating unconscious ang mga bagay na talagang nakalimutan natin. Isang dahilan ng pagkalimot ay dahil nga masyadong masakit matandaan ito.

    SO…kahit natandaan ng girlfriend ko na na-abuse siya. maaaring nakalimutan niya na naka enjoy rin siya rito.

    Hindi ito katakataka. Hindi siya nagsisinugaling kung sabihin niya in-abuse siya ng tio niya, period.   Hindi niya talaga natatandaan na may nangari pa.  Ang nangyari ay na nag orgasm rin siya  (not proven, merely a hypothesis)

    Pero nakita mo ba, Eric, kung papaaano maaring ma-apekto ang sex life ninyo ngayon?  Dahil sa nangyari sa girflfriend mo sa isang lalakeng di mo kilala, noong matagal na,  ang sex life ninyo, in the present time,  ay na-aapekto rin.
    Mas matindi ang epekto ng repressed memories,dahil hindi mo alam ang kalaban mo.   At least, sa memories na alma mong natatandaan mo, alam mo papaano ilaban ito.

    SO…ang repressed memory, kunwari, ang pag enjoy niya noong kasama niya sa tio niya, ay may epekto ngayon.  Ang epekto ay ang kaniyang pagtulak sa iyo kapag tumitindi na ang kasarapan na nangyayari sa inyo.   Ang reaksyon ng kaniyang katawan ay  maaaring “familiar”  pero hindi niya kahit alam ito dahil repressed nga ang memory nito.

    Pero ang resulta nito ay hindi repressed.   Gaya nang sinabi mo, Eric, and I quote, “kapag nasosobrahan sia sa kiliti,  …na nginginig ung kamay en paa nia…tapos  na nia ako katabi.  tinutulak nia ako palayo.”

    Hindi mo rin ba gagawin yon, eric, kung mayroon kang kutob na “masama” ang mangyayari kung ipatuloy pa ninyo ang nangyayari?  TO BE CONTINUED

     

    DEAR Eric:

    Pasensiya ka nalang sana na napakahaba ang sagot ko. Yan ay dahil hindi kasing straightforward (derecho?) and mga nangyayari sa mga taong na-abuse nang bata pa sila.  Tila mas marami silang dinadala (emotional baggage) dahil nangyari ito noong hindi pa nila kayang awayin ang taong nagmolestia sa kanila. 

    Ang gusto ko sana ay maintindihan mo anong maaring nagyayari sa girlfriend mo at hindi lang bigyan ka ng listahan ng ano ang dapat o di dapat mong gawin.

    Tinanaong mo sa akin ano ang dapat mong gawin para makalimutan niya ang nagyari.

    Kahit kailan, wala kang magagawa para makalimutan niya ito.  Pero kahit hindi niya makakalimutan ang isang karanasan na kasing tindi at kasing sakit (hurtful) kagaya ng ginawa ng tio niya sa kaniya.
    Pero mararamdaman niya ang iyong pagaalaga at pagiintindi ng kaniyang problema. Dahil sa iyong pagmamahal, malalaman niya na hindi lahat ng lalake ay nagiisip ng kanilang sarili lang, kagaya ng tio niya.  Dahil sa iyong pagkaintindi ng na mayroong mga lalake rin na mapagmahal, maaalahanin, walang pagtigil na pasensya,   at may respeto sa babae, yan ang pinakamalaking tulong na mabibigay mo sa kaniya. 

    Huwag mo siyang ipwersa, pero mabuti kayang i-suggest mo sa kaniya na pumunta sa isang NGO, kagaya ng Likhaan, para ma-resolve niya ang mga isyu niya na bunga ng sex abuse ng tio niya. Kahit hindi siya ni-rape, matindi at malalim pa rin ang maaaring epekto (repercussions) nito.

    Ingat at ingatang mo sana ang iyong sarili at ang napakaespesyal na girlfriend mo—MG Holmes

  • Retarded Ejaculation

    dear dr.margie
    good day po,im bel just got married last year ask lng po sana ako kasi asawa ko po pag ng sex kmi tagal nya tlaga labasan until punta nlng kami ng banyo pra mag masterbate cya,ano po ba ang lunas nyan doktora? kase nkaka depress po in my part iniisip ko po baka still during sa lovemaking namin naiisip parin nya girlfriend nya? or tlagang may problma asawa ko,? thanks po   Rebecca de Leon

    Good Day Dra Holmes,

    I really need your help.  I am 38 years old, my husband is 32 years old and we have a 4-year old daughter and we got married in 2004.  My problem is this, our sex life is not that active since I am working in a call center and my usual schedule is graveyard shift monday - friday.  So we sleep together only on Weekends, sometimes we make love on sat and sundays but sometimes we don't have sex during my off from work.  When we make love more often than not, my husband do not "come", Last weekend we do it on Sat and Sun however he did not "come" again. He told me then that it's been over six months that he did not come and he really dont know why and madalas na raw sumasakit puson niya. I'm really worried because I know that I have the obligation also to satisfy him.  I must admit that I am not good at it.  Also, I want to have another baby if possible before I reach 40 years old. 

    Please tell me what to do or if there are techniques that I can do.  I really need your advice before its too late.
    Thanks a lot and I am looking forward for your reply    Carmina Santos


    Dear Mrs. De Leon at Mrs Santos:

    Maraming salamat po sa mga sulat ninyo.  Ang problema ng inyong  mga asawa ay tinatawag na retarded ejaculation. 


    Ang retarded ejaculation ay kadalasang pisikal at hindi sikolohikal.  Pero habang tumatagal ang problema, maraming mga bagay na sikolohikal ay pumapasok rin.  Ang mga bagay sikolohikal na ito ay maaaring makatulong o makasagabal sa problemang ito.
    Yan ang ating tatalakayin sa PART 2 below.

  • Retarded Ejaculation- Part 2

    Dear Dra Margie: (shortened PART 1  letters)

    pag ng sex kmi tagal nya tlaga labasan until punta nlng kami ng banyo pra mag masterbate cya.
    kase nkaka depress po in my part iniisip ko po baka still during sa lovemaking namin naiisip parin nya girlfriend nya? or tlagang may problma asawa ko,? thanks po   Rebecca de Leon

    Dear Dr. Holmes:

    When my husband and I  make love, more  often than not, my husband does not "come."
    We did it yesterday and he did not "come" again. He told me then that it's been over six months that he hasn’t come and madalas na raw sumasakit puson niya.

    I'm really worried because I know that I have the obligation also to satisfy him.  I must admit that I am not good at it. 
    Also,  I want to have another baby if possible before I reach 40 years old. Please help  Carmina Santos

    Dear Mrs de Leon and Mrs Santos:

    Maraming salamat  sa mga sulat ninyo na una nating pinublish noong nakaraang Lunes, ika 27 ng Hulyo. 
    Gaya nang nasabi ko noong Biyernes, 31 JULY 2009,  kung tumagal ang retarded ejaculation pumapasok na rin ang mga problemang sikolohikal.

    Min-nention na rin natin ang nangyari sa iyo, Mrs de Leon, na nagaalala na ang retarded ejaculation ng asawa mo  ay walang dahilan kundi mas gusto niyang magsiping sa iba.

    Para sa iyo naman, Mrs, Santos, ang pinakamalaking problemang nakikita mo ay magka baby muli bago ka maging 40 years old. Natatakot ka na ang retarded ejaculation ng asawa mo ay magiging sagabal sa maging buntis uli.

    Mrs. De Leon,  tinalakay na natin ang iyong pagaalala noong nakaraang Biyernes, reassuring you na ayon sa pananaliksik at sa aking sariling clinical experience, bihirang bihira na ibang babae ang dahilan ng problema.  Sa katotohanan lang, wala pa nga kong nakita sa aking private practice nayan nga ang dahilan.

    Mrs Santos, siguro po naisip na ninyo na mayroong ibang paraan para magkaroon ng isa pang anak.  Oo, napakamahal ang  gastos at super stressful pa.  Isa pang dahilan na ayaw ng mag asawang subukan ang mga ibang paraan bilang pagsisiping para magkaroon  ng anak ay isip nila baka ang ibig sabihin sumuko na sila.  Nag surrender na wala na silang ibang magagawa para magkaroon ng baby kundi humanap ng tulong sa mga fertility experts (ibang doctor), ospital, atbp.  Hindi ako agree na sumuko na kayo, pero mi-nention ko ito dahil sa lahat ng mga mag asawang nagaalala kung kailan sila magkakaroon ng baby, ito ang unang wino-worry nila kapag ang posibilidad ng IVF, halimbawa, ay pagisipan nila.  TO BE CONTINUED in PART 3 below

  • Retarded Ejaculation- Part 3

    Dear Mrs de Leon and Mrs Santos:

    Maraming salamat  sa mga sulat ninyo na una nating pinublish sa PART 1 sa itaas. 


    Gaya nang nasabi ko, pinagusapan natin na ang akala ninyong problema, maliban sa retarded ejaculation mismo, ay ang marahil maling paniniwala ninyo na 1. ibig sabihin mas nagnanasa ang asawa ninyo sa iba; 2. hindi na kayo makaka baby dahil rito.


    Nasabi mo rin,  Mrs. Santos, na ikaw ay may obligasyon ma-satisfy siya.  Hindi po yon 100% totoo.  Pareho kayong may “obligasyon” i-satisfy ang isa’t isa; hindi lang ang babae sa lalake.  Therefore, kung mayroong isang hindi satisfied, hindi ibig sabihin mayroon kang pagkukulang, Mrs. Santos.  Palagay ko, sa situwasyon na nasaan kayo ngayon (in the situation you find yourselves in at present), hindi ito ang dahilan.
     
    Ang masturbation ay HINDI dahilan na nagkakaron ng retarded ejaculation  ang isang lalake.  Pero minsan, kung ang paghawak ng lalake sa kaniyang ari ay napaka higpit, mas mahigpit pa sa magagawa ng ari ng babae “matatalo” ang babae.  Kahit na  maganda naman ang kapit ng ari niya sa ari mo AT magaling ang kaniyang muscle control, kapag nasanay ka na sa (sobrang) higpit ng hawak mo sa sarili mo, mahirap itong mapalit.  Mahirap, pero hindi imposible.  At, lalo na kung ang magasawa ay handang magtulungan sa isa’t isa, lalo na kapag walang bintangan, hindi gaanong katagal ang pagbalik sa dati.  Dati meaning yung wala pa siyang retarded ejaculation.

    Sa PART 4 ang huling kabanata nitong problermang ito.   Ingat sana kayong dalawa at ang mga mister ninyo—MG Holmes

  • Retarded Ejaculation- Part 4

    Dear Mrs Santos at Mrs de Leon:

    Sinabi ko na ito ang magiging huling kabanata ng  diskusyon tungkol sa retarded ejaculation,  problemang nararanasan ng inyong asawa kasalukuyan.

    Sana patawarin ninyo ako na, kahit na ito ang huling kabanata ng ating correspondence, hindi ko pa maisulat sa kolum ang mga solusyon sa problemang ito. Hindi ibig sabihin walang solusyon.  Ang ibig sabihin lang ay na ang solusyon para sa retraded ejaculation ay napaka individual, at napaka “hit at miss” pa sa kasalukuyan, na mahirap magbigay ng isang “dekahon” na solusyon.

    Alam ko. Lahat naman ng mga lalakeng may male sexual deviation( Premature ejaculation, lack of sexual desire, erectile disorder at retraded ejaculation) ay may sari sariling dahilan para sa mga problema nila.  Pero sapat na ng mga lalake ay pumunta na para sa ibang mga problema (maliban sa retarded ejaculation)  na  mayroon ng mga trends at common factors na nakikita sa kanila.  In addition, dahil sapat na ng mga lalake na may mga sexual dysfunctions (maliban sa retarded ejaculation)  mayroon na ngang iba’t ibang klaseng solusyon na available para sa mga lalakeng ito.

    Para sa premature ejaculation:  The Squeeze technique at Seman’s Stop Start technique na pinagusapan na natin sa WAlang Bolahan.  Hindi ko alam kung kailan, pero magkakaroon ng gamot na maaaring inumin para tumulong sa mga lalakeng madaling labasan.

    Para naman sa erectile dysfunction, mayroong Viagra, Levitra, at iba pang mga gamot para makatulong, Mayroon psychological interventions na nagbibigay ng solusyon para sa problemang katulad ng “performance anxiety,” at poor couples relationships.
     
    Wala pang mga solusyon na tanggap ng buong medical community para sa retarded ejaculation. Mayroon na nga dalawang major solusyon, pero hindi pa ito tanggap ng mga ibang doctor.

    Ang una ay tinatawag na Inhibition Approach. Sa mga doctor na na-train sa behaviourism (isang klaseng psychotherapy), ang lalake ay walang sapat na pagnanasa para magkaroon ng ejaculation.  Yan ay dahil ang level ng pagnanasa na makakadulot ng ejaculation (paglalabasan) ay mas mataas kaysa sa karamihan ng lalake.

    Para naman sa mga doktor na na-train sa psychoanalysis (isa pang klaseng psychotherapy) ang retarded ejaculation ay nangyayari dahil may mga nangyari sa kaniyang kabataan na ang resulta ay aggression at hostility (galit) sa kababaihan.  Ang resulta nitong galit ay ang pagtitigil ng labasan (ejaculation niya).

    Ang Desire-Deficit Mode ay isa pang posibleng solusyon maliban sa Inhibition Approach.  Sa Desire-Deficit Model.Ang paliwanag para sa retarded ejaculation, ay na hindi talaga ito problema ng napakatagal labasan, ito ay problema ng napakababang pagnanasa na lumalabas na napakatagal labasan ng lalake.

    Kung tumagal ang mga problema ng inyong mga asawa, Mrs. De Leon at Santos, kailangang magpatingin sila sa doctor.  Minsan nawawala kasi sa paglipas ng panahon.  Inaasahan ko nayan ang mangyari sa inyong mga asawa.  Pero kahit nangangailanagn sila nagpatingin sa doctor, inaasahan ko na makahanap sila ng isang mapagunawa at may alam alam tungkol sa problemang ito, Ingat po—MG Holmes

  • Pornography Dependence


    Dear Dr. Margie,

    Dr. Margs, im a wife wid 3 kids & i have been listening to your advices on UKG because i truly believe u have the best advise specialy on relationship & sexuality.

    I am married for almost 13 yrs., recently i was separated, the reason?  My husband who loves masturbating rather than having sex with me. He also has sextextmates recently.

    Yes Dr., our DVD player we bought 2002 was worn-out also for all the porno movies that he's been collecting and watching. One time i complained about it dahil mag 3wks na wala man lng lovemaking, and i dnt want that.

    I was always the one initiating, dhil bihira nman syang maginitiate sa gabi. Ciguro nga dahil kuntento sya n ngsarili or bihira kmi mgsabay matulog dahil lagi cya nahuhuli matulog becoz he loves watching movies hollywood, porno,etc.,

    Minsan din sinasamahan k nman cya manood bold dvd kaya lng iba sya talaga, insatiable ung appetite nya, gusto nya tapusin ung laman ng dvd kahit 20 or 30movies paun, eh ako nman ung 1 or 2 movies sapat n sana un n pampagana pero cya gusto nya tapusin nya lahat hangang antok n me ah at aabutin nman gang past 1AM n nandun pa nood p cya eh sa sala kmi nood anytime pwede labas mga bata para ihi s banyo.

    Kaya kailangan pang magsalita me ayain ko sya s kwarto para dun kmi mgloving.  Alam ko nlng pg ngsasarili cya dahil ung TV ska player na nsa sala ipinasok nya sa loob ng room nmin or di kya ung pinamunas nya tamud andun p tumigas na. Di ko nman minamasama pgmasturbate nya pero d nya nmamalayan n naicocompromise n ung intimacy nmin ska ung frequency ng pgsesex nmin.  (will continue letter in PART2, after this brief answer below)

    Dear Aries32875

    Maraming salamat sa iyong sulat.  Ang sarap talaga makabasa ng sulat galing sa isang taong hindi lang nagsasabi ng kaniyang feeling, pero binibigay rin ang mga dahilan (ang kaniyang napupuna) kaya ganun ang kaniyang niraramdam.

    Halimbawa, klarong-klaro na hindi mo minamaliit ang masturbation, pero dahil dito AT ang kaniyang iba pang aksyon, gaya ng sinabi mo,  nacocompromise talaga ang intimacy ninyo.

    Sa susunod, PART 2, itutuloy natin ang sulat mo. Yan ay dahil hindi lang ikaw, dearest Aries 32875, ang napupuna ang over dependence ng kanilang mga asawa o mga boyfriend internet sa pornography.  Hanggang PART 2 then, ingat—MG Holmes

  • Pornography Dependence- Part 2


    Dear Dr. Holmes.

    (To continue from last kolum)… Marami beses naiisip k na he’s just having sex with me out of obligation nlng hindi dahil gusto nya at ineenjoy nya.

    We have argued about it often times, but he kept defending that its just normal thing men to do.  Pero dhil dun tlaga nlessen ung frequency ng sex nmin, hes 42 & im just 33.

    Marami sya kasing day-off so oftentimes nsa house cya, ngiisa dhil me work nman me s opis n all d kids are in school.

    Napakadami pwede nya asikasuhin sa house dr., ung mga sirang drawer, mga saksakan n nhuhulog na, etc, etc pero kadalasan ntutulog sya ska nanonood ng porno movies. Itinatago nya ung mga bold movies nya dhil nga galit n me. Minsan din pag ngsesex kmi hirap cyang labasan at pagod nrin me working on top, alam ko n ngmasturbate n cya that day, marami din kc syang duty panggabi na d kmi ngtatabi. so mafeel ko sana n miss nya ang sex pero wala, contento cya.

    His masturbation really affects our relationship ng hindi nya namamalayan.  Minsan nga khit nkbold na me (ngbbhis kuno for the ofis), di ko maramdaman n nalilibugan cya skin, minsan inaakit k cya, pero pabiro nya me n pinigilan, nsaktan feelings k pero d ko na un sinabi p sknya, den nlaman ko nlng paguwi ko after ofis nanood pla cya bold at nagsarili, di nya kc alam n tsinetsek ko mga itinatago nya porno dvd at nakita ko iba arrangement nya that day ska ung pinamunas nya tamud nya inihahalo nya sa laundry nya.

    Nrramdaman ko dr. mas nalilibugan cya pag nkpanood ng porno movie kesa Makita me n nkahubad, masakit pero un ang nararamdaman ko dr. 

    Naisip ko din bumili ng vibrator para pag makita nya, maramdaman din nya ung feeling ko kung bakit galit me sa ginagawa nya. 

    Nkita nga nya un, dhil nsabi nya nung minsang ngaway kmi, pero d nman nya nabanggit kung anu pakiramdam nya. Lately i was fed-up, I decided n mghiwalay nlng kmi and he went home.(kako pra me rason n nga syang magsarili at magmasturbate dhil wala nman n cyang asawa)
     
    I love him but i cant tolerate what hes doing, hes really addicted to it, at sabi nya d raw nya alam kung mabago p cya.

    Nawawala pati pgkabbae ko saka ung self esteem ko talagang bumaba ng husto dr. dhil dun.  I am good in bed at malibog n malibog din, at gnagawa k rin lhat gusto nya when it comes to sex, also I have great looks (dhil dami prin ngkkgusto skin khit me asawa n) and im in good shape, marami nga lng me strecthmarks s tummy after having 3 pregnancies).

    I dont know what to do dr. Is it worth having him back again?  Ano ba solusyon s problema nmin?  Help PLEASE  ASAP...thank you.      Aries32875

    Dear Aries32875

    Maraming salamat sa sulat mo na na halata mo siguro na inigsian ko nang katakut takot. Huwag ka sanang mag alala.  Sasagutin ko rin ang mga ibang isyus na niladlad mo.

    Napakahalagang mga isyu na nabukas mo. Maraming mga asawa at girlfriend ay nagtataka kung bakit ganito ang reasksyon ng mag asawa at boyfriends nila.  Hindi sila makapaniwala na napakalakas ng tawag ng porno sa bahay na mga babaeng hindi nila kiilala at hindi kahit mahawak o maamoy dahil video nga lang.  Hindi ba mas nakakaraos ang tunay na makipag sex sa babaeng minamahal nila at nandyan na sa piling nila?

    Tuloy, kagaya mo, nadidismaya ang mga babaeng may mga asawa at BF na ganito.  Nagaalala sila na sila lang ang may ganitong problema.  Nahihiya silang mag come out.

    Baka isipin pa ng tao na napaka OA ng reasksyon nila, na hindi naman na talaga maaaring mangyari ang kanilang sinusulat. 

    Worse, baka isipin pa ng tao na sila ang nagkukulang.

    Kaya nagpapasalamat ako sa iyo, dearest Aries32875, na napaka brave mong isulat ang sinulat mo, at napaka klaro at kompleto rin para lahat ng mga may problemang katulad mo ay makaka-relate.

    Una, Aries32875, hindi bola na naging pangkaraniwan na ang problema mo.  Sa katotohanan lang, ang mga sikolohista ay pinangalan na itong problema, dahil maraming mga tao ay nabibiktima na nito.  Ang mga gumagawa kasi ng pornography ay sadyang tina-target ang mga lalakeng may vulnerability (weakness?) sa porno.

    Totoo, mayroong mga babae rin , pero napakakaunti nila in relation sa mga lalake (rough estimate: 5% babae, vs 95% lalake) na tinuturing itong male problem.

    Ang tawag rito ay pornography dependence.

    Hindi pornography appreciation o kahit affection for pornography dahil maraming lalake ay mayroon nang ganyan feelings para rito. 
    Pero iba ang dependence, Aires. Ibig sabihin ng dependence ay hindi ka makapgsex kung wala kang napanood na pornography.  Yan ay tinatawag na isang fetish, kagaya ng exhibitionism at voyeurism.
    Maaari ring, gaya ng asawa mo, mas gusto mo ang manood ng pornography kaysa makipag sex sa asawa, kahit anong pagaakit ang subukang gawin ng babae.  TO BE CONTINUED

  • Pornography Dependence- Part 3

    Mahal kong mga tagabasa:

    Naglagay lang ako ng maliit na portion ng sulat ni aries, para malaman ninyo anong isyu ang ating sinasagot.

    Dear Dr. Holmes.

    (To continue from last kolum)… Marami beses naiisip k na he’s just having sex with me out of obligation nlng hindi dahil gusto nya at ineenjoy nya.

    We have argued about it often times, but he kept defending that its just normal thing men to do. nya alam kung mabago p cya. Pero dhil dun tlaga nlessen ung frequency ng sex nmin, he’s 42 & im just 33. ..  Aries32875

    Dear Aries 32875:

    Sinagot na natin ang unang bahagi ng sulat na ito a pamamagitan ng paliliwanag ng disorder ng asawa mo na tinatawag na pornography dependence.  Kahit na hindi ito solusyon sa problema, at least, alam mo na hindi ka nagiisa.  Maraming mga babae ay may mga partner na mayroong problemang ito. Bago dumating ang internet, maraming lalake (at babae) ay mahilig manood ng mga bold movies at kahit mga triple x.

    Pero nagbago ang lahat ng dumating ang cyber pornography. Una, ang dali daling manood ng pornography ngayon. Hindi ka kailangang magbihis, hindi ka kailangang pumunta sa sinehan o sa labas ng bahay mo, atbp.  Ikalawa, sa napakaraming tao ngayon na nanonood, marami pang iba’t ibang klaseng pornography ang ginagawa nila.  At sa iba’t ibang klaseng pornography na maaaring makita ngayon, madaling makahanap ng klaseng porno na pasok na pasok sa mga pagnanasa mo na maaaring hindi mo sinabi sa klahit sino.  Maaaring itong klaseng pagnanasa mo ay hindi mo alam tungkol sa sarili mo, hanggang may isang klaseng pornography na talagang aliw na aliw siya at lagging tumatakbo sa utak niya.

    Kadalasan, hindi lang siya ay sobrang naaakit sa ganung klaseng pornography.  Pero bago dumating ang cyber porno, hindi  profitable ang gumawa ng “specialized” pornography dahil kung hindi nakakaaliw sa marami, mawawalang ng pera ang pornographer at sinehan dahil kokonti lang ang pupunta sa isang baryo o siudad.

    Pero sa internet, ang buong mundo ay iyong  audience.  SO, sa dami ng tao sa mundo, may sapat na taong may ganitong klaseng desire at magbabayad para manood nito.  So, ang iilang tao na baka pumunta sa sinehan para manood, ay nagiging 100, 1000, kahit 50,000 more kung ang buong mundo ay maaring manood.  Dahil may pera na sa paggagawa ng mga pornongrapiyang ganito, mas maraming pornograpiyang ganito ay ginagawa.  Kaya panood nang panood ang mga tao, dahil pareho ang klase ng pornography, pero iniiba ang edad, itsura, pinanggalingan atbp ng tao.  Sa ganung paraan, nakakasigurado ang ibang mga gumagawa na walang tigil na manonood ang “audience” nila, katulad ng asawa mo, dahil swak na swak ang klaseng pornography sa kanilang pinakamainit at malalim na pagnanasa, pero iba iba ang mga kuwento kaya hindi sila nagsasawa TO BE CONTINUED

  • Pornography Dependence- Part 4

    Dear Aries 32875:

    Pinaliwanagan na natin na ang iyong asawa ay may pornography dependence na tinuturing sakit.  Pero porket may sakit siya, di ibig sabihin na kailangang tanggapin ang situwasyon. Lalung lalo na kung ang sakit ay pagigigng mas interesado sa pornography kaysa magsiping sa sariling asawa.

    Lalung lalo na kung kasama sa sakit na ito ay ang hindi pagtanggap na mayroon siyang sakit. Hindi pagtanggap na may bahagi ng kaniyang katauhan ang kailangang magbago bago siya maaaring magkaroon ng mabuting relasyon sa kaniyang asawa (o sinumang partner).  Parang hindi niya makita na ang kaniyang ginagawa ay insulto na sa kaniyang partner.

    Ok lang kung paminsan siyang nanonood, lalo na kung magkasama kayo.Pero parang ang pagpanood ng porno ay naging pinakamahalagang bahagi sa buhay niya ngayon.

    Kung hindi pa ito sapat paniwalaan ng iba na may problema siya sa kaniyang relasyon, tingnan mo nalang ang kaniyang sinabi sa huling bahagi ng sulat sa taas: “Di  nya alam kung mabago p cya.” Hindi ko alam kung ibig niyang sabihin na wala siyang intensyon magbago o hindi niya alam kung kaya niyang magbago.  Pero kahit ano sa dalawang kahulugan sa kaniyang pangungusap ang kaniyang sinasabi, masama pa rin ang magiging resulta ng inyong pagsasama.  (***Kung mayroon pang ibang interpretasyon maliban sa 2 nabanggit na, sana ay isulat sa akin?***) 

    Kung hanggang ganun lang ang kaniyang reaksyon sa iyong sama ng loob at galit, then tama ka,  Aries 32875, bale wala ang magtagal pa kayong magsama.  Mawawala lang ang iyong pagtingin sa sarili, at para ano?  Dahil lamang ang asawa mo ay masyadong mahina itigil ang kaniyang dependence para sa inyong relasyon. Hindi man lang siya sumisikap tigilin ito. Ang mensahe diyan ay mas mahalaga ang kaniyang dependence kaysa sa relasyon ninyo.

    AT ginawa mo rin ang lahat para ayusin ang relasyon ninyo.  Pero bale wala rin yon kung isa lang ang gusto magbago ito.Good luck sa iyong bagong buhay, Aries 32875. Talagang hanga ako sa iyo na ginawa mo ang isip mong tama, sa halip na magusap o umiyak lamang. Mabuhay ka MG Holmes

  • Worries in the past

    Hi Dr. Margie,

    Hi doc, I just to want seek for an advice that's why I wrote you.
    My  boyfriend & I was planning to get married next year. I was so disturb about my past. And my bf didnt know it yet. Seven years ago my 1st bf left me. I really love the guy. so what happened to me was im really so upset. And it came to the point that all people around me thought that i got crazy. I don’t sleep & eat well. I was so hysterical that time, i felt that all people was angry with me,

    i have a lot of fights with my parents and relatives. Im always crying, im like a kid that loves to draw, and when I see my drawing it can compared to a drawing of a kid.(are all those signs consider as i suffered from nervous breakdown doc?) So my family decided to have consultation in a mental institution. Fortunately they don’t have any findings. They just gave me a medication but I  stopped  it. I'll have my medication for a few months only.

    I am afraid on the consequences if my bf will find it out. His family really likes me and I’m afraid that they will not understand my past. Please help me doc.  Good luck and More power:)Disturb lady

    Dear DL (Disturb Lady):

    Maraming salamat sa inyong sulat.  Binigay ninyo ako ng pagkakataong pagusapan ang mga maling paniniwala (myths) at ang katotohanan tungkol sa mga mental disorders (sakit emosyonal).  Ang layman ata na pag describe nito ay “may toyo sa ulo”?
    At any rate, ang isyu na sinulatan mo ngayon ay  ang iyong katakutan kung malaman ng boyfriend at ng pamilya niya na “nagwala” ka sa isang bahagi ng buhay mo.   Natatakot ka na, kapag malaman nila na ang “pagwawala” mo ay basehan ng pagdala ng pamilya mo sa isang “mental institution.” 

    Actually, mabuti sana kung malaman ko kung anong “mental institution” ka dinala para sa “consultation.”  Ito ba ay isang psychiatrist para kausapin ka at, nang kinausap ka, nagmungkahi na uminom ka ng gamot?  At anong klaseng gamot ito?  Para

    hindi ka mahirapan matulog?  Para hindi ka masyadong matakot (become anxious)?  TO BE CONTINUED

  • Worries in the past- Part 2

    Dear DL (Disturb Lady):

    Maraming salamat sa inyong sulat na inumpisahan na nating sagutin sa PART 1.
    Tinanong ko sa iyo kung natatandaan mo anong kalseng gamot ang iyong ininom dahil makakatulong ito mainitindihan anong klaseng “nervous breakdown” ang naranansan mo.

    Sa katotohanan lang, walang kahulugan ang nervous breakdown sa sikolohiya.  Ang nervous breakdown ay ginagamit ng mga taong hindi nag aral ng mga iba’t ibang sakit emosyonal.

    Dahil dito, kung (sa tingin ng iba), sobra na ang iyong paghahalakhak o pagiiyak, maaari nilang sabihing may “nervous breakdown” ka, kahit naman walang tunay na basehan para rito.

    Kung ikaw ay magbihis ng hindi sa tanggap na modo o magmukhang hindi naligo ng 2 buwan, o walang paki kung nagugustuhan ka ng tao o hindi, sapat na ito para sabihin ng tao na may “nervous breakdown” ka na. 
     Yan ang dahilan na napakahalaga malaman ang tunay na situwasyon mo, DL.

    Dahil maaring hindi ka talaga kailangang matakot sa malaman ng pamilya ng fiancé mo ang nangyari sa iyo nang iwanan ka ng first bf mo.

    Maaaring nag over react lang sila, dahil isip nila na sobra na ang iyong pagiiyak o pagaaway sa kanila (na hindi naman talaga sobra talaga).  Nangyayari yan sa maraming mga situwasyon.

    Aaminin ko na, sa aking kutob, hindi ganito ang situwasyon.  Aaminin ko na, sa palagay ko, mayroon ka ngang mental health issue na lumabas noon. Malamang yan ang dahilan na binigyan ka ng (psychotropic) medication.  Hindi kasi yan niririseta ng basta basta.

    Ang psychotoropic medication ay gamot di para sa sakit pisikal, pero para sa mga isyung medical. Kasama na diyan ang gamot pampatulog, na hindi naman nating masasabing sakit. Marami sa atin ang nakakaranas ng mga gabi na hindi tayo nakakatulog. Ang pinakamabuting gawin ay palipasin lang yon (let time take care of it).

    Pero minsan, di talaga puedeng dumipende sa paglipas ng panahon, o alak o kahit sex TO BE CONTINUED

  • Worries in the past- Part 3


    Dear DL (Disturb Lady):

    Maraming salamat sa inyong sulat. Sa PART 2 sa itaas, binigay natin ang diperensiya (differences) between gamot sa katawan at sa psychotropic na gamot.  Ang psychotropic na gamot ay binibigay sa mga taong may problemang emosyonal at sa mga taong may mental disorder.  Mabigat marinig, pero hindi naman ganyan kabigat sa katotohanan. Maraming tao ay nangangailangan ng psychotropic medication, either for the rest of their lives o para sa isang kabanata lang nito. Swerte ang mga nada-diagnose ng doctor na psychotropic medication ang kailangan nila. Kadalasan, ito lang ang kailangan para bumalik sa normal ang buhay nila.

    Tinigil mo ang psychotropic medication na ni-riseta sa iyo. Kung ang dahilan para sa iyong gamot ay dahil lamang para maka recover ka sa pagiwan sa iyo ng una mong boyfriend, ok lang.  Naka recover ka na sa unang bf mo, kaya wala ng problema.Pero kung ang gamot ay para sa ibang bahagi ng katauhan mo—kung, halimabawa, may bipolar disorder ka—may pagkahirap yan.
    Sana napansin mo na “may pagkahirap” at HINDI “mahirap na mahirap”  ang sinulat ko tungkol sa pagtigil ng medikasyon mo.KUNG, sakali, ang medication mo ay dahil sa isang mas permanenteng bahagi ng buhay mo, halimbawa may bipolar disorder  o schizophrenia ka, mangangailangan ka ng medication buong buhay mo. Pero masyado pang maagang magsabi niyan.

    Kung wala nang ibang napakatinding reaksyon na nagkaroon ka mula noon, no problem.  Kahit na mayroon kang  tendency(?) maging bipolar o schiz, kaya pa yan. Kung sakalin mangyari nanaman sa iyo ang isang malaking problema, malamang hindi ito mag tri-trigger ng atakeng hindi ka makarecover from.

    Para mas makasigurado ka, however, sana makipagusap ka sa isang doctor (sikolohista o psychiatrist) kung mayroon kang kilala, para Makita ka niya ng personal at magbigay sa iyo ng kaniyang professional opinyon.
    However, sa alam ko sa pamamagitan ng sulat mo, wala kang kailangang mapahiya sa mga nangyari sa iyo. TO BE CONTINUED

  • Worries in the past- Part 4

    ear DL (Disturb Lady):

    Maraming salamat sa inyong sulat. Sa PART 3 ang huling sinabi ko ay “sa alam ko sa pamamagitan ng sulat mo, wala kang kailangang mapahiya sa mga nangyari sa iyo.”

    Una, hindi mo naman sinadya o gunusto ang nangyari sa iyo. At wala ka ring ginawa na sadya ginawa para masaktan ang sarili mo ang ibang tao.

    Ikalawa, hindi mo talaga nainitindihan ang nangyari sa iyo, kaya tinigil mo ang psychotropic medication mo. Kadalasan, hindi matanggap ng tao ang pangangailanagn ng gamot sa buong buhay nila para sa sakit emosyonal.  HINDI ko sinasabi na ang iyong kailangan ay gamot buong buhay mo.  Ang sinasabi ko lang ay, kung sakaling bumalik nanaman ang isang situwasyon at halos pareho ang iyong reaksyon sa mga nangyari, kailangan mong pagusapan sa psychiatrist kung makakatulong ang uminom o magkaroon ng therapy nang mas matagalan. Kasama na sa mas matagalan ang posibilidad na kailangan mo ng gamot buong buhay mo.

    At ok lang yon, DL.

    Sa aking opinyon, hindi mo kailangan sabihin sa pamilya ng fiancé mo ang mga nangyari sa iyo.  Hindi mo naman sila ikakasal.  Pero kailangang malaman ng fiancé mo, DL.

    Ang pagaasawa ay isa sa pinakamahalagang desisyon na gagawin ng isang tao.  Ito ay magaapekto di lamang sa 2 kasinatahan na magkakasal, pero sa mga magiging anak nila, ang mga kapitbahay nila, kamaganak atbp.

    Sa aking opinyon, kailangan mong sabihin sa fiancé mo ang mga nangyari sa iyo.  Pagusapan ninyong dalawa kung sasabihin ito sa pamilya niya, at kung oo, kailan—bago o pagkatapos ng wedding? O kung sakali lang magkaroon ng isa pang situwayson na ganito?

    Kailangan mong sabihin sa fiance mo, dahil ang hindi pagsabi ay parang hindi mo siniseryoso ang pangako ng wedding vows.  

    Hindi ko kahit alam kung ang pagtago nito ay grounds for annulment (sana tanungin sa abogado). Mahirap ang aking payo, alam ko, pero sa akin opinyon, kung gusto mong makasigurado na ginawa mo ang lahat para maging maganda ang inyong pagsasama, kailangang walang pagsisinungaling sa umpisa.  AT kung siya ang tanging taong hindi maunawaan ang ganitong klaseng pangyayari, mas maiging malaman mo na ngayon kaysa kapag kasal na kayo.  Sana sulatan mo nanaman ako, DL, kung mayroon pa akong maipaglilingkod sa iyo.  Ingat—MG Holmes

  • My Brother's clinically depressed?

    Dear Dr Holmes:

    My brother went home from bahrain after only 2 month there. sobra syang na depressed at nawalan ng tiwala sa sarili nya na di daw nya kaya ang trabaho nya.  di na rin makakainat makatulog kaya nagdesisyon na syang magresign at umuwi na lang dito sa pinas.

    Nakauwi na sya kahapon. pero sobrang ibang iba na sya mula sa kung sino sya bago sya umalis.  payat na sya at maraming nararamdaman sa katawan.  di pa rin sya mapagkatulog.  gusto ko sana sya patingnan sa isang doktor na katulad mo pero pwede ko ba syang pilitin kung ayaw nya magpatingin?

    Pakiramdam ko kasi, kailangan nya ng medical help para manumbalik ang dati nyang sigla.
    Sana po matulungan nyo ako sa aking katanungan. salamat po.
              ROSANNA

    Dear Rosanna:

    Tama ka sa iyong kutob, ROSANNA.  Kailangan ng kapatid mong magpatingin sa isang doctor.  Hindi ako nakakasiguro pa, dahil hindi ko pa nakausap o nakita ang kapatid mo, pero malakas ang kutob ko na baka nangangailangan na siya ng gamot,  Yan ang dahilang mas maiging magpatingin siya sa isang psychiatrist at hindi isang psychologist katulad ko. Ang psychiatrist kasi ay maaring magriseta ng gamot. Ang psychologist ay hindi pa nakakariseta rito sa Pilipinas.

    Maaaring kailangan lang niya ng gamot para tulungan siyang matulog.  Pero maaari ring kailangan niya ng antidepressants.

    Ang antidepressants ay gamot para sa mga clinically depressed.

    Lahat tayo ay nalulungkot; pero hindi lahat tayo ay na-cli-clinically depressed. Ayon sa mga pananaliksik 20% ng populasyon (sa buong mundo) ay na-cli-clinically depressed.  Kaya marami rami na rin ang nagkakaroon nitong sakit.  Ayon nga kay Dr. Peter Kramer, isang tanyag na psychiatrist sa Amerika at nagsulat ng librong Listening to Prozac, lahat tayo ay naka-experience ng isa (o mas marami pa) ng sumusunod na karanasan:

    1. Tayo mismo ay clinically depressed (gaya ng kapatid mo(present tense) gaya ng iyong kapatid; o
    2. Na clinically depressed noon (past tense) gaya ng  marami pang ibang tao, kagaya ko; o
    3. may kilalang depressed (kagaya mo); o
    4. may kilalang na depressed noon kagaya ng asawa ko; o
    5. may kilalang isang kaibigan na may kilalang ibang na-depress na.

    In a sense, ang clincical depression ay katulad ng ibang sakit kagaya ng stroke, diabetes, atbp. Ang kaibahan ay ang ibang sakit ay sa katawan, at ang depression naman ay sa emosyon.  Maaaring ang isang tao ay mayroong isang klaseng sakit lang (pisikal) o mayroon 2 klaseng sakit (emosyonal at pisikal).  Siyempre, mayroon namang napakaswerteng tao na walang sakit at all!  TO BE CONTINUED

  • My Brother's clinically depressed?-Part 2

    Dear Rosanna:

    Natapos natin ang sagot sa PART 1 kinukumpara ang depression sa diabetes at stroke dahil ito rin ay isang sakit na nararamdaman ng maraming tao.  At, kahit na ito ay sakit sa emosyon at hindi ng katawan, gaya ng diabetes at stroke, hindi natin dapat bintangan ang taong mayroon nito.

    Totoo, minsan ay mayroon silang maaaring gawin para di ito mangyari.  Para sa diabetes, iwasan ang matatamis at ang tumaba; para sa stroke, iwasan ang pagkaing mamantika at ang sobrang gabing matulog.  Para sa depression, iwasan ang trabaho lang ng trabaho.  Sumama sa mga kaibigan at ibang nagmamahal sa iyo sa buhay.  Huwag laging bintangan ang sarili. Pagbigyan ang sarili at gawin ang mga gusto mo paminsan minsan.
     
    Pero kagaya ng mga taong may stroke at diabetes, ang mga nagkakaroon ng depression ay maaaring mas-prone sa mga sakit na ito.

    Either mayroon silang namana sa kanilang pamilya, kaya mas madali para sa kanilang magkasakit.  Mas madali silang ma-apekto

    ng situwasyon kaya ang hindi nagreresulta sa stroke o depression sa iba ay nagreresulta sa ganitong mga sakit para sa kanila.And yet, hindi natin tinitingnan ng mababa ang mayroong stroke. Sana ganun rin ang ating pagtingin sa mga may depression.Kung mas  nga, bihira nila ipaalam sa iba.

    Kaya lang, kung ito ay totoong clinical depression mahirap itong itago sa iba.
     
    Kung ito ay kalungkutan lang para sa isang araw dahil nabagsak ka sa exam o kalungkutan lang  ng isang buwan dahil bri-neak ka ng girlfriend mo).

  • My Brother's clinically depressed?-Part 3


    Dear Rosanna:

    Natapos natin ang PART 2 sa pagpaliwanag ng kaibahan ng exogenous depression sa  endogamous depression.  Ang exogenous depression ay tungkol sa situwasyon na tinitirahan ng isang tao. Kadalasan, kapag tanggalin mo ang tao sa situwasyon na ito, mawawala ang depression niya either on its own o kung magkaroon siya ng kaunting therapy. 

    Palagay ko ang depression ng kapatid mo ay exogenous depression. Palagay ko ito ay dahil pumunta siya sa ibang bansa

    . 
    Sana masabi mo sa kapatid mo na nagaalala ka kasi parang may signs siya ng clinical depression.  Sana masabi mo rin sa kaniya na natural lang yon, at marami nang nagkaroon nito nang lumipat sila sa ibang bansa para magtrabaho.

    Sana sabihin mo rin sa kaniya na hindi ka nagtataka, dahil kung di ka sineswerte, o di totoo ang sinabi sa iyo ng recruiter, napakahirap ng buhay OFW. 

    Ito ay lalong totoo, kapag ang OFW ay nagtrabaho sa Middle East, na tila napakalupit sa mga Filipino (at ibang Asians).

    Alam ko hindi ito “politically correct” isabi; kaya napaka thankful ko na hindi ako politician,Of course, hindi lahat ng  Pilipino ay nagraranas ng masamang karanasan rito.  Marami rin ay nakakaswerte ng mababait at makatarungang (just?) employers.

    Pero kung gamitin natin bilang basehan ang mga sulat sa akin at mga interviews na nagawa ko sa mga bumabalik na OFW, kitang kita na ang mga OFWs sa Middle East ay ang may pinakahirap, at pinakamasakit na mga karanasan.  But he needs to get better.


    Pero kahit anong nangyari, at kahit ano ang mga dahilan nito, kailangan rin niyang gumaling.   TO BE CONTINUED


  • My Brother's clinically depressed?- Part 4

    Dear Rosanna:

    Natapos natin ang PART 3 sa mga salitang: “…kahit ano ang mga dahilan nito, kailangan rin niyang gumaling.

    Isang dahilan ay napakasakit talaga ang maging depressed.  Sabi ng iba, ito ay parang kamatayan na naglalakad.

    Ikalawang dahilan ay baka lalong lumala ito kapag hindi ito ma-cure kaagad.  Sa una, ang dahilan ay dahil lamang isip niya na hindi niya kayang maging OFW sa Bahrain.  Mamaya, maaaring isipin niya na hindi na niya kayang magtrabaho kahit rito sa Pilipinas…kahit na nagtrabaho na siya rito, at maganda ang pagkatrabaho niya.  After all, kukunin ba siya ng ibang bansa kung hindi maayos ang kaniyang record rito?

    Pero dahil depressed siya, hindi siya nagiisip ng derecho.  Hindi niya makita ang koneksyon na nakuha siyang magtrabaho sa ibang bansa dahil maganda ang kaniyang working record rito.  O, maaaring alam niya ito sa utak niya, pero hindi niya nararamdaman ito sa kaniyang puso/kaluluwa.

    Ang mga clinically depressed ay nawawalan ng bilib sa sarili. Akala nila hindi sila gaya ng ibang tao.Kung wala siyang gawin para siya gumaling, baka lumala pa ang kaniyang sakit. Maaaring ang kaniyang di pagkabilib tungkol sa kaniyang kapasidad maging OFW sa Bahrain, ay maging di pagkabilib sa kaniyang kapasidad maging OFW sa kahit anong bansa.  At hindi naman yan totoo, diba?

    Maaari ring  lalong lumala pa ito, kaya iisipin niya na wala siyang kapasidad magtrabaho kahit rito sa Pilipinas.  Na ang kaya lang niya ay maiwan sa kuarto, nanonood ng TV o tumitingin sa ceiling.  Yan ang kailangang iwasan sa lalong madaling panahon.

    Kung ayaw niya munang pumunta sa doctor, pero tama ka. Hindi mo siya mapipilitan. Ang magagawa mo lang ay imbitahin siyang lumakad kasama mo sa paligiran ng bahay ninyo o sa Luneta.  Mabuti sa mga lugar na kaunti lang ang tao, para hindi siya ma-overwhelm.

    Kapag parang sanay na siya rito, baka mo siya maimbita sa mga lugar na may mas maraming tao: sa mall, sa sinehan.Sana, habang lumalakad kayo, puede na rin kayong magusap.  TO BE CONTINUED

  • My Brother's clinically depressed?- Part 5

    Dear Rosanna:

    Natapos natin ang PART 4 na may isang suggestion na magagawa mo habang depressed siya at ayaw pa niyang pumunta sa doctor. 

    Sana ay lumakad kayo sa inyong paligiran at, maya maya, sa mga lugar na may mas maraming tao.
    May 3 dahilan para rito:

    Una, makakalabas siya ng bahay.  Mapwepwersa siyang maligo at magbihis ng maayos. Hindi ko kilala ang kapatid mo, pero kadalasan, ang mag depressed ay pinapabayaan na ang sarili.

    Ikalawa, kapag nasa labas ang tao, ayon sa mga pananaliksik., maraming “negative ions”; at itong mga negative ions ay nakakatulong na mas gumagaan ang ating pagtingin sa sarili.

    Ikatlo, ito ay pagkakataon para magkausap kayo, at masabi mo sa kaniya na mahal mo siya, alam kong hindi niya kasalanan ang nangyari sa Bahrain, at may pagtitiwala ka na, kapag handa na siya, makakatrabaho nanaman siya sa Pilipinas.
     
    Huwag na huwag sabihin na kaya niyang maging OFW nanaman sa paglipas ng panahon.  Masyado itong big step.  Yan ang situwasyon na naging dahilan na kaniyang depression. Kapag sabihin mo na may tiwala kang makakayanan niya ang maging OFW siya kapag gumaling na siya, ito ay isang dahilan kung bakit hindi siya gagaling.

    Kung may kutob siya na mangyayari nanaman ang nangyari noong una siyang naging OFW--hindi niya makakayanan ang trabaho, nagresign sa trabaho, at umuwi rito—bakit siya magpapagaling?  Gastos pa ang magsikap maging OFW, kung ang resulta ay pareho naman.

    Kung i-bring up mo ang kaniyang pagiging OFW nanaman as an incentive gumaling, ang opposite ang magiging resulta.Maaaring iba ang pagusapan ninyo; usapang maganda at  nagbibigay dahilan (na hindi mo kailangang banggitin) para sikapin niyang gumaling siya:  ang kaniyang mga anak at asawa, ang kaniyang nanay at tatay., at iba pang nagmamahal sa kaniya at minamahal niya.

    Mararamdaman mo siguro kailan mo mabri-bring up ang pagpunta sa doctor kung palagay mong nangangailangan pa siya ng tulong (treatment) para talagang gumaling siya galing sa depression,

    Kung ok ang timing mo, at kung mayroon siyang tiwala sa iyo, maaaring mas magiging open siya na magpatingin na sa doctor. 

    Inaasahan ko na yan talaga ang mangyayari.  Ingat at Good luck—MG Holmes

  • All About suicide..

    Dear Dra Holmes:

    Nagulat kaming lahat ng nalaman naming nagpakamatay ang asawa ni Ted Failon. Bakit po kaya?  Mayaman naman sila at sikat na sikat sa radio at sa TV Patrol. Mahirap namang paniwalaan na walang nakahalata sa mga nangyayari sa kaniya. Sa palagay nyo po ba may kinalaman ang kaniyang asawa na si Ted Failon?
           Marlon

    Dear Marlon:

    Maraming salamat sa iyong sulat.  Hindi ko alam ang talagang nangyari sa Failon family.  Kung okay lang sa iyo, hindi ko sila gagawing halimbawa, dahil parang hindi naman ok na sumagot tungkol sa situwasyon nila na hindi talaga natin alam ang nangyayari.

    Ang gagawin ko nalang ay sagutin ang iyong mga tanong in a general way:

    Ang suicide ay sinusubukan ng iilang tao, pero maraming iba’t ibang dahilan na nangyayari ito. Hindi lamang isang dahilan.Kadalasan, nangyayari ito dahil isip ng tao na siya langfang iisang tao sa mundo (feeling of isolation). Di na bale kung maraming tao sa iyong paligiran.  Depende itong isolated feeling sa iyong damdamin; hindi kung gaanong karami talaga ang mga tao sa bahay mo atbp.

    Alam naman po ninyo siguro ang feeling na ganito?  Maraming OFW natin ay ganito rin ang feeling. Ang dami daming tao, pero walang nakakaintindi ng kanilang problema, walang interesado sa kanila, parang hindi sila nakikita ng tao.

    Palagay ko maraming nagmamahal kay Mrs. Failon kaya hindi ito ang feeling of isolation niya. Pero kung hindi siya maka-open up sa kaniyang asawa o mga kaibigan o kamag anak, bale nagiisa ka na rin sa mundo, diba?

    Maraming mga nag-a-attempt ng suicide ay naniniwala na nhapakalaking problema ang napasukan nila at ang pinakamabuting solusyon ay magpakamatay nalang.
     
    Sobra silang nahihiya sa nangyari. O natatakot sila na mapapagalitan sila.

    Itong takot na ito ay mas pangkaraniwan sa mga adolesents  na sobrang natatakot nab aka sila palayasin sa bahay ng kanilang magulang:  Ang anak na nabuntis nang hindi pa kasal; ang junior nabistong may kasamang boyfriend.

    Hindi sila nakakapaniwala na, ang ibang mga magulang o mga asawa (at sana kasam na doon ang mga magulang o asawa nila) ay minsan nagsasalita ng tila malupit, pero pusong mammon pa rin.  Handa nilang patawaran ang kanilang pamilya kahit ano ang nagawa nito.

    Yan ang pinakapangkaraniwang dahilan para sa suicide, pero mayroon pang iba. TO BE CONTINUED

  • All About suicide...Part 2

    Dear Marlon:

    Una nating sinagot ang iyong sulat sa pamamagitan ng pagbigay  ng iilang dahilan kung bakit nagco-commit ng suicide ang tao. Marahil ang pinaka malaking dahilan ay pagibig.

    Sa PART 1, sinabi natin ang isang dahilan ay feeling of isolation. Pero diba yan feeling of being so far away (and practically incommunicado) from loved ones?

    Isa pang dahilan na binigay natin ay kung isip ng tao na di sila tatanggapin o papatawarin ng minamahal nila sa buhay. 

    Kasama na diyan ang mga nagkaroon ng anak sa labas, o nabaon sa utang na hindi alam ng pamilya, o homosexual at akalang nalaman ng magulang bago sila handang mag-come out (ipaalam sa magulang nila na gay o lesbian sila).
     
    Hindi natin sinasabi na masama ang magkaroon ng anak sa labas, mabaon sa utang, lalung lalo na kung first time pa itong nangyari (kaya wala pang leksyon na nakuha).  At certainly (siguradong) hindi natin sinasabi na masama ang maging bakla o lesbian.

    Pero minsan alam (o kahit akala lang) ng bata na sobrang ma-di-disappoint o magagalit ang magulang kung malaman nila na ang anak pala nila ay gay. Minsan pinipili nalang ng bata na mas mabuti pang magpakamatay kaysa Makita nila ang galit o sama ng loob ng mga magulang nila.

    Napakalungkot, diba, Marlon?  Ito ay isang dahilan na napakalapit ang isyu nito sa akin. Dahil sa mahigit na 20 taon nang aking pagsulat ng kolum, ang dami dami kong mga sulat na natanggap mula sa mga homosexuals na takot anong mangyayari kung malaman ng mga magulang nila gay sila.  Marami ay pinapagusapan na naiisip nalang nilang magpakamatay. 

    Diba nakakadurog ng puso, Marlon, na malaman na ang iba nating kapwa Pilipino ay nagpapakamatay dahil sa isang bahagi ng buhay nila na hindi naman nila ginusto o pinili? Kung may isang dahilan para maging mas open sa iba’t ibang lifestyle ng tao, ito siguro yopn:  ang pagka alam na ang ating di pagtanggap sa isa ay maaaring dahilan na magpakamatay sila. TO BE CONTINUED

  • All About suicide...Part 3

    Dear Marlon:
    Napagusapan na natin ang iilang dahilan na nagsu-suicide ang isang tao:  feeling of isolation  (nagiisa sila sa buhay) at fearing not being accepted by their families (natatakot na hindi na sila tatanggapin ng pamilya kapag nalaman na sila ay bakla, o bumalik sa pagsusugal atbp.)

    Siguro napansin mo, Mario, na ang ikalawang dahilan na binigay ko sa iyo kanina ay HINDI ka simple lang na hindi sila tatanggapin ng pamilya nila, pero ang kanilang katakutan.

    Marami kasing mga taong hindi tinatanggap ng pamilya nila pero kaya pa rin nilang mabuhay.  Tinitibayan nila ang loob nila. 

    Gusto sana nilang matanggapan muli ng pamilya nila, pero kung hindi, alam nila na di nila ito kasalanan.
     
    Kadalasan, mas sensitibo ang nagko-kommit ng suicide. Napakasakit sa kanila na tumigil ang pagmamahal ng tao sa kanila.Yan ang dahilan na ang self esteem (tingin sa sarili) ay sana maging matibay at mapagmahal (sa sarili).  SO…kahit tila walang nagmamahal sa iyo (tatay, girlfriend, asawa, atbp.) ikaw ay nagmamahal sa sarili mo, at alam mong may karapatan kang maging maligaya. 

    Ang self esteem ay HINDI pagyayabang o hindi sobrang tingin sa sarili. Ito ay realistic.  At kasama rito ang paniniwala (na may basehan sa realidad) na kaya mo ang lahat ng mabibigay sa iyo ng buhay.

    Mayroon tatlong dahilan para sa suicide na hindi pa natin nabanggit:

    1.  Suicide contagion otherwise known as  “Copycat suicides” na nangyari sa West Point, sa Amerika, at nangyari rin daw sa isang convent school dito sa Maynila.
    2.  Alcohol or Drug Abuse
    3.  “Runs in families” 
    4.  Love Pact (ala Romeo and Juliet)
    5.  Misperceived Notion of Love—naiibang kahulugan ng pagibig
    6.  Revenge
    7.  The web

    May pagka komplikado ang ibang mga dahilan na nalista ko at papagusapan natin ito ng mas malalim sa next kolum, ok?  Hanggang sa Miyerkules, ingat—MG Holmes

  • All About suicide...Part 4

    Dear Marlon:

    Sa PART 3 nilista ko ang iba pang maaaring dahilan mag attempt ng suicide ang isang tao. Ngayon ay ipapaliwanag ko ang mga mas mahirap maunawaan. 

    Suicide contagion otherwise known as  “Copycat suicides.”  Ito ay kapag ang mga barkada o mga estudyante sa isang paaralan ay nagsuicide.  Nangyayari rin ito kapag ang isang artista—halimbawa, si Kurt Cobain—ay nagpakamatay at mayroong mga fans niya ay nagsusuicide din.

    Alcohol or Drug Abuse –Minsan nag-a-attempt ng suicide ang mga substance abusers (ng Alcohol o droga) dahil napakasakit na ng buhay nila; o dahil hindi talaga sila klaro sa mangyayari sa kanila; o dahil nakikita nila alam gaano nila sinasaktan ang kanilang pamilya at ibang minamahal sa buhay.

    “Runs in families” –hindi talaga namamana ang suicide; pero minsan ang clinical depression at ang bipolar disorder ay namamana at kadalasan itong 2 sakit na ito ay malaking kinalaman sa suicide.  Maaarin ring namamana  ang poor impulse control (hindi marunong maghintay,  Basta naisip, gagawin kaagad). 

    Ang hindi marunong maghintay kapag may gusto o may inisip na mas mabuting gawin ay maaaring ituloy ang suicide kapag naisip niya na ito ang pinakamaiging solusyon niya sa mga problema niya.

    Ang may mabuting impulse control naman ay maaaring magisip ng pareho—na ang suicide ay pinakamaiging solusyon sa problema niya—pero hindi niya gagawin kaagad.  Iisipin muna niya anu-ano ang mga mas mabuting solusyon sa suicide.  Iisipin din niya ang  maaring magiging resulta kung mag attempt siya ng suicide; at sino at gaanong masasaktan kapag gawin niya ito. 
     
    Love Pact (ala Romeo and Juliet) –kung akala ng magkasintahan na hindi sila makakasama habang buhayin nila, ang iba ay nag-a-attempt ng suicide dahil isip nila na, at least, magsasama sila forever. 

    Their Notion of Love—kung akala ng tao na abala lang siya (bother and burden) sa kaniyang pamilya. Halimbawa, kung ang gamot para sa kanilang sakit ay napakamahal at ayaw na nilang gumastos para sa kanila. O kung alam nila sobrang hinanakit ng pamilya nila kapag nagsugal nanaman sila…

    Revenge ---Bihira lang mangyari.  Halimabawa, nagpakamatay ang ex boyfriend sa garahe o hardin ng ex girlfriend niya; o hindi pinayagan ang anak sa isang party na talagang gusto niyang puntahan; atbp.

    The web—Hindi dahilan pero maraming kinalaman sa suicide; mayroong ring nakabubuti pero kadalasan, hindi.

    Inaasahan kong nakatulong ito. Ingat—MG Holmes

  • Bipolar II (also in a manner of speaking)

    Dear Dr. Holmes

    I couldn't find any information as to what hospital you are affiliated with so I may set an appointment with you by phone through your secretary.

    Anyway, I hope this email reaches you soon so I can consult with you ASAP. I am Manic depressive, I take medication but I haven't seen a therapist for years. My mom (a psychologist too) has our prescriptions filled out by psychiatrists at a hospital she used to work at. So maybe I can see you for therapy and my mom can continue to have the prescriptions filled out at the hospital...I have perused your website and admire the way you have handled the questions on manic depression...Is it true...I don't know if my mother is right...that you are manic depressive also? I don't know if that is too personal a question but I would admire you more if you're bipolar, one of the walking wounded helping others like her...I'd probably identify with you better too. BUT IF YOU'RE NOT BIPOLAR. Well. No problem either. You're Dr. Margie Holmes.

    Dear Rica
     
    Yes, I am also bipolar.  I don't tell too many people only because I am still hoping to finish my book on being bipolar by next year (ha!  Fat chance!!) and, well, the book will have more "ugong"  if there is a buzz.   There certainly won’t be any buzz if they say: "So, what else is new? B-O-R-I-N-G.  tell us something we didn’t  know)”

    Actually,  I can’t wait for the book to come out (keep your fingers crossed, as i do...)  so that we can destroy several myths about our illness.

    If you haven't seen a psychiatrist for a long time, maybe it's best you go there first. There are a lot of new medications in the market, and one (or several) may be better suited for you.

    If you are one of the lucky ones for whom lithium works, more power,...and I suggest (with no medical background whatsoever, so listen to your psychiatrist more and not to me) that you stick to that and not another mood stabilizer (which are soooo expensive since man made, not a natural (salt) like lithium, so no R&D  (research and development) to pay for.

    Some of  the "third generation" anti depressants, however,  are much better than even prozac (second generation).  So, by going to a psychiatrist now, he may prescribe a medication that is better for you than the one you are currently taking that was prescribed years ago.
     
    I honestly think going to a good, open, smart psychiatrist is of the utmost importance (since most of us manic depressives are exceptionally bright [brilliant, even J]....not to mention incredibly creative...so in a way, we are blessed....as long as, sana, we stick to our medication).

    So… since we are so smart,...we also need smart psychiatrists (who are up to date with the latest research) with a good head and a good heart, otherwise it is  difficult naman to respect them, diba?  and therefore even more difficult to follow their directions/advice, etc.

    If you still need to see me in addition to your psychiatrist, by all means contact me again via this website.

    Writing me via this website, however, is free,...as long as you don’t mind my putting up our correspondence for others to read, hoping in some small way, to help others with the same BA (“blessed affliction”)  Your name and email address will remain unknown, of course.

    I hope this helps.  All the best--MG Holmes

     

  • Bipolar I ( in a manner of speaking)- Part 2

    Dear Dr. Holmes:

    Yes, its personal. Im confused if I am bipolar or borderline. ive been suffering from chronic depression and labile mood. im in abroad now, just turned 26, im planning to go home next year and will stay for a two weeks, im hoping when i come back im whole as a person, if not i need treatment. ive been suffering form this since college days. pls. help me. thank you and more power.

    Dearest Yna:
     
    What country are you in?  Cause if you are in a first world country,--US, Canada, the UK--you are soooo in luck!!!   They have excellent therapists you can go to.    If not, then try and read as much as you can about being bipolar.  Bipolar disorder, however, is a lifetime sickness (one never gets cured, like alcoholism) but that’s ok.

    Once you get on the right medication and help yourself get the kind of lifestyle that helps most (enough sleep which is of VITAL importance, good nutrition--I fail on this one too, and medication--also vital!!!) things can usually get under control;

    I speak as a professional psychologist and also from personal experience since I am also bipolar.  I am hoping you don’t tell too many people, since I hope to come out with a book next year, saying that and the book will not generate as much excitement (and thus, sales J) if everybody knows na.

    I hope that doesn’t make me seem like a money grubbing congressman,  But --sigh--money is more difficult to come by nowadays, diba?  especially --sigh-- if you still  value integrity etc.
     
    Bipolar disorder is one of the most difficult disorders to accurately diagnose. Studies show that the average length of time for accurate diagnosis when seeing a professional is 8 years.

    That is because there are so many different symptoms that mimic other disorders such as depressive and/or dependent and/or avoidant personality disorders.  Borderline personality disorder, schizo affective disorder and ADHD are oftentimes mistaken for bipolar disorder or vice versa.

    Not to worry, i am sure you will find someone who knows his/her stuff who will set you on the right track.

    Do not worry about being whole again.  Just being more in control of your disorder sufficiently so that it bothers you far less often than it used to, is  more than enough.  Taking care of yourself (which includes, in time, recognizing when you are about to trip into depression or hypomania/mania) so that your life isn’t as affected as it used to be is a major achievement.

    I find kasi that if I set goals that are too high, I set myself up to fail and thus get  (more) depressed.

    If you are in a first world country, they usually have support groups. check them out and see if they are for you. 

    That is because each group is different.  Some support  groups may make you even more depressed (parang full of losers) but many may actually help you live life more fully…and for more reasons than knowing  na hindi ka nagiisa  (that you are not alone).   Good luck my dearest co-bipolar.  All the very best--MG Holmes 

    P.S. it just occurred to me ”na napaka mental colony ko naman”  (that I may come across as someone with an exceptionally colonial mentality) by always speaking of the first world as though it were the best place in the world to be.

    Not so…though for some mental disorders, it probably is. Many of their psychiatrists  (certainly not all) are far better trained and more up to date with the latest research than many (but by no means, all, ) of our psychiatrists here. There are a few more current medications (for example, third generation anti depressants) that have been approved for use by the US FDA over there, than by our very own BFAD.

    Of course, this is not to say we have nothing to offer here in the Philippines.  In addition to our own healing psychiatrists and psychologists, we have very strong support systems in terms of family and friends.  Of course sometimes families can be a bit cloying and do more harm than good, but that is not a monopoly of Filipino families. 

    All told, I think (from an admittedly personal, and not professional, point of view) that at our very best, the family and social support we have in the Philippines is better than the best support systems they have in the first world.

     

  • Bipolar I ( in a manner of speaking)-Part 1

    Dear Dr. Holmes:

    Hi! i just want to ask is it possible that multiple personality disorder can became one of the criteria for having a bipolar disorder(e.g. bordeline+paranoid+dependent+avoidant)? Tnx  YNA

    Dear Yna:

    Are you asking this as a personal or academic question?  Don’t want to waste my effort unless it’s personal. mahaba kasi ang sagot.  (cause answers can be rather long) Hope you understand--MG Holmes

  • Paraphilia Related Excessive Pornography Watching  (PREPW)

    Dear Dra. Holmes:

    hi doktora, sobrang bother ako sa mister ko. 2 buwan palang kaming kasal pero bihira na kaming mag sex.28 years old palang po ako at 32 naman sya.  madalas nya akong tanggihan, pero lagi ko syang nahuhuling nag mamasturbate sa c.r. at halos araw araw nanunuod sya ng bold pero d kami nagtatalik. normal b ito? buti sana kung d ko alam na mahilig sya sa mga kinky sex. nahuli ko narin po syang nakikipag sop sa ibang babae. hanggang ngayon naghahanap parin po ako ng sagot dahil d ko matanggap ang sitwasyon. sana matulungan nyo ako. salamat po   Cecile

    Dear Cecile:

    Hindi normal ang kilos ng asawa mo.  Dalawang buwan lang kayong kasal at bihira na kayong mag sex?  At kahit ikaw ang nagimbita ay tinatanggi ka lang niya?  Ang mga kilos nayan ay sapat nang basehan para mag insist ka na maguusap na masinsinan.  Sana rin ay  “No holds barred” ang inyong paguusap: walang taguan, sinasabi ang lahat, kahit sino ang masaktan.  Kung hindi siya pumayag ng ganitong klaseng paguusap, o kung pumayag siya pero hindi naman siya cooperative habang naguusap kayo, sana ay i-mungkahi mo sa kaniya na pumunta kayo sa isang therapist na makakatulong sa iyo.

    Pero kung parang ayaw niyang gawin ito, sana, dearest Cecile, ay iwanan mo siya.  Ayon sa kaniyang kilos, may problemang sikolohikal ang iyong asawa.

    Hindi ko sinasabing iwanan mo siya dahil mayroon siyang problemang sikolohikal.  Okay lang yon. Marami sa atin ay may problemang sikolohikal.

     Iwanan mo siya dahil:
    1. Hindi niya inaamin na mayroon siyang problema;
    2. mas mahalaga sa kaniya ang kaniyang mga ginagawa kaysa sa iyo.

    Pasensiya ka nalang, dearest Angelina.  Alam ko nakaka-shock siguro ang aking payo na iwanan siya kung hindi siya magpakatino, ipaliwanag sa iyo ang kaniyang mga damdamin, at tulungan ang sarili niya.

    Dalawang buwan lang kayong kasal.  Mahirap siyang iwanan dahil akala mo ito na ang lalakeng magiging kasama mo hanggang kayo ay tumanda.  Pero, Cecile, mabuting gawin mo na ngayon kaysa tumagal kayong kasal at hindi rin niya gagawin ang kailangan para maayos ang sarili niya.  Kung mahirap maghiwalay ngayon, dahil 2 buwan na kayong kasal, mas lalong hihirap pa kung 2 taon, 2 dekada kayong kasal,…dahil hinihintay mong magbago siya.  Hindi siya magbabago, Cecile, hanggang matanggap niya na may sakit siya.   ang sakit na ito ay tinatawag kong Paraphilia Related Excessive Pornography Watching  (PREPW).  

    Ipapaliwanag ko ito sa Lunes,  December 1, 2008.

    Alam mo naman siguro na bihira kong sinasabing maghiwalay ang magasawa.  Pero dito, sa kaso mo, klarong klaro, Cecile na ito ang dapat mong gawin.  TO BE CONTINUED NEXT WEEK

     

  • Kailangan ng Teknik sa Pagpiga


    Dear Dra. Holmes,

    Doc good day. Ask ko lng po ung procedure ng pag squeeze ng  penis para wag muna labasan. Nabasa ko po kc sa inyo  na may isa un sa mga teknik other than seaman's stop. madali po tlga ako labasan so please give me the details kung pano ginagawa yun.
    Thanks and more power po   SONNY

    Dear Sonny:

    Madali lang malunas ang pagkamadaling labasan, lalo na kung mayroon kang partner na tutulong sa iyo.

    Sa Amerika, mayroon nang malapit na ma-approve na gamot ng USA FDA (counterpart n gating BFAD) para sa mga madaling labasan.

    Pero hanggang mangyari ito, ang dalawang teknik na nabanggit mo –ang Seman’s Stop Start teknik at ang Master’s and Johnsons Squeeze Teknik—ang pinakamabisang paraan para maging mas matagal labasan ang lalake.

    Hindi ko ipapaliwanag uli ang mga step by step procedure para magawa itong dalawang mga teknik.  Nasulat ko na kasi sa kolum na ito, Walang Bolahan, mga 5 o 6 years ago. Kung hindi ninyo makuha sa archives ng Abante, baka puedeng bilhin ninyo ang aking libro, Lalakeng Barako, dahil doon rin may paliwanag na klaro tungkol sa  paggamit ng Squeeze Teknik at Stop Start Teknik. O, dahil mahirap ang pera ngayon, silip silipan nalang ninyo ang Lalakeng Barako sa National Bookstore, etc.

    Ang prinsipyo ng dalawang teknik na ito ay pareho:

    Natuto ang mga lalakeng mabilis labasan na magsiping nang ganito—mabilis.

    Habang sila ay madaling labasan, isip ng lalake na kapag sila ay may erection, kaagad sumusunod ang ejaculation (labasan).Dahil natuto nila ang pagiging mabilis labasan, maaari rin silang i-reverse ang pagtuto nito at matuto rin maging mas matagal labasan.

    Ang dalawang teknik na ito ay nagtuturo sa mga lalake na puedeng magkaroon ng erection na hindi kaagad susundan ng ejaculation.  Puedeng magkaroon ng erection ang mga lalakeng ito, magsiping sa kanilang mga partner nang may pagkatagal, at labasan lang kung gusto nila.  In other words, mayroon silang control kailan sila lalabasan.

    Malaking tulong ang naidulot na ng dalawang teknik na ito.  Ayon sa mga ibang sumulat sa akin, nakatulong rin ang pagkabasa at pagpraktis nila ng kanilang natutunan sa Walang Bolahan.

    Ang mga creams na nilalagay sa ari para lalong tumagal ay hindi talaga nakakatulong. Minsan ay namumula pa ang ari ng lalake dahil allergic sila sa cream na ito.

    Noong araw, ang dalawang teknik na ito ang siya lang nakakatulong sa mga mabilis labasan.  Pero in time, ang gamot na pampatagal ay dadating rin sa Pilipinas, at pangako ko na maririnig ninyo ito una sa kolum na ito.  Ingat—MG Holmes

  • Sexual Addiction

    hi dr. margie, i have this problem of sexual addiction, and i read some of the symptoms and i have some of those. i often view porn sites and masturbate at it, i also do sex with someone i dont know, i am a bisexual and i am really bothered by my condition now, its really addictive.  Please advise before i lose some of my important persons and aspects of my life.  i am willing to undergo some recovery program.. can you advise what process should i undergo to cure this sexual addiction that i have? i appreciate your response on this... thanks  JOHN B

    Dear Carlos:

    Ang sexual addiction ay bagong diagnosis sa sex therapy.  Hanggang nagyon hindi pa sila nagkaka-agree kung ano talaga ang basehan ng sexual addiction.

    Pero ang mga binanggit mo—panonood ng porn sites, pagmamasturbate, at pakikipagsiping sa hindi kilala—ay maaaring aspeto ng sexual addiction pero IFF (if and only if) nakakasagabal ito sa takbo ng buhay mo o sa mga relasyon mo.  Kasi, alam naman natin na marami ang nanonood ng porn sites, nagmamasturbate, at nagsisiping rin sa mga di nila kilala, pero hindi naman sila sex addict.

    Kung feeling mo na out of control talaga ang iyong mga iniisip at ginagawa sa sex, kung natatakot ka talagang baka mawala mo ang iyong trabaho, mga minamahal sa buhay o ang respeto ng mga kapitbahay o kaibigan mo, KUNG ginawa mo na ang lahat para matigil ang mga ito ay hindi mo pa kayang gawin nang sarili mo,

  • Hindi Tuwid na Titi

    Dr. Holmes. Im one of your avid reader of your column hindi lang sa dyaryo pati sa website?..
    ask ko lang po if ok lang hindi tuwid and titi?me epekto po ba ito?anu po ba dapat ko gwn para mtuwid ito?..tnx  JUAN

    Dear Juan:

    Ayon sa isang manunulat, ang karamihan ng mga ari ng lalake ay HINDI tuwid.  Less than 30%  daw ng mga lalake sa mundo ay may aring hindi tuwid. Kaya kung kaunti lang ang pagkabaluktot ng ari mo at hindi naman ito nakakasagabal sa buhay mo, hindi ka dapat magalala. 

    Ayon rin sa aking karanasan bilang sex therapist, bihira talaga ang may ari na tuwid . May 4 mga situwasyon lamang na ibig sabihin kailangang magpatingin sa manggagamot: 

    1. Kung nasasaktan ka kapag umiihi ka;
    2. Kung nasasaktan (o nahihirapan) ka kung magsiping ka;.at 
    3. Kung maging masbaluktot ang ari mo sa katagalan (with the passage of time);
    4. Kung lumiit (shrink) o umigsi (shorten) ang iyong ari sa katagalan 
    Kung kahit isa sa 4 na situwasyon sa taas ay may problema, mas maiging pumunta ka sa  doctor. Maaaring may Peyronie’s disease ka, pero kahit mayroon ka nga, marami magagawa para magamot ka nito.

    SO…good luck at inaasahan kong good news ang resulta ng sulat na ito.  Ingat—MG Holmes

     

  • Regular Exercise

    Dear Dra. Holmes:

    Ano  po ang karaniwang epekto kung hindi regular ang pag-e-exercise ng mga kalalakihan, lalo na sa pagsisiping?  Salamat po.  MICK

    Dear Mick:

    Maraming salamat sa iyong sulat. Tingnan muna natin ang pinaka obvious na epekto ng hindi pag exercise, ok?  At yan ay pagiging mataba.  Hindi lang mas may appeal ang lalakeng maganda ang katawan, pero ang lalakeng mataba ay maaaring makaranas ng tinatawag na “disappearing penis.”

    Sa katotohanan lang, hindi naman talagang nawawala o lumiliit ang ari ng lalake. Kaya lang, kapag sobra ang taba niya, lalo na sa bilbil, maaaring tila lumiliit (o, umiigsi) ang kaniyang ari dahil ang taba sa bilbil ay nakakasagabal.  Dahil rito, ang ari ng lalake ay hindi makapasok ng 100%, kaya parang umiigsi ito. 

    In addition, kung ang bilbil ng lalake ay natatakpan ang ari ng lalake, hindi masyadong nakaka “L”  ito, diba?

    Pero ang pagiging mataba ay isa lang sa mga nakakaepekto ng sex life ng isang lalakeng hindi nage-exercise.

    Ang kaniyang cardiovascular fitness ng lalake ay naapekto rin  at ito ay may malaki nga ring epekto sa endurance (gaanong katagal makakapagsiping) ng lalake.

    Kapag hindi mag exercise ang lalake, mas vulnerable siya sa mga sakit kagaya ng diabetes, stroke, high blood pressure, sakit sa puso atbp.

    Palagay ko mas maraming mga ibat ibang epekto ang mabibigay sa iyo nga isang fitness expert, pero sa larangan ng sex, ang mga nabanggit ko ang may pinakamalaking epekto sa pagsisiping, Inaasahan ko na nakatulong ako sa iyo, Mick. Ingat—MG Holmes

  • Self-Mutilation

    Dear Dra Holmes:

    un daughter ko, we found out this morning n nagsusugat sya sa sarili, i read an article before about self-mutilation, takot na takot ako, tapos eto nakita ko sa anak ko,

    i feel guilty now, i know i have faults as a mom,

    how can we help our daughter??? please help me... i need to save my daughter. she's only 12 years old... i don’t know how to tackle this kind of things.  please help me.... help me save my daughter... hope to hear from you soon... thank you.  MRS FRIGHTENED

    Dear MF (Mrs. Frightened)

    Pasensiya nalang po sana kayo na hindi ko nasagot ang inyong problema kaagad.  Yan ay dahil may pagka super seryoso po at mabigat ang topic ng inyong problema at ibig kong siguraduhin na tama at pinaka bago (current)  and mga susulatin ko sa inyo tungkol sa dahilan at pagtulong rito (self harm, cutting, self mutilation).  

    Napakarami na po kasing mga  bagong nangyayari  sa mundo ngayon. Maraming karanasan ang ating mga bata na hindi natin naranas.  Nagbibigay rin ito ng napakaraming problema sa kanila.

    Halimbawa: ang mga  chatrooms sa internet saan lagi silang naguusap sa mga kilala o di kilala. Mga computer games na lagi nilang nilalaro , etc kaya hindi na gaanong lumalabas ang ating mga anak at naglalaro kadsama ng iba nilang kaibigan gaya ng dati.

    May epekto rin ito sa kanilang pagtingin sa sarili (self esteem) at sa kanilang pagtingin sa mundo,  May mga pananaliksik na nagpapakita na ang  mga taong masyadong matagal sa internet/computer (more than 11 hours a week) ay mas malakas ang probabilidad na mayroon silang clinical depression.

    Ang Friendster, Face Book at iba pang “social networks”  na nagpapakita kung sino ang kaibigan mo at sinong hindi at may maraming oportunidad para masaktan ang isang bata/adolescent at magisip na wala siyang kaibigan sa mundo. Paaano ito nangyayari?  Kung i-“reject” ka ng isang taong gusto niya sanang ilagay sa kaniyang friends list . 

    Minsan may cyber bullying pa na nangyayari.  Napakalungkot, pero may iilang mga suicides na nangyari dahil sa cyber bullying.

    Ang texting din ay isang bagong nangyayari na maaaring may masamang epekto sa tao. Maraming nagkakakilala mula sa texting lang, at minsan nagkakaroon pam sila ng boyfriend-girlfriend relasyon kahit hindi pa sila nagkikita. Kadalasan, naco-confuse ang babae dahil hindi niya alam ano talaga ang nangyayari.

    In addition, ang lahat ng oras na nilalagay sa texting ay maaaring ilagay sa ibang mga activities; kagaya ng pagkakaroon ng outing sa labas-in the sunshine and fresh air.  Marami ng pananaliksik na nagpapakita na malaki talaga ang naidudulot nito hindi lang sa kalusugang katawan,. Pero sa kalusugang pisikal rin.

    Mahalagang malaman lahat ito kapag mayroon tayong mga anak. Ang kanilang mundo ay iba sa atin at mahalaga talagang malaman ano ang nangyayari talaga sa kanila.  TO BE CONTINUED BELOW

    PART 2

    Dear MF (Mrs. Frightened)

    Natapos po natin ang kolum sa Lunes sa mga salitang “Ang kanilang mundo (ng ating mga anak) ay iba sa atin at mahalaga talagang malaman ano ang nangyayari talaga sa kanila.”   At dahil sa internet, chatting, texting, mas marami silang mga pressures na wala sa atin.  Nabanggit ko ito dahil ang napakaraming pressures at ang feeling na na-o-overwhelm ang bata ay isa sa mga dahilan na sila ay nag su-suicide o nagse-self harm.

    Ayon sa  mga pananaliksik na nagawa sa America tungkol sa pagsasaktan sa sarili (self harm) ang mga taong  gumagawa nito ay karamihang babae (65-85% ay babae daw, depende sa pananaliksik na binabasa ninyo). Sila ay kadalasang:

    Walang hilig sa sarili

    Sobrang sensitive sa rejection

    Laging galit, lalo na sa sarili nila

    Kadalasang hindi nilalabas o pinapakita ang kanilang galit (maliban sa self harm)

    Kadalasang impulsive (ginagawa kaaagad ang gustong gawin na hindi masyadong iniisip).

    ·Hindi talaga marunong mag plano para sa kanilang kinabukasan  (ang isang proof nito ay, kung marunong silang isipin ang future, hindi nila sasaktan ang kanilang sarili dahil may consequences ito,  Lalo na kung ang self harm ay gaya ng ginagawa ng anak ninyo na nagiiwan ng mga scars)
    ·Kadalasang depressed
    ·Kadalasang sobrang anxious…
    ·Mababa ang tingin sa sarili n sa sarili kaya akala nila ay hindi sila magaling mag-cope sa kanilang mga problema (na tila may katotohanan naman)

    IN addition, ang mga nagse-self harm ay hindi kayang i-regulate ang kanilang damdamin at maraming nagsasabing sikolohista na tila may basehan ito sa genes nila (minamana)

    Pero huwag sana kayong mag alala, MF.  Marami pa kayong magagawa para tulungan ang inyong anak  TO BE CONTINUED BELOW

    PART 3
    Dear MF (Mrs. Frightened)

    Natapos po natin ang kolum sa Miyerkules sa mga salitang: “Pero huwag sana kayong mag alala, MF.  Marami pa kayong magagawa para tulungan ang inyong anak”
     
    Eto po ang mga iilang mungkahi.  Kung ok lang sa inyo, ibibigay ko sa inyo ito sa Ingles muna, at kung mayroon kayong ibig kong linawin, gagawin ko po to sa Filipino.  Gusto ko lang pong gawin sa Ingles muna, para and mga nuances(?) ng mensahe ay hindi mawala:

    Eto po ang mga pinaka importanteng kailangan sanang gawin. 

    Understand your feelings.

    Be supportive without reinforcing the behavior.

    Take care of yourself.

    Kung kailangan ninyong pumunta sa sarili ninyong therapist, gawin po ninyo ito..
     
    Acknowledge the pain of your loved one.

    Educate yourself.

    Get as much information as you can about self-injury in general. Eto po ang iilang libro na makakatulong sa inyo.   Bodies Under Siege by Favazza, The Scarred Soul by Alderman, and A Bright Red Scream by Strong. Sayang lamng na wala pang mga libro na nasulat sa Filipino. Sana in time…

    Acknowledge the pain of your loved one.

    Kasing halaga po ang mga kailangang HINDI gawin:

    Don’t pretend it away -- you have to respond in some way.

    Don't take it personally. Hindi ito ginagawa ng anak ninyo para saktan kayo.

    Do NOT give Ultimatums… EVER.  They do NOT work.

    Inaasahan ko po na nakatulong itong mga suggestions sa inyo.  Kung mayroon pa po kayong gustonbg tanungin tungkol rito, sana po sulatan ninyo nanaman ako.  Gumagalang—MG Holmes

  • Husband fancies his friend’s GF

    Hi,
    I'm married and have 2 kids. hubby and I are ok (if we are talking about sex life)
    I just wanna ask if it's ok if my husband fancies his friend's gf who is a lot sexier than me.( though they seldom see each other)  the fact that he told me he finds this girl sexy and  parang kulang nalang  he  tells me he wants to screw her. I  honestly got offended but i didn't tell him thinking na it's normal for guys to admire  other girls.


    Do I have the right  to get mad at him for telling me that? or is it ok bec. at least he's telling me what's on  his mind?


    Thanks and more power to you!
    Raquel

    Dear Raquel:


    This is really a hard call. On the one hand, women want their  husbands  to trust and tell their wives “ everything”; and yet when they do, the wives get upset (angry, teary, insecure, etc.).


    Most women are guilty of the above, so don’t worry if you fall in the same category.  However, maybe it’s time to decide if you want (1) “no-holds-barred” communication with your husband of (2) “it depends” communication.


    In (1), your husband will answer all your questions with “no holds barred.”  You too, will answer you husband with the pure, unvarnished truth and to hell with tact, guilt or hurt feelings. 


    In (2) while you may actively lie to your spouse, when your answer to any of your spouse’s questions might cause “unnecessary hurt ,” then you don’t actively lie, but you don’t necessarily tell the entire truth either. 
    How, then should you answer?


    Well, “it depends,” doesn’t it?  On what other factors are involved.


    I myself like (1) because at least you know where you stand and you are not placed in a position where you have to lie simply to spare someone else’s feelings.


    Also, my clinical experience suggests (and merely suggests, not “proves:” or “confirms”) that couples who can be totally honest with each other usually are the strongest and most intimate.


    However, you and Mr. Raquel need to decide what is best for you.  And then  you will have clearer guidelines (as will he) on how to tell you about his attraction to other women.


    Though I must admit I am surprised by his volunteering such information about a mutual friend. 


    Was it because you asked him a question about her in the first place?  In which case, perhaps it’s a good idea  ask only questions whose answers you can take.  OR…


    Did he really volunteer the information of finding your girlfriend in which case maybe you should explore (and I would be very happy to do it with you) if there is something else going on in your relationship.


    To summarize, yes, it is very normal for men to admire, and even feel horny for, other women.  But that doesn’t mean they actually want to sleep with them.  Or,…even if they “wouldn’t mind” doing so, that doesn’t mean they actually will. 


    I think, it would be a good idea NOT to get mad at him because of that.  Like all marriages, there will be many other things you will gut levelly be mad at him about and maybe you should reserve your bile for such occasions.


    Anytime you can afford to think about whether you “should or shouldn’t,” in the first place, means the heat of the issue has neutralized and hooray! you now have control over your emotions;  And usually, the kinder, more gentle thing to do (not getting mad rather than getting mad) is the preferable response.


    I hope I have helped in some way.  Ingat—MG Holmes

     

  • Erection Problem

    Dear Dr. Holmes,

    my fiancée has recommended me your homepage. She is Filippina and I am German. We want to wait until our marriage to make love.

    Yet it has turned out that I have erection problems. I am not sure whether it is due to physical or/and psychological past experiences.

    So my questions are these two; how to find out what is the problem is and would you be so kind to give some advice what to read about it. Maraming salamat!

    Yours sincerely
    Michael

    Dear Michael:

    Many thanks for your letter.
     
    The best way to find the best and most current books to read would be to go either your closest university bookstore or to the German version of Amazon.com to look at the latest books on erectile dysfunction and/or on sex therapy.  The description of the books will give you an idea of whether it is only hype or actually has a lot to say.  I am partial to books by Leiblum and/or Rosen.  And I try to buy titles published in 2000 or later.

    The best way to find out whether your erectile problems are psychological, physical or a combination of both (usually the most common kind) is to go to a urologist, tell him your concerns and observations, and have him run a few tests.

    However, you might appreciate a few guidelines to help you figure some things out before your visit.

    Problems with erections can be either global or situational.
     
    A global erectile problem is when it happens under every situation, no matter what time, what place and with whom.  Such problems usually have a physical basis.

    A situational erectile problem happens only some of the time and not always; under certain circumstances and not all.  These problems are usually psychological.
    In the past, problems with a physical basis were most difficult to solve with grace and style, needing injections, vacuum pumps, and/or penile implants.

    Not anymore. 

    It started with antidialators like Viagra, Cialis, but with more refined diagnostics and more effective treatments, erection problems with a physical and or mixed physical/psychological causes can be more easily dealt with now.

    If the problem is more psychological in nature, you need not stay with a medical doctor  but go, instead, to a psychologist or social worker   Usually sexual histories and family, cultural and religious expectations are studied.  

    The most important solution, of course, is what you already seem to have: A warm, open and mutual relationship with a woman who loves you and for whom, it seems, you would do all you can to have a happy life with.  Thank you for showing, once more, that the best kind of sex is what happens in your hearts and between your minds, and not between your legs.  Mabuhay po kayong dalawa!  MG Holmes

  • Kakaibang urge pag depressed or may problema

    Dear Dra. Holmes:

    I am 34, female and still single. may urge po ako na parang gusto kong kurutin ang mga kids ages 3 below na mga lelembot lembot o mahihina, esp pag depressed ako o may problema.bakit kaya ako ganito?pls.help .I'm glad to hear from you soon,thanks.  Tess

    Dear Tess:

    Ang dahilan kung bakit gusto mong kurutin ang mga bata ay hindi madi-diskubre sa isang sulat lang.  Minsan ito ay kailangan di lamang ng napakaraming sulat, pero face to face therapy therapy ng maraming taon.
    Pero kung ito ay matinding pagnanasa na mahirap i-control, sana ay magpatining ka sa psychiatrist o psychologist sa lalong madaling panahon.

    Kung ito ay urge lang na kayang kaya  mong i-control, I wouldn’t worry about it.  Ang iyong mga depressions siguro ang mas mahalagang ayusin.   Ingat at sana nakatulong ako sa iyo—MG Holmes

  • Mapuputing mga Paa

    GOOD DAY DR.HOLMES

    BAKIT PO NA-A-AROUSE AKO SA MAGAGANDANG FEET NG MGA BABAE, LALO NA SA MGA MAPUPUTI AT NAMUMULANG TALAMPAKAN? KAPAG NAKAKAKITA AKO NG MGA PAANG MAGAGANDA, GUSTO KO PONG MAGMASTURBATE O KAYA'Y AMUYIN AT I-MASSAGE ANG KANILANG FEET – EDDIE

    Dear Eddie:

    Maraming salamat sa iyong sulat.  Hindi naqkakagulat ang iyong mga gusto.  Maaaring ikaw aymay tinatawag na foot fetish. 

    Pero, kagaya ng palagay ko hindi.

    Totoo, kagaya ng may mga foot fetish, ikaw ay naaakit, nagnanasa ng paa ng tao.
     
    Pero para maging fetish ang isang bagay, ibig sabihin ay hindi mo kayang magsiping kung wala ang bahaging ito.  Ang mga taong may foot fetish ay hindi maaaring magsiping kung hindi nila hinahalik o inaaamoy ang paa ng kanilang partner.

    Kung kaya mo namang malibugan kahit  hindi ka humahawak o humahalik sa (mga) paa ng (mga) partner mo, ibig sabihin ay wala kang foot fetish.

    Hindi ko alam kung bakit ka na-a-arouse sa magagandang paa. Kadalasan ang dahilan kung bakit tayo na-a-arouse sa isang bagay ay dahil sa mga nangyari sa atin noong tayo ay bata pa.  Minsan kasingbata ng tatlo o apat na gulang.

    At iba iba ang mga dahilan ng mga taong may foot fetish, kaya sa pamamagitan ng isang sulat lamang, walang sikolohistang makakabigay sa iyo ng mga dahilan ikaw ay mahilig sa mga paa.

    Pero ok lang siguro yun, diba, Eddie?  After all, maaaring hindi mo sasabihin ito sa lahat ng ka-opisina mo., pero wala naming kahihiyanm ang isang taong may hilig sa paa. Kahit na ito ay di lang hilig pero talagang isang fetish na, hindi pa rin kailangang magpagamot basta lang wala kang sinasaktan (kahit ang iyong sarili). 

  • “Premenstrual Depression”?

    Dear Dra Holmes:

    Good day Dra.  I want to know if it's normal to feel depressed once or twice a month? I've observed that I do feel depressed every month especially when I'm about to have my period.

    When this happens, I totally mess up with everything/everyone. I don't want to work or do anything. That's why I usually lock myself in the room while I'm having this lunatic attack to avoid conflict with anyone.

    Many times I tried to commit suicide pero punyetang sarili ko hindi naman kaya.   (But goddamn me, I can’t pull through with it)

    And even if I no longer feel so low, I also lose any desire or motivation to pursue anything I want with passion. Parang minsan excited pero most of the time wala na, nakakatamad  or nakakabagot na.  (It’s as if I can get excited, but most of the time the excitement vanishes and I feel lazy and frustrated about everything)  

    Dra. Holmes can you recommend an anti depressant pill which I can buy over the counter. I think that would help me become productive and redirect my energies into something worthwhile.  I think it will help me stop wallowing in self pity and remembering my past failures which obviously don't help me at all.

    Finally, I am just wondering how much it would cost me to consult a clinical psychologist like you.

    I appreciate very much all the knowledge you are imparting on your readers. I hope you could help me as well.
    Thanks and more power! :)  LINDA
    Dear Linda:

    Thank you very much for your letter and for showing so clearly how it feels to have a classic case of clinical depression.  Many of the symptoms you mention are symptoms of clinical depression:  self pity, extreme guilt, blaming oneself for past mistakes, not able to pursue anything with passion, not able to stay interested in anything, locking oneself up in a room (to avoid others?), etc.

    If postpartum depression is a depression important enough to include in the DSM IV (which Filipino and American psychiatrists and psychologists use to determine whether something is a mental disorder or not), then hopefully in time, “premenstrual depression” will too.   After all, PMS (premenstrual syndrome—many of the emotional roller coasting you go through) has already been successfully used as a defense against a ruling of homicide.  

    It is possible your depression is also “mixed,”  (combination of low points like feeling bad about oneself, but also agitated points which would lead to conflict with others if you didn’t lock yourself up in the room).

    It is also possible that you are bipolar.  Rage (which may be the reason for conflict) is a classic symptom of mania (or hypomania).  It is NOT a symptom of clinical depression.  

    There is also a theory that when one is depressed, one has no energy to attempt suicide; that the most number of suicides are attempted when one is just coming out of a depression and swinging into a manic phase.

    But enough about theory and on to solutions.  If you are depressed, an antidepressant would definitely be useful.  If you are bipolar, antidepressants would be useful, but usually a mood stabilizer (lithium being mood stabilizer of choice as it is a natural salt and is, therefore, not protected by drug patents which lead to phenomenally.(if not also unscrupulously) high prices.

    Lithium is thus the least expensive mood stabilizer [costing less than P 10.00 whereas others can be as high as P125.00]

    SSRIs (selective serotonin reuptake inhibitors) and SSNIs (selective serotonin and neuroepinephrine reuptake inhibitors)  which are the second/third generations of antidepressants are very expensive UNLESS their patents have run out.  Thus, a 20 mg prozac (branded) is over P110; whereas fluoxetine (which is its generic counterpart and juts as effective) is about 30 or 40 pesos!

    Antidepressants, however, are not OTC (over the counter) drugs.  You need a prescription to buy them, though I have heard of several pharmacies (or, to be more exact, several people working at said pharmacies) that do sell drugs that need prescriptions over the counter.

    Finally and in general, clinical psychologists and psychiatrists in private practice charge as low as P700 and as high as P3000 per session.  I would strongly recommend you go to a psychiatrist first, since he can prescribe medication whereas we “mere” psychologists cannot.  Hopefully, he will be a psychiatrist who listens and responds and doesn’t just write out prescriptions.

    There are many such psychiatrists around: with hearts as well as heads. However, if you are not blessed enough to find someone like that, look for a psychologist in addition, who can help with issues other than medication.

    A therapy originally designed(?) for,  and particularly helpful to mild and moderate depression is cognitive behavioral therapy (CBT) which is described in this website.  Severe clinical depression usually needs medication, hopefully in addition to CBT.  Research has shown that CBT helps with either preventing relapses all together or diminishing its frequency and intensity.  Good luck, dearest Linda, and safe journey from sporadic bouts of joy in the midst of depression and frustration…to a serene and long lasting feelings of well being.  With your courage, smarts and honesty  (no bola!!), I am sure you can make it especially now that you have taken the first step of asking for help.

    Please, pleaaaase write to me if there is anything else I can do for you. Depression is a terrible business and no one should have to suffer from it.  Especially nowadays when there is so much help in so many forms to overcome it.   All the best—MG Holmes

  • Isyu ng Inggit - Part 1

    Dear Dra. Holmes:

    Gud morning po i need po talaga your advice kasi po nakakranas na po ata ako ng Chronic Depression, sobra!

    Ganito po kasi yun 3 yrs na kaming nagsama ng hubby ko. Yung hubby ko may kapatid na bunso. 21 yrs.old ang bunso; si hubby naman ay 28 na.

    Itong bunsong ito ay nakabuntis na nung gf niya at dinala sa bahay nila eh ang dingding ng haus nila bahay din namin kaya di maiwasang dinig mo rin ang usapan sa kanila. 4-5 months pregnant na po ang asawa nung kapatid niya tapos narinig ko na boy ang magiging anak nila.

    Sobrang nakaramdam po ako ng Depression nung time na yun,, napaparanoid ako feeling ko lahat ng kapitbahay at barkada ng asawa ko ako ang pinaguusapan at ako ang topic kasi naunahan pa ang asawa ko ng kapatid niya na magkaanak. Tapos maganda pa at sexy ang asawa niya. Ako naman poy chubby at simple lang.

    Last year pa po namin gusto magkaanak kasi gusto na rin ng biyenan ko. May sapat naman po kaming kita para makabuhay ng pamilya samantalang yung sa kapatid ng hubby ko biglaan lang yun dahil nag-aaral pa ito at ang babae ang may trabaho.

    Kaya masyado po akong napu frustate Dra.Masyado ko ng kinaiinggitan yung kapatid ng hubby ko kasi magkakaanak na sila..

    Tapos ngayon po undergo po ako sa pagpapapayat dahil kelangan na talaga para sa baby kasi natigil din po ang regla ko. Ayon sa research natitigil daw po kasi yun kapag sobrang nag gain ka ng weight. Kaya puro fruits & vegies lang kinakain ko.

    Nakakaapekto din po ba na tagtag ako sa biyahe kasi naghahandle po ako ng HR sa negosyo ng Papa ko in San Pedro laguna tapos nauwi naman po ako sa Guadalupe Makati? Sabi po kasi ng iba tagtag ako kaya di din kami magkaanak.

    Tsaka mabilis lang po kaming nagsesex ng asawa ko kasi mabilis siya labasan. Nakaka apekto din po ba yon?

    Nagdecide din kami ng hubby ko na lumipat ng haus para maiiwas ko din yung sarili ko na mainggit kasi panigurado pag lumabas na yung bata makikita ko yung enjoyment sa kanila. Sobrang frustrated po akong magka-anak! Sana matulungan niyo po ang problema ko..aantayin ko po ang sagot salamat! ESTER

    Dear Ester:

    Inaasahan ko ring matulungan ko kayo ng kahit papano. Ang ibang mga tanong mo ay kailangan kong tanungin sa ob-gyne, pero isa ay masasagot ko na: Walang kinalaman ang pagiging mabilis labasan ang asawa mo sa iyong di pagka anak. As long as di napakabilis na nalabasan na siya hindi sa loob ng ari mo pero sa labas. Pero palagay ko di naman yan ang situwasyon, dahil siguradong isusulat mo rin yon sa akin, diba?

    Yan ang isang dahilan na, sa palagay ko, hindi ka clinically depressed. Napakadaldal mo! At ito ay nakakatuwa at nakaka aliw na pagdaldal, kahit na malungkot ang situwasyon mo. Bihira lang makaya yan ng clinically depressed na tao. PART 2 BELOW

  • Isyu ng Inggit - Part 2


    Dear ESTER:

    Maraming salamat sa sulat mo. Kung nakakaapekto man na tagtag ka sa biyahe, yan marahil ay dahil pagod ka sa biyahe at, kadalasan, kung pagod sa biyahe, pagod rin sa pagsisiping. OO nga, gustong guso mong magka anak, kaya sigurado akong lagi kang handang magsiping sa asawa mo dahil rito (at dahil mahal mo siya) pero kahit na gusto ng utak at ng puso,minsan hindi masundan ng katawan., dahil nga, pagod ka.

    Ang kapaguran ay minsan nakakaapekto ng pagrating sa glorya ng babae. At kahit HINDI naman lahat ng mga babaeng pagod ay hindi nakakaorgasm, at HINDI naman rin na lahat na nagoorgasm na babae ay nabubintis, minsan may kinalaman ang dalawa. Kapag nag orgasm ang babae, ang mga contractions niya ay maaaring magpabilis ng takbo ng semilya sa kaniyang itlog.

    Pero ang pinakamaiging gawin ay pumunta sa “fertility specialist” dahil 3 taon na kayong wala pang baby. Siya ang makakatulong sa inyo kung may problemang pisikal na maaayos.

    Marahil ang pinakamalaking tulong na mabibigay ko sa iyo ay ipaalala sa iyo kung ganong kamahal ka ng mister mo. Akalain mo, dahil sa iyong damdamin, handa siyang lumipat ng haus? Bihira ang mga asawang gagawa ng ganito. At nasasabi mo sa kaniya lahat ng mga feelings mo na walang takot na pagtatawaan ka o imamaliit ng mga ito. Napakaswete mo, Ester,…at napaka swerte rin niya, na mayroon siyang asawang kasing open at honest sa kaniya. Ang ganda rin na hindi mo tinatago ang iyong damdamin sa kaniya at sa iyong sarili Bihira ang taong ganyan, Ester.

    Sana tandaan mo ito kapag nagaalala ka kung pinaguusapan ka ng mga kapitbahay. Kung may time silang magtsismis, obviously ang buhay nila ay hindi kasing ganda o kasing puno ng pagmamahal, kagaya ng buhay ninyong mag asawa. Mabuhay kayo, Ester. Ingat—MG Holmes

  • Ano ang Bipolar Disorder?

    Dear Dra. Holmes:

    Matagal napo kaming nagaalala sa aming anak na si “Josephine, ” 31, na minsan ay malingkot at umiiyak at minsan naman ay parang napakasaya na wala naming dahilan.  Dinala na naming siya sa maraming doctor at iba iba ang kanilang sinasabi at iba ibang gamut ang kanilang binibigay. Ang huling pinuntahan namin ay nagsabing pasrang bipolar daw an gaming anak.

    Eto po an gaming mga tanong:

    1. ano ba ang bipolar?
    2. paano malalaman na ang isang tao ay bipolar?
    3. babae lamang ba ang nagkakaroon ng bipolar disorder at anong edad nade-detect ang sakit na ito?
    4. namamana o heriditary ba ang bipolar disorder?
    5. paano naapektuhan ng disorder na ito ang utak ng isang tao?

    Mr and Mrs Santos

    Dear Mr and Mrs Santos:

    Marami pong salamat sa inyong sulat Mahirap pong magkaroon ng anak na bipolar, pero kapag alam na ninyo ano ang problema mas gumagaang ang buhay. Minsan po kasi ang bipolar disorder ay nami-mis diagnose (inaakalang ibang sakit ng psychiatrist) bilang borderline personality, schizo- affective disorder, schizophrenia, atbp). Kung ma-mis diagnose ang problema, maaaring an gpinakamabuting tulong para sa tunay na problema ay hindi na-i-implement kaya mahalaga tyalaga ang tamang diagnosis.

    1. Ang bipolar disorder ay isang tinatawag na “mood affective disorder.” Ibig pong sabihin niyan ay ang problema ay hindi sa pagiisip, kagay ng schizophrenia, halimbawa. Sa schizophrenia, maaaring isip mo na ikaw si Mother Mary o si Gloria Macapagal (hindi naman sa tinutumbas (?)—put in the same category—ko sila). Maaari ring isipin mo na ang galunggong na kinakain mo ay nagsasalita sa iyo.

      Dahil ang bipolar disorder ay mood, at hindi thought , disorder, maraming may bipolar disorder, lalo na kung ito ay bipolar II, ay nakakatrabaho at nakakapag asawa, atbp.

      Kung may mood disorder ang isang tao, ibig sabihin ito ay tungkol sa iyong mga damdamin. Masaya ka ba o nalulungkot? O m,asaya ka ba pero may underlying (talaga sa tunay ay) mayroon kang) matinding kalungkutan.

      “Pero lahat naman tayo ay minsan masaya at minsang malungkot sa ating buhay. Ibig bang sabihin na lahat tayo ay may bipolar disorder?” maaari ninyong tanungin sa sarili ninyo.

      Hindi po. Ang kaibahan ng may mood affective disorder ay sa kadalasan, katindihan, at sa aksyon na ginagawa kapag malungkot o masaya.

      Ang bipolar disorder ay isa sa dalawang pangkaraniwang mood affective disorders.

      Ang una ay clinical depression na ang problema ay sobrang kalungkutan, guilt at pagbibintang sa sarili.

      Ang bipolar disorder ay may depression, pero rin mayroong mania (o hypomania). Ito ay sobrang kasiyahan, sobrang bilib sa sarili, sobrang paniniwala na kaya mo ang lahat, at kaibigan mo ang lahat ng tao at m,ayuroon ring silang pagmamahal sa iyo.

    2. Malalaman kung isang tao ay bipolar kung siya ay minsan depressed at minsan naman siya ay manic. Kailangan na ito ay tumagal ng 2 linggo o mas matagal pa doon. Ang mga symptoma ng depression ay ang sumusunod. Hindi kailkangan na lahat ng symptoma ay nandoon bago sabihin na depressed ang tao:
      • Una, kapag depressed ang tao, eto-eto ang mga symptoma niya:
        • sobrang lungkot
        • Wala ng interes o saya samga dating nagbibigay ng interes at saya sa kaniya
        • Hindi makakain o sobrang pagkain
        • Hindi makatulog o sobrang pagtulog
        • Masyadong magalaw o kulang ang pagkagalaw (psychomotor agitation or retardation)
        • pagakawal o pagkababaw ng energy
        • Madalas isipin na bale wala siya (worthlessness) at na may kasalanan siya (guilt)
        • kahirapang maka-concentrate kapag nag iisip
        • Madalas magisip ng suicide o kamatayan
      • Ang mga symptoma ng mania ay kailangang magtagal ng at least 1 week at naka epekto ng buhay ng tao. Hindi lahat ng symptoma ay nangangailangan ipakita ng tao bago siya ma-diagnose ng bipolar, pero mahalaga ring malaman ang lahat ng mga symptoma niito:
        • Sobrang saya, sobrang mapagbigay o sobrang madaling at matinding pagkagalit at pagka inip sa ibang tao.
        • Napaka bilib sa sarili
        • Hindi natutulog. Ang tapong nasa manic episode ay kayang matulog lang ng 2 oras, pero ang lakas pa rin ng energy niya.
        • Napakadaldal. At mabilis, malakas (loud) at lagi lagi kaya mahirap makasingit ang iba.
        • Racing thoughts—parang naghahabulan ang mga isip ng bipolar kapag siya ay manic. Irto ang isang dahilan na siya ay mabilis magsalita. Para masabi niya sa iba ang lahat ng kaniyang iniisip na minsan ay walang koneksyon sa dati niyang sinabi.
        • Madaling ma-distract ang tapong nasa manic phase ng kaniyang BD. Habang isang bagay ang pinapagusapan, ,maaaring mayroon siyang mapansin na walang koneksyon at yun nalang ang paguusapan niya.
        • Hyperactivity at goal-directed acitivity. Ang gusto niya, gusto niya ngayon at gagawin niya ang lahat na magagawa niya para makuha ito. kaso lang, napakarami niyang gusto sa larangan ng pisikal (at kadalasag sekswal) , social, financial at tungkol sa trabaho.

    3. Parehong babae at lalake ay maaaring bipolar at ang ratio ay 1:1.

    4. Oo; namamana ang bipolar disorder (BD) pero hindi ito ito kasing simple (straightforward) nang: kung mayroon isa mong magulang, magkakaroon ka rin nito.

      Maaaring ang pinagmanahan ay hindi ang tatay o nanay mismo, pero ang isang lolo o pinsan o tiya, o pinsan atbp.

      Ayon sa pananaliksik, ang probablidad na magkakaroon ka ng BD ay:
      a. 10% kung isang magulang mo ay may BD;
      b. 20% kung ang dalawang magulang ay bipolar;.

      Mas mataas ang probabilidad na maglkakaroon ka ng bipolar disorder, climical depression na umuulit (recurrent depression) o schizoaffective disorder (SaD). Ang SaD ay hindi kasing tindi ng schizophrenia at hindi kailangan pumunta sa mental institution ang taong mayroon nito.

    5. Hindi pa natin alam kung papaano talaga na-aapektohan ang utak ng isang taong bipolar. Ang alam lang natin ay ang opposite: ano ang nakaka apekto sa sakit na ito: Isa sapinaka mabisang pantulong sa bipolar disorder ay ang pag inom ng gamot. Yan ay dahil ang bipolar disorder ay may biological component kaya biology (kagaya ng gamot) ay isa sa pinaka mabisang paraan para ma-control ang BD.

      Kung ang taong may natutulungan ng lithium, napaka swerte niya dahil mura ang lithium sa ibang mga gamot sa BD, kagay ng depakote, lamictal atbp. ay nakakatulong ma-stabilze (para hindi na hindi sobrang saya o sobrang lungkot) ang isang bipolar. Mayroong theorya (theory?) na ang bipolar disorder ay parang epilepsy—na galing sa at yan ang dahilan na ang gamot para sa epilepsy ay nakakatuong rito.

  • A Suicide Risk? - Part 2

     

    Dear Cherryl:

    Thank you very much for your letter which was published in full last Thursday, November 8, 2007.  In that column, I answered your specific questions directly.

    I have gotten many emails since then, asking about suicide, so let me give more general signs and symptoms so you, and others with the same concerns can be helped even if the particulars are not necessarily the same. 

    At risk for suicide:

    • People who are depressed
    • People who are anxious and/or exhausted
    • People who have tried it before
    • People who have talked about it before
    • People who already have on hand, or can easily get,  lethal weapons and toxic substances (or have asked about how to get hold of a gun or you see there is rat poison in the cupboard when there never was before, etc.)
    • People who have talked about wanting to die
    • People who have, without seeming good cause,  given instructions about who gets what even to just one person;
    • People who have started to give away all (or most of) their treasures
    • People who suddenly have made a will when they haven’t before
    • People who are grieving the loss of a family member, a close friend, or even a beloved pet;
    • People who are facing a crisis
    • People who act and seem as if they think things are hopeless (kasi sometimes people don’t want to call attention to themselves or their plans so they won’t talk about suicide, so if we can be alert, that is a good thing.)
    • People who have been depressed a long time and all of a sudden seem hopeful and able to do things  (Not all people who fit this pattern are, of course, vulnerable to depression.  However for those who are, the reasoning  could go like this: “at last, I have something worthwhile to do, I can plan my death and thus not burden those I love with my problems”  Not realizing at that time,  of course, that suicide will devastate his family and friends so much more)
    • People with a family history of suicide.

    Of course, even if one doesn’t show any of these signs, it is still possible that an adolescent is vulnerable to suicide attempts.  However, should a person show signs of being at risk, one should be doubly vigilant and determine how best to establish a suicide watch.

    Hope this helps., please write once more if there is anything else I can do—MG Holmes

  • A Suicide Risk? - Part 1

    Dear Dr. Holmes:

    I follow your column for many years but don’t write you because I write in Bisaya and broken English.  But I very worried like susan.

    My son always talk of suicide now.  I don’t know what to do. Like susan, I feel hopeless. Think of killing myself if I cannot help son.

    Do I listen, do MORE than listen—like forcing him to go to psychiatrist?  Do I ignore because maybe only encourage him to talk and talk about suicide?

    It make me nervous and I don’t know what to do. Please help.   CHERRYL

    Dear CHERRYL:

    Thank you very much for your letter.  I hope you don’t mind if I occasionally write in Tagalog.

    First, definitely do NOT ignore any talk about suicide.  In fact, what we (psychologists) tell both parents and mental health professionals we train is, even if the person doesn’t talk about suicide, if you feel something is wrong and the person might consider sucide as a possibility, you must ask him about. It.

    Sometimes parents and psychologists, etc are frightened to bring up the subject because they feel that it might give the person “ideas.:

    First, a depressed person will NOT commit suicide simply because you brought it up.

    Second, most depressed people have already considered it and have either discarded it as a notion OR will be relieved you brought it up since it gives them the opportunity to talk about it.

    Definitely listen to what he has to say. Listen and then listen again. Usually, a parent’s tendency is to lecture a child. Please refrain from doing so.  What he needs most of all is NOT someone who tells him what to do, but someone who will listen to his feelings, no matter how unacceptable he thinks they are. What he needs is for someone to listen and not judge him.

    Do NOT force him to go to a psychiatrist if he doesn’t want to.  Sometimes, this may be yet another factor (your forcing him to do anything) in his considering suicide even more seriously.  You may suggest—even strongly suggest-he go to a psychiatrist, or you may suggest  he may want to talk to someone else in addition to you, but please don’t force him as he will once again think he is powerless to control his life.  TO BE CONTINUED …

  • Manic Depression

    Dear Dr. Holmes,

    I have manic depression disorder ever since I can remember...  But now it's back and a lot worst...  I'm 27  and it's affecting everybody and everything around me...  I'm so tired pretending that I'm alright when inside it's tearing me apart!!! i've been through a lot of psychiatrist in the past but none of them seem to work.  Hope I could have a session with you soon. Thank you... Brian

    Dearest Brian:

    You can definitely have a session with me, but I am in the Philadelphia right now won’t be back until NOV 30. I can see you first week of Decembe if you still want to.

    However, in addition to seeing me, a psychologist, you also have to see a medical doctor, more preferably a psychiatrist. Only a medical doctor can prescribe medication, you see, and bipolar disorder is strongly linked to the biology of our bodies and thus medication has been found to be extremely useful.

    While I am NOT a psychiatrist, I am researching about studies done on medication for bipolars, so if you can email me the meds you are taking, I can fwd to you some of the research i have done on it.

    Hang in there. I know manic depression (bipolar disorder)  can be devastating, BUT only until you find the right treatment for you. And while it seems to good to be true that bipolar disorder can be truly be contained, I reassure you, it can be. 

    Contained in the sense that even if, heaven forbid, a depression and/or manic episode or two may still come along, they will be not as severe NOR last as long. PLUS, the more you observe and monitor yourself and  follow the doctor's suggestions, the more you can control what has been such a devastating, debilitating  problem

    I realize, of course, that this is contingent on your finding a doctor you trust.  If you tell me more about the doctors you have seen--I will do my best to try and help you find one who is more effective for you.

    I very seldom promise people things, but I promise you bp CAN be managed to the extent that you and the people you love and love you, can breathe a sigh of relief--and not just for until the next depression or episode of mania comes, but for the rest of your life.

    Please feel free to write me again anytime...I will answer you though it may take (no more than) a week (usually much less) to answer you, ok?

    Hang in there, Brian.  Help is on the way... MG Holmes

  • Clinical Depression

    Hi Dra Margie,

    I've been trying to make sense of how I am and what I am feeling for many weeks now.  I don't know if I should even be writing this or am just overanalyzing my condition.  I tried to lookup "depression" in the internet and in the list of symptoms, I saw several there that I am actually experiencing.

    My question is when should I be alarmed of my condition or "illness?" Should I even consider this an "illness" or just a stage that I am going through and shall also pass over time?Can I overcome this by myself through exercises, research and sheer determination or should I seek professional help already? 

    See, I feel so down for several weeks already.  I feel tired and very low in energy.  I sometimes have bouts of crying especially at night.  I feel uninterested in sexual activities with my husband. Sometimes I make extra effort to do simple things. 

    I am a mother of two so I feel like I shouldn't be staying in bed and do nothing.  What should I do?  I don't know if my condition is alarming enough to seek professional help.  Is it possible that I am just "umaarte or I am just making this up?"  Can I simply change my perspective and awake and be back to my normal self again?

    I feel so guilty and undeserving of any attention because as I said, I just might be exaggerating things. Please enlighten me.

    Thanks so much!   Diana

    Dear Diana:

    You are most definitely NOT umaarte, exaggerating, or just “making it up.”   Depression is a real illness and has been around for ages. Many people have had clinical depressions, including poets Edgar Allan Poe, Sylvia Plath, Robert Lowell, actors, Luke Owen,  Margot Kidder, writers Ernest Hemingway, Artists Vincent Van Goth etc.

    You may have  noticed I have mentioned only foreign people with depression. Although there are many Filipinos with depression, I have not had express permission from them to include them in this column (though I have had permission to include them in a book I am writing,  so wait for that nalang?—oops!  Sorry for the digression.

    Depression is so rampant that it is called the “common cold” of mental disorders, with as many as 20% of the world having had it at one time in their lives or another.

    And yet, many people are apologetic, guilty, and confused about having this. That is because of the unfounded myth that one does not get over such a disorder (called a mood affective disorder). But one does. Very easily, in fact, as long as one seeks the appropriate help.

    You need not be alarmed over your condition in the sense that it is not life threatening. (well, unless depressions lead to suicide which occasionally they can, but from the way your letter sounds, it seems this is not something to worry about at the moment.  Please get help immediately, however, if you feel otherwise!!!).  

    At any rate, depressions are not life threatening, though they have many health implications. 

    I feel that is because, when we are depressed, we tend to take less care of ourselves: Our diets, sleeping patterns, exercise regimes go haywire, because we are feeling so bad that getting up in the morning is as much as we can do.

    Most of the time, depressions lift on their own, but it takes so long to do so that it would be unethical of me not to let you know that there are many options to getting better sooner. 

    Textbooks in abnormal psychology say most depressions lift on their own 18-24 months after they start.  Dr. Lee Dante, a psychiatrist based in Maryland and Pennsylvania said that before the advent of antidepressants, the average length of a depression was five years. 

    Can you imagine having to live through this “non life” longer than you have to, Diana?!!?   Especially when help is so readily available? 

    The help I am talking about is antidepressants and/or cognitive behavioral therapy (CBT).  Yes, exercise, being around family and friends who love you tremendously can help, but usually, this takes effect only after you have gotten over the worst part of your depression, after antidepressants and/or CBT have kicked in.  Before that, sheer determination and mind over matter are all for naught.

    So please, Diana, make an appointment with a psychiatrist.  That is because, in the Philippines, only psychiatrists can legally prescribe medication. 

    Some “well meaning” friends and/or “truly concerned” family members will try to convince you that “kaya mo yan, tibayin mo lang ang loob mo” (you can do this on your own if you try hard enough)  or medication is only for the weak. Please so not listen to them.  They don’t know what they are talking about.

    Yes,  medication is unnecessary if you are willing to wait the average 18-60 months to get better on your own, but most of us have lives to celebrate and children to care for and cannot/will not wait that long (and hooray for that!)

    Some psychiatrists not only prescribe medication but can also give psychotherapy.  If you find such a person, hang on to him/her because that doesn’t happen often.

    So, if your psychiatrist merely knows medicine, then by all means, look for a psychologist, social worker, etc. who is trained in therapy, who can take care of your mind and emotions.

    Hope this helps.  Please feel free to write me should you need more information.  All the best—MG Holmes  .

  • Can I marry? - Part 5

     

    Dearest Susan:

    Sa PART 4 inapos natin ang usapan na may pangakong paguusapan natin ang mga symptoma na kailangan hanapin, dahil ito ay mga panatang HUWAG tumira sa isang bahay sa PART 5.

    Hindi ko sinasabi na kailangang manirahan kayo sa isang bahay para magkaroon kayo ng happy family.  After all, maraming OFW ay hindi sa isang bahay, pero maraming OFW ay may masayang pamilya.  Of course, marami ring OFW ay nagloloko (at marami ring mga asawa na naiiwan rito ang nagloloko)  pero maraming beses, hindi lang ito dahil magkalayo sila.  Minsan, may “malat” na ang relasyon nila.  At kadalasan, kahit hindi sila nakahiwalay, magloloko pa rin yung tao.

    Hindi ko binabale wala ang kalungkutan na nangyayari kung magkahiwalay ang mag asawa  (lalo na kapag sila ay nasa ibang bansa) pero puwede pa ring tiisin ang huwag magloko kung talagang gusto ng mag asawa at kung (para sa talagan nahihirapan) maghanap sila ng tulong (maraming mga organization ng Pilipino sa ibang bansa) o magsubok sila ng mga paraan para hindi masyadong malungkot (magpadala ng tapes, siguraduhin na hindi pera lang ang pinaguusapan kapag nagte-telefono, atbp.) Kung sex naman ang nami-miss nila (at bakit hindi? Ito ay napakamahalaga sa maraming mag asawa) mayroong SOP, mga oportunidad sa internet na maaaring gumamit ng webcam, atbp.

    Pero napalayo tayo sa pinangako ko, Susan. Sorry.

    Gaya ng Lunes, ang impormasyon na ito ay ay nakuha sa libro na sinulat ni Rebecca Woolis, When Someone You Love Has  A Mental Illness: A Handbook for Family, Friends and Caregivers (New York, JeremyTarcher/Perigree, 1992).  Hindi ko sinasabinmg kailangan  kayong tumira sa isang bahay para maging masaya, pero mabuti na ring pag isipan ang mga kailangan na nadoon (present—na pinagusapan na natin  sa Lunes—at hindi naroon (must be absent) bago mag desidido na ang schizophrenic ay maaring manirahan sa parehong bahay:  (dahil kaunti nalang ang espasyo natin, hindi ko ito I-tra-translate sa Tagalog). Sana, Susan, (at ibang tagabasa) magsulat kayo kung gusto ninyong gawin ko ito.

    1. The person’s symptoms are so disturbing and disruptive that the rest of the family cannot live a normal life.
    2. The person has no outside activities or any external support system.
    3. Siblings live in the home who are negatively affected (e.g., are frightened or feel threatened by living with the person)
    4. The family as a whole feels angry,. Resentful and critical towards the person.
    5. The family consists of a single parent, living alone.


    Inaasahan ko na nakatulong ako sa iyo Susan.   Sana ay sumulat ka uli kung mayroon pa akong mapalilingkod sa iyo.   Sa makalawa, ay sasagutin ko ito sa Ingles.  Ingat—MG Holmes

  • Can I marry? - Part 4

     

    Dearest Susan:

    Sa PART 3, pinagusapan natin ang mga symptomang kailangan mong hanapin para magbigay sa iyo ng reassurance na okay para sa inyong manirahan sa isang bahay.

    Alam ko na maari kayong magpakasal kahit na hindi kayo tumira sa isang bahay, pero kadalasan, yung ang ine-expect ng tao kapag mayroon silang “happy family.”  Gusto ko lang ipalaman sa iyo na, dahil sa inyong special circumstances, maaari rin kayong magkaroon ng happy family,kahit hindi kayo naninirahan sa isang bahay, basta lang may supporta sa kaniyang pamilya at sa komunidad.   At siyempre, basta lang okay sa inyong dalawa na hindi kayo mabuhay sa isang bahay lang.

    Alam ko mahal na mahal mo siya.  Pero, kung hindi pa kontrolado ang mga symptoma niya (at ayon sa sulat o,parang hindi pa) baka sobra kang mahirapan at baka rin, mahirapan at ma-apekto ang mga magiging anak ninyo,  kung siya ay tumira sa inyo habang lumalaki sila.

    Bago tayo tumuloy sa mga symptoma, pagusapan muna natin ang mga anak na maaring dumating sa inyo.

    Hindi pa nila alam kung ano talaga ang cause ng schizophrenia.  Yan ay maaaring dahil maraming mga causes ito.   pero ang siguradong mga contributing factors ay (1) genetic  (namamana),  (2) stress—kasama na diyan ang klaseng pamilyang lumaki ang tao at (3) other environmental factors.

    Dahil malaking bahagi rin ang genetics, maaaring isa o mas marami pang mga anak ninyo ay may genetic vulnerability sa schizophrenia (or bipolar disorder).  So, baka gusto ninyong pagusapan kung magpla-plano kayong magkaanak biologically.  Kasi, anak mo na rin na tunay ang mga ina-adopt, diba, Susan?   So maaari itong isang option para sa inyo.

    Sa Part 3, pinagusapan natin ang mga dahilan na okay tumira sa parehong bahay ang pamilya ang schizophrenic.  .  Sa PART 5 naman, paguusapan natin ang mga symptoma na kailangan hanapin, dahil tio ay mga panatang HUWAG tumira sa isang bahay. 

    Gaya ng PART 3, ang impormasyon na ito ay manggagaling sa pagusapan nating ang probilidad na puwedeng mong ipakasal ang iyong boyfriend.  Sa aking palagay, ang basehan ng kaniyang kapasidad maging asawa mo ay hindi magkalayo sa basehan na ang taong may schizophrenia ay maaaring makatira sa bahay kasama ng iba. Hanggang PART 5, alagaan mo sana ang iyong sarili, Susan.  Ingat—MG Holmes

  • Can I marry? - Part 3

     

    Dearest Susan:

    Tinigilan natin ang PART 2 na may planong pagusapan ang paano makapili ng pinaka epektibong gamot at paano makumbinsi ang pamilya na huwag ikahiya ang kanilang kamaganak na may schizophrenia. Pero siguro bago yon, pagusapan nating ang probilidad na puwedeng mong ipakasal ang iyong boyfriend.  Sa aking palagay, ang basehan ng kaniyang kapasidad maging asawa mo ay hindi magkalayo sa basehan na ang taong may schizophrenia ay maaaring makatira sa bahay kasama ng iba.  Ito ay nakuha sa librong When Someone You Love Has  A Mental Illness: A Handbook for Family, Friends and Caregivers (New York, JeremyTarcher/Perigree, 1992).  Ayon kay Rebecca Woolis, ang manunulat ng librop,  maaaring makatira ang tao sa bahay kasama ng iba (gaya ng kaniyang asawa) kung: 

    1. the person with schizophrenia is doing well and has few obvious symptoms  (Ok naman ang bf mo at kaunti lang ang kaniyang mga symptoma na halata)
    2. The person with schizophrenia  has friends and activities he is involved with outside the family (ang boyfriend mo ay may mga kaibigan at mga interes maliban sa iyo)
    3. No siblings at home would be negatively affected by being around the person with schizophrenia  (ikaw ay hindi sobrang ma-a-apekto ng negative kung kayo ay tumira sa isang bahay
    4. The family as a whole feels calm, positive and nonjudgentakl toward the person  (Ikaw ay kalmado, positibo at hindi judgmental sa bf mo)  

    TO BE CONTINUED ...

  • Can I marry? - Part 2

     

    Dearest Susan:

    Maraming salamat sa iyong sulat. Sa part 1, pinapagusapan ang “positive” symptoms ng schizophrenia.  Ibig sabihin noon ay mga naririnig, nakikita, o naiisip ng mga may schizophrenia na hindi naririnig, nakikita o naiisip ng ibang tao. Kunwari na sila ay Prinsipe ng isang bansa o nakakarinig ng boses na may gustong pumatay sa kanila.

    Ang negative symptoms naman ay mga reaksyon o damdamin na hindi pinapakita ng mga may schizophrenia na ma-e-expect nating reaksyon at damdamin sa karamihan ng tao. Halimbawa, ang karamihan ng tao ay magpapakita ng ligaya at magsasabi rin ng “I love you” kapag ang mahal nila sa buhay ay nagsabi nito.  O ang karamihan ng tao ay malulungkot at mag-o-offer ng tulong kung ang kanilang girlfriend ay nakita nilang umiiyak.

    Ang positive at negative symptoms ng schizophrenia ang isang dahilan na mahirap maging optimistic (masiyahin, nag-e-expect na maganda ang takbo ng pagmamahal nila) tungkol sa relasyon sa isang schizophrenic.

    Pero hindi bad news ang lahat.

    Kahit na wala pang gamot para sa schizophrenia (Ibig sabihin, mananatili siyang schizophrenic buong buhay niya) hindi ibig sabihin na hindi siya mag-i-improve.  Para rin itong sakit ng bipolar disorder (manic depression).  Kahit na hindi na magpakita ng symptoma ang taong may bipolar disorder, hindi ibig sabihin na hindi na siya bipolar. Ibig sabihin lang na-control niya ang mga symptoma. Kadalasan hindi niya ito magagawa kung hindi siya uminom ng gamot para rito.

    Pareho rin ang schizophrenia. Bihirang bihrang makarining ng taong gumagaling ng walang tulong sa gamot AT sa pagmamahal ng kaniyang pamilya.  Paano makapili ng pinaka epektibong gamot at paano makumbinsi ang pamilya na huwag ikahiya ang kanilang kamaganak na may schizophrenia ang ating tatalakayin sa PART 3 .  Ingat and hang in there—MG Holmes

  • Can I marry? - Part 1

    I'm Susan, a tourism student and a part-timer in an outsourcing company. I’m afraid how to face my boyfriend's illness. He's schizophrenic and showing the negative symptoms of it...I can't help but cry everytime I'm with him. It breaks my heart everytime he doesn't hear nor react when i'm talking to him..he's responding on his medications for 8 months but still, it keeps on coming back.

    How will I face this kind of situation without my being hopeless and sunken ?I'm thinking about our future..will there be hope for us to have a happy family? We've been together for 5 years and I won't lift a finger to lose him. We love each other so much. What if there isn't any cure? What's the most positive thing that I could hear from you that he'll get back to normal?Your response will help a lot, Dra.Holmes..It really dreads me. I feel like dying.. SUSAN

    Dearest Susan: 

    Hangang hanga ako sa iyo.  Ang napaka tapat at loyal lang na tao ay kayang magmahal sa isang may mental illness. Hindi ko sinasabing imposibleng gawin ito.  Puwede, kaya lang napakahirap ituloy gawin ito. 

    Sa umpisa, parang madali lang, kasi sasabihin mo sa sarili mo:  Mahal ko talaga siya. Hindi ako magiging gaya ng iba, na tatalikuran lang siya kapag masyadong mahirap na. ater all, di ba yan ang tunay na kahulugan ng pagibig?  Na kahit mahirap ay nandoon ka pa? 

    Pero, kapag lagi laging may relapse ang tao, ma;alom amg tuksong (big temptation) sabihin lang:  “Masyado pala itong itong mahirap.  Di ko na kaya. Ok lang siguro kung ako lang, pero paano aman ang magiging mga anak naming?””

    Sa katotohanan lang,  walang magbibintang sa iyo kung yan ang maging desisyon mo. Mahirap talaga ang magpakasal sa taong may mental disorder.  Pero nangyayari ito araw araw, kahit jna alam ng isa na may problema ang kaniyang magiging asawa.  Ang ,mga mental disorder na kasama rito ay clinical depression, bipolar disorder (manic dep[ression) panic attacks, anxiety disorder, at schizophrenia.   Mayrrong mga taong kaya ang mapagasawa ang mayroon problemang mental at mayroon namang taong di kaya.

    May iba’t ibang basehan ng pagkaya ng tao o hindi.  Ang isa, talaga, ay ang pagkatindi at lalim ng pagmamahal nila para sa isa’t isa.

    Pero hindi lang yan ang importante, Susan.

    Mahalaga rin kung may pagasang gumaling ang tao o kung wala.

    Sa lahat ng mga poblemang sikolohikal, ang schizophrenia ang pinaka matagal na magamot (kung talagang magaganot ito—more on that later) at ang pinaka nakaka apekto sa buhay ng tao at ng mga nagmamaghal sa kaniya.  Yan ay dahil angh schizophrenia ay may kinalaman sa atinbg pagtingin sa mundo at sa ating sarili.  Sa schizophrenia, minsan nakakarinig tayo ng boses o nakakakita ng mga bagay na wala naman talaga doon (positive symptoms—ang pagkarinigm pagkakita o paglasa ng mga bagay na wala naman doon). 

    Mayroon ring mga negative symptoms,--ang walang aksyon o salita na nakikita ng tao sa iba.  Tila ang boyfriend mo ay may mas maraming negative symptoms. TO BE CONTINUED...

  • Marriage and Mania

    Hello Dr. Margie Holmes:

    My 47 year old mom was recently diagnosed with bipolar disorder. Recently, acting on her doctor's advice, my dad and I confined her. Within 6 hours, her doctor called and discharged her. Later did we found out that her meddling and intrusive sisters came to the hospital to get her out. Now, my mom is manic and has not been taking her medicines for a week. My dad and I don’t want to tell her to take it as we did before because we would look bad again. I have reported this to her sisters but they just seem to let it go.

    My mom is slowly deteriorating (her psychosis is back) and she's set to marry another guy. She had 3 husbands in the past and I have conveyed to her doctor my feelings regarding the marriage because i believe my mom doesn’t love the guy and she’s doing it for security purposes. Before my mom met this guy whom she’s about to marry, we had a family for 12 years. I am just so confused about her doctor, her act of discharging my mom and not having the proper discernment on the situation. The doctor said there is nothing I could do to stop the marriage. How could I allow such thing which I know will ruin my mom in the end?  I’m so helpless....

    Sari

    Dear Sari:

    Please forgive me for taking over a month to answer your letter. I was so touched by it, and wanted to give you the best answer possible.

    It is easy to feel helpless in the face of a bipolar person, especially at the height of her mania, , and to feel there is nothing you can do.  And that is because that is probably  the truth:  sometimes, there truly is nothing you can do. Especially in this case when even the doctor has seems to recognize the situation as such.

    It might be a good idea to talk to the doctor once things have settled down and ask her why she made the decisions she did.  If her reasons don’t make sense to you despite her explaining the situation, maybe you can explore the possibility of changing doctors.  Who is in charge of deciding who her doctor, Sari?

    It must be very difficult seeing your mom make plans to marry another man, especially since you had a taste of how good life can be when you had an intact family for 12 years.  As you know, these manic phases do not last forever, and I am hoping that, when she gets back on an even keel, she will realize all she had with you and your dad and be a family with you once again. 

    But that, too, will be temporary until your mom realizes she has a disorder and that taking her medicines will help her remain, hopefully, not only sane but happy.

    People with bipolar disorder usually have several  marriages in their lifetime,  the way your mom does, but with the proper treatment, a happy marriage and family life are still possible.  I wish with all my heart that that is a possibility also for you and your mom.

    You are a wonderful daughter to care for her so deeply, but please remember that you cannot live her life for her,  and that you are not to blame for any decisions she takes.  Sometimes the family of the bipolar tend to blame themselves for things that go wrong, wondering if they did enough, were patient enough, loving enough, etc.

    The implication behind these questions is that if they were enough, all this stress and heartache wouldn’t happen.  Not true, Sari.  Like any illness, mental or physical, all the love in the world is not enough unless the proper treatment is also in place.   And no one can make sure your mom gets treatment except for her. 

    Let me stop for now in case there is more you want to tell me.   There is supposed to be a support group for people with mood affective disorders and their families. Would you like me to find out more about this for you?   Hang in there—MG Holmes

  • Directionless,  Confused, etc.

    Dear Dra. Homes,

    Hello! I'm glad that i found your website,  i hope that u can help me out somehow.  I'm Liza May, 29years old, a govt. employee with no direction in life, kulang nalang i-label ko sarili ko as junkie. I suffered from depression since I was a kid and right now I'm taking anti-anxiety pills to somehow ease up the anxiety. I'm really confused and tired and mad from all problems-

    i don't know who the real ME is, or what I want in life, I also have a low self-esteem and lots of regressions in life, I’m still trapped in my past and cannot make a rebound, and so I thought that death is the only way to end up all my problems.

    I know for a fact that I can’t reach the age of 30, can u imagine at my age I haven’t experienced sensual love, i don’t have any bf, i get emotionally affected by things, by people, by society. And so I thought that death and drugs is the only solution. I read some books about my case but can’t find exactly what help it can do for me.

    Dra. Holmes, right now I'm reading this book by Jane Ussher called  Womens Madness: Misogyny or Mental Illness. Sometimes it keeps me sane but it also makes me ponder. Hehehe.  I need ur help or probably an advice will do. 

    Thank u so much in advance

    LIZA MAY

    Dearest Liza May:

    My heart goes out to you.  It is awful to feel alone, directionless, confused and so full of problems that death seems the only option.  Before I can help you further, I need to know more:   what are the regressions you suffer like?  What in your past makes you feel trapped?  How did the depressions start? 

    Aside from reading, what else keeps you sane?  Does anything—anything at all, no matter how seemingly mababaw (superficial)  give you joy, if even for a little while?  Is there anybody you can share these problems with?  And even if there’s no one (so far), is there anyone whom you regularly see or talk to?—an officemate, a neighbor?  Wo lives with you at home?

    Let me know and let’s take it from there, ok?  BTW, thanks for sharing this letter with others, as many feel as you do, but may not have the courage or the skills to put it down in writing.  Keeping my fingers crossed I hear from you soon….MG Holmes

  • Inferiority Complex

    Dear Dr. Holmes:

    how can i overcome my inferiority complex? it bothers me so much, i can't go out anymore with many people around. i hope you can help me.  Mai

    Dear Mai:

    I’d like to help, mai, but I need to know more about it.  Many times cognitive behavioral therapy (CBT) can help.  There is a primer on CBT that is on the mood affective disorders section of this website.  (click the icon called Other Than sex, then click on mood affective disorders).  CBT has been very useful for depression—just as effective as medication, in fact and since inferiority complexes are oftentimes linked to depression, it may also be useful for what you are feeling right now.

    Also, if you told me more about your inferiority complex, maybe the suggestions I gave might address your concerns more directly.  Looking forward to hearing from you again—MG Holmes

  • Manic depressive at Pagiging OFW

    (Since the following question was asked in Tagalog, Dr. Holmes feels a Tagalog answer would be better. Please write to her if you would like an English translation!)

    Dear Dra. Holmes:

    Gud am po. Si Ruben nanaman ito. Doktora, kung uminom ako nglitihum para sa manic depression ko, at maaari na akong magtrabaho rito, bakit ako hindi puede magtrabaho abroad? Gusto ko sana doon, mas malaki ang kita. Please reply.

    RUBEN

    Dear RUBEN:

    Maraming salamat sa iyong follow up question. Ibig sabihin talagang seryoso ka sa iyong pag aalaga sa iyong sarili. Bahagi kasi ng pagaalaga sa sarili ay di lamang ang mga gamot na kailangang inumin, pero rin ang pag alam ng mga bahagi sa buhay mo na mahalaga.  Para sa iyo mahalaga di lamang magtrabaho, pero magtrabaho sa ibang bansa.  On the one hand, hanga ako sa iyo na hindi mo pinapabayaan ang iyong dream na magtrabaho sa ib ang bansa.  On the other hand, importante ring tingnan kung lahat ng ating mga panaginip sa buhay ay kailangan nating ipwersang itupad o hindi.

    Minsan kasi, mas maigi na tanggapin nalang na kahit na mayroon tayong gustong-gustong mangyari, mas nakabubuti sa atin kung hindi ito mangyari. Hindi kita kilala ng husto, Ruben, kaya hindi ko masasabi kung ang iyong pagtrabho sa ibang bansa ay hindi para sa iyo.  Ang psychiatrist mo ang makakasbai sa iyo kung kaya mong magtrabaho sa ibang bansa o hindi.

    Kahit pare-pareho ang diagnosis ng 3 tao—sa iyong kaso, manic depression—iba pa rin ang kanilang sakit.  Ang isa ay kayang magtrabaho sa abroad; ang ikalawa ay makakaya in the future kung uminom siya ng gamot at hindi na maglasing, halimbawa, at ang ikatlo, kahit na siya ay matalino, mabait, at magaling sa trabaho ay hindi talaga kaya.

    Iba magtrabaho sa abroad, Ruben, kaya hanging hanga ako sa mga OFW natin.  Of course, hangang hanga rin ako sa mga kapwa Pinoy natin na nananatili rito sa Pinas, kahit na kurakot ang ating mga congressman at ang hirap maghanap buhay.

    Pero iba ring manirahan sa ibang bansa, Ruben. Ang layo mo sa mga minamahal at nagmamahal sa iyo.  Yan siguro ang pinakamalaking bagay. 

    Tapos, at least rito, mahirap ka man o mayaman, gaya ng sinabi sa akin ng isang taxi driver, “the Filipino is king.” Hindi ka second class citizen rito, bansa natin ito.  Siyempre, sa ibang bansa, sila ang king (at queen).  At minsan, ang mga hindi masyadong matalino o mabait sa kanila, ay dinudurot (like to emphasize) ito sa iyo: Na sila ang may karapatan sa bansa nila, at nagtratrabaho ka lang doon. Mahirap tanggapin yon, Ruben, ang kabastosan ng iba na hindi mo naman masagot ng derecho dahil ayaw mo mawalan ng trabaho.
    Tapos, iba ang pagkain, iba ang patakaran, iba kahit ang amoy  sa ibang bansa. Akala ng tao bale wala ito, pero malaking bagay ang amoy sa pagkain, halimbawa, at sa oagtulog, Minsan matagal bago tao talaga maka-adjust sa ibang bansa at ang stress ng pag-a-adjust ay maaaring sobra (o super laki) para sa iyo kung may manic depression ka.

    At ang daming tukso pa, Ruben.  Dahil malungkot nga ang buhay OFW, kung hindi ka matatag talaga, madali maglasing, manugal, magka-affair atbp.

    Ano ba yung sagot kung may magbitaw ng: “mahirap maghanap buhay”?

    “Mas mahirap ang walang hanap buhay.”  So, kahit sa ibang bansa o dito sa Pinas, Ruben, napakalaking bagay na ang  makatrabaho.  Ingat and all the best—MG Holmes

  • Manic Depression at Trabaho

    (Since the following question was asked in Tagalog, Dr. Holmes feels a Tagalog answer would be better. Please write to her if you would like an English translation!)

    Dear Dra. Holmes:

    Gud am po.  Manic depression po ang sakit ko. Curable po ba ito?  With lithium/quilonium puede pa ba ako work abroad? Please reply.  

    RUBEN

    Dear RUBEN:

    Maraming salamat sa inyong sulat.  Ang manic depression (o tinatawag na ngayon na bipolar disorder) ay isang mood affective disorder. Ang ibig sabihin yan ay na  ang “sakit” na ito ay sa “matinding kalungkutan” (depression)  AT ang kabaliktaran nito ng matinding kalungkutan, na tinatawag na sobrang kasiyahan (mania o hypomania).

    Ang pangkaraniwang gamot sa manic depression ay lithium/quilonium.  Kung ito ay may epekto sa iyo, napaka swerte mo, dahil ang lithium ay mas mura di hamak ng ibang gamot para sa manic depression. Yan ay dahil ito ay isang “natural salt” na hindi ginagawa sa laboratoryo, kaya walang kailangang bayaran sa mga malalaking pharmaceutical para sa “R and D” (research and development) o kahit para sa profit (tubo) nila.

    Ang problema lang ay na hindi lahat ng mga manic depressives ay nagagamot ng lithium. Kung ikaw ay isa sa mga swerteng manic depressive na nagagamot sa lithium, then makakatrabaho ka nga sa abroad.

    Pero, Ruben, hindi ako ang makakasagot ng tanong na ito para sa iyo. Ang kailangang mo ay ang iyong psychiatrist, na nakausap ka ng maraming beses, na alam kung ano ang kaya mo o hindi, alam ang reaksyon mo sa gamot o hindi, at alam rin kung iniinom mo ang gamot mo o hindi.

    Kung sabihin ng psychiatrist mo na puwede kang magtrabaho sa abroad, ok yun. Pero kung sabihin ng psychiatrist mo na hindi ka puedeng magtrabaho ng abroad, inaasahan ko na makakahanap ka ng trabaho rito sa Pilipinas na makakabigay ng hanap buhay sa iyo at makakatulong rin sa iyong kalusugan pisikal at mental.  Ingat and best of luck—MG Holmes

  • Will she (still) marry me? (A Conversation with JAMES)

    Dear Dr. Holmes:

    When I popped the question to my fiancé, Susan, she jokingly asked:  Wala ka bang lahing loko-loko?” (are you sure there are no loonies lurking in your family?)

    She probably saw how shocked I was, because she quickly tried to reassure me that it wasn’t that she was “prejudiced,” it was just that that will be the first question her dad will ask her once she tells him she’s marrying me.

    Is this typical behavior for a man with daughters (I am an only child), or is her father a Neanderthal?

    JAMES

    Dear James:

    I’m afraid you’ve presented me with a false dichotomy here. In certain parts of the country, this is typical, but that doesn’t necessarily mean her father isn’t a Neanderthal.

    In many provinces, her father is behaving not only normally, protectively (and thus, as he should be), towards his children.

    Admittedly, his question is rather direct. This is part of where the Neanderthal-ism comes in. he could’ve asked the question less belligerently.

    If he were more genteel, he could’ve said something like this instead: “Is there anything else we should know about the family, dear? –bad teeth, huge debts,  a strain of madness, perhaps?”   
                      
              Unless his purpose was to shock his daughter into the truth?  Or could that have been her purpose when she popped her own question to you?   If so, my question is: “Good God, man! Haven’t you talked about this before?”

              I realize mental illness isn’t exactly the first thing you talk about when out on a first date.  Or even on subsequent dates when you are out to sweep her off her feet so still on your best behavior.
    But marriage is a serious matter.  So along with moonlight, roses, and future dreams including how many children you both want to have, it is best to discuss other more serious but equally important issues like: death and taxes, debts and depression. I mention depression simply because it is so common among us that psychiatrists have called it the common cold of mental illness.

    Because she is not only marrying you as she sees you now, but you behind closed doors, before you’ve brushed your teeth and combed your hair.  And not just you now, public and private, but you in the future, when the slings and arrows of outrageous fortune have hit their mark and the dreams you may have had have clearly bitten the dust. 
    Will you still be brave and true even when things are not going your way?  Does your family have a propensity to bail you out whenever things get tough so you never learn to stand on your own two feet? What happens, then, when your parents pop off and you no longer have anyone to lean on?  Is there any strain of mental disorder which may rear its head once things get difficult? 
    These are all reasonable considerations and the more one knows before marriage, the better prepared one is, and the greater the chances of a happy, open and long lasting marriage.

              Because Susan misread my shock, Dr. Holmes.  It isn’t really because I felt her dad incredibly uncouth.  It’s because I’ve been diagnosed as clinically depressed twice before and haven’t told her. Must I?

    You don’t have to do anything you don’t want to, James.  But if you want your marriage to start out on an honest footing, then, yes, it would be a good idea to tell her about your previous depressions. 

              Just because depression can run in families, does that necessarily mean every depression has a genetic basis?
              No. Not every depression, but certainly many of them.

              Even if my depression has a genetic basis, can I still do something about it? 
    Abso-bloody-lutely.

              Thank God!  Does that mean Susan will still want to marry me?
    Actually, that depends on what sort of a person she is, doesn’t it?  If she’s bright and sophisticated, then no problem. She will know that even if depression runs in your family, you won’t necessarily be lumbered with it the rest of your life.  Especially with a loving, supportive wife by your side J.  A life partner who encourages you to take your medication (should you need it) and avoid lifestyle choices that may exacerbate your vulnerability to depression would help tremendously. She will know that past depressions do not make future ones inevitable, even if there is a 60% likelihood of a third depression if you’ve had two previous ones.  
    But these are mere percentages for ordinary mortals. By accepting your diagnosis (of having been clinically depressed twice) and taking steps to deal with it, you have risen above mere mortals.
    You accept your diagnosis, you are willing to be open about it to people close to you, you will do what it takes to prevent getting it again.  You have the best chance in the world, therefore, not to be depressed again.  But even if you do, it need not ruin your life. Hells bells. It need not even debilitate it to a large extent.
    Forewarned is forearmed.
    However, (going back to whether Susan will be willing to marry you or not) if she’s not terribly bright, then nothing you can do will convince her to marry you.  But then again, if she really is as prejudiced as her dad first sounded, if she’s the type to be scared off by what’s happened in the past instead of looking forward to the good that can happen in the future, why one earth should you want to marry her? 

    What do you mean?

    Well, if she’s bright and open minded, she will know beyond any reasonable doubt that depressions are not only curable, but preventable.  So no more future depressions (in the best of all possible worlds) or, in a world where crooked politicians still get elected, most potentially possible future depressions can still be prevented AND even the ones that may come up can be (1) cut off at the pass fairly quickly OR (2) be not as intense or long lasting.  She will realize that there is so much one can do to not only “cure” an existing depression, but more importantly to prevent future ones.
    However, if she is not bright and open minded, then no matter what you do or say, no matter how many journal articles on depression or how much methodologically sound research you show her will convince her that not only are you as good as any other man, but maybe even better!

    Dra, why can’t I just keep my depressions a secret and make sure it won’t happen again?

              Because you can’t, James.
    You can make sure you take your medications and go to CBT  if you need either or both; but you can’t make sure you won’t get depressed again.
    Life is not 100% under our control which makes it frustrating, but also exhilarating.  We can control whether we behave with integrity to anything that happens to us, but we can’t control what happens to us. Whoever said: “life is what happens when you’ve made other plans” hit it on the head.
              Even if she “blamed” her father, Susan asked you directly whether mental illness ran in your family, James.  I don’t see how you can get out of telling her the truth and still not be a bastard.
    What I hope, however, is that you shouldn’t want to.  Even more, I am hoping (at least after you finish this book) that not only do you NOT want to weasel out of this because you don’t want to be a liar, but you also see no need to lie.  So, you got depressed twice.  Yes, it may mean another depression or two (or even three) in your life. 
    Big deal. There are other things far worse, like beginning a marriage with a lie.

    So--sigh- it’s true then, na nasa lahi ito? (it runs in the family)
    Well, yes and no. 

    As in all important things in life, there are no simple answers.  Being depressed, like other familial reactions—either good or bad--, can be a function of both shared genes or shared experiences. 
    There are many reasons you might have gotten depressed. Even if other members in your family get depressed, the reason is not necessarily simply genetic. You were depressed either because you have a biogenetic vulnerability to depression and/or because living with your family, if only because some of them were depressed, stressed you out.  So even if it isn’t genetic, it is still familial (still runs in the family) because you share the same stressful stimuli.
    Another way it can be familial are the times you respond to situations/life events the same way they do because you learned to respond that way by watching or growing up with them. 
    For example, when stopped by a policeman for running a red light, some people may attempt bribes, others charm (works best when young and female) and others an indignant: “do you know who I am?!!?”
    Btw, James, running in families can be a good thing as well.  If your family taught you to look at the bright side of things: “Don’t worry, son. Even if you got a C in this test, at least it wasn’t a D!!!…and maybe you’ll get a B next time!” 
    Or your family taught you to be gentle to people “No doubt he behaved like an asshole, but pagbigyan nalang (let it go). he’s going through some pretty heavy shit at the moment”    
    In a way, all you learned from your family, all your family gave you via genes or via osmosis due to what they said or how they felt and behaved, is “nasa lahi.”(from the family).

    So you can escape it then, kahit na nasa lahi?
    Again, yes and no.
              If it is biogenetic, you can’t. But you can do things to lessen its impact. And you can do things, make lifestyle choices, to prevent having things happen that you don’t want to.
              For example, sleep.  Many people who have a biogenetic vulnerability to bipolar disorder need to make sure they get sufficient sleep because lack of sleep is one of the fastest triggers for (hypo)mania, which is usually but not always followed by depression.
    If it is a function of your environment, definitely you can, though some things are easier to escape than others.

    Does that mean that, if 2 siblings have been depressed, it isn’t necessarily inherited?  It could just be because of a string of bad decisions, or the way the kids were raised or even for entirely different reasons that have nothing to do with heredity?You’ve got that right, bro!

    What about a more extreme example, say, a mother and 3 out of 4 of her kids are depressed, surely that has a genetic component?
    Not necessarily.
    Among other things, we need to distinguish between what is genetic and what is biological but not genetic.
    We shall consider this at greater length should anybody ask me more about the causes of depression,ok, JAMES? even you!  Ingat—MG Holmes

  • Can I really get better? (A Conversation with GINA)

    Dear Dr. Holmes:

     I have been depressed these last eight (8) months, and have been going for counseling for even longer than that.  I also take supplements, exercise whenever I have the energy and pray like crazy to the Lord above.  Is there anything else I can do to get better?

    Can I really get better? 

    I am skeptical—even hopeless--because I have had this depression, on and off, for over 20 years now. I’ve tried everything I can think of:  prayers, friends, travel, even—and I am ashamed to admit it now—sex.  I’ve also tried counseling, asking forgiveness from my parents, the whole caboodle!! 

    Nothing works.  Can you help me? 

    GINA

    I’ll try, but it sounds like you may need a psychiatrist more than a psychologist at this point.
    Only a psychiatrist can prescribe medication, you see, and medication may be just the thing you need right now.
                     
    Sounds ominous. Is there no other way?
    In your case, probably not.  But I don’t really know.  By your own admission, you’ve tried everything except for medication and therapy.  Ironically, I think those are the very things that will work for you.

    But I’ve already tried counseling--innumerable times!!  Doesn’t that count?
    Counseling counts a lot when listening to yourself, clarifying all the different options in your life, and getting support during difficult decisions  is all you need.   But depression needs something more (or, at least, different), so counseling just doesn’t cut it, I’m afraid. 
    You need ‘let’s hunker-down-and work-on-this’ therapy and/or medication. 

    I guess that means I’m really sick if I need to take medication? Djahe (so embarrassing!)
    You are really sick even if you don’t need medication.  Depression is considered a mental disorder, Gina.  But so what? Lots of people get depressed and lots of people get sick in many other ways, both mentally and physically.  
    What is embarrassing is to deny that you have an illness.  What is tragic is if you do nothing to get better and/or try to prevent getting sick again.

    So tell me about medication…

    Medication is not for everyone, but it sure helps a lot of people.  Medications made to combat depression are called antidepresaants,  There are all sorts of antidepressants, starting with tricyclics, MAOs, but the most promising a the moment are the SSRIs (selective serotonin reuptake inhibitors). An example of this is Prozac (flouxetine) which, happily, can now be bought generically and thus less expensively.
    SSRIs have revolutionized not only the way people look at antidepressants specifically, but the way they view psychiatry in general.  Not just for the sickos and weirdos, but for people like ”you and me:”
    Because of prozac, most people know about antidepressants.  Depression is so common that as Peter Kramer said in explaining his book Listening to Prozac (Penguin, 1994) people have at most three degrees of separation from it:  either they themselves have been depressed, or they know someone who’s depressed, or they know someone who knows someone who’s been depressed.

    What about therapy? There are myriad kinds of therapy for depression, which is just as well, since there are many different kinds of depression.  If your depression is really anger turned inward, a theory proposed by Freud and his followers, then psychoanalysis is probably the way to go.  If your depression is due to learned behavior patterns that lead to your being in situations that most people would be depressed to be in, then behavior therapy is the way to go.

    At the moment, the two therapies considered most effective in dealing with depression are cognitive behavioral therapy (CBT) and Interpersonal Therapy (IPT).

    Cognitive therapy teaches patients to catch their irrational self-defeating automatic thoughts as they are occurring and substitute more rational constructive ones. Therefore, instead of wasting your time berating yourself for not completing what you’d planned to by a certain time, you tell yourself: “Right. Its 2:00 p.m. Instead of calling myself all sorts of names which I rightly deserve, let me do what I can to complete this project.”

    I guess one way of looking at CBT is that if we can think our way into depression, it is also possible to think our way out of it.

    How do we think our way into depression?  When we think illogically, are unaware that we do, and allow these thoughts to govern our lives and affect our feelings.

    Here’s an example: 

    Jeremy Baer has been dysthymic for the longest time.  “All my life,” he says.  But what Jeremy went to his psychologist (Louie) for was another depression (double depression) that came on top of that—when he was stuck for the longest time, unable to sleep, ruminating for hours about what to do and not seeing a way out.  Here are his words: “it (the depression) got alleviated after 1 or 2 sessions.  Because he showed me that I had got into a situation that I believed was either black or white…but he showed me there were gray options in between. I had become fixated on two solutions when there were many more that I hadn’t realized.  I still had to make a decision but he unblocked the thought process. There were more options and one could again think more clearly.  I had thought through my 2 options and I got stuck. But therapy with him unblocked the process.”

    Interpersonal therapy (IPT), on the other hand, assists patients through life's transitions and in overcoming deficits in social skills. At the 2002 American Psychiatric Association annual meeting, Ellen Frank PhD of the University of Pittsburgh recounted the case of a 28-year-old graduate student having to deal with the sudden death of her mother, a conflict with her thesis advisor, and a shift in her relationship with her father as a result of her mother's death. Using the skills she learned from interpersonal therapy, the student was able to resolve her dispute with her father, and her depression subsequently remitted.

    There is lots more to both CBT and IPT than mentioned here, of course, and we shall discuss it further If people are interested.  Ingat—MG Holmes

  • Labis na may Kulang

    (Since the following question was asked in Tagalog, Dr. Holmes feels a Tagalog answer would be better. Please write to her if you would like an English translation!)

    Dear Dra. Holmes:

    tawagin na lang po nio akong mitch. nagmahal po ako sa isang lalaki na mas bata sa akin. ako po 44 years old at sya ay 28 yrs old. sa japan po ako at may pamilya den d2. may nakilala po ako sa pinas cya po ay c baby ko...

    na inlove po ako sa kanya at pinakita ko sa kanya ang 2nay na pagmamahal ko. binigay ko po ang lahat ng mga gusto nya. pera, material, lalo na ho ang motor na gustong gusto nya sa lahat. Pero bigla ho cyang nagbago at sinabi nya na hindi pala nya ako 2nay na mahal..

    “Sorry” yun ang sabi nya. Alam nyang pauwe ako sa may para makita un mga inimbest ko sa kanya pero binigo nya ako after one month. pagkabigay ko ng motor...AYAW na nya sa akin...

    Ang sakit sakit po ng ginawa nya sa akin na hindi ko matanggap talaga...tinanong ko cya “bakit ka nagbago? sabi mo masaya ka sa akin?”

    “...oo masaya ako sa mga binigay mo pero hindi kita mahal......pinagaralan man kitang mahalin pero hindi ko talaga kaya.....panu un future ko?...salamat nalang sa mga binigay mo dahil malaki ang naitulong talaga sa akin ng mga ito... pero sorry talaga ayaw ko na!!”

    ang sa akin lang po sana anicip man lang nya na umuwi muna ako ang pasayahin... at ipakita un mga nainvest ko sa kanya..hindi un binigla nya ako...naguusap naman kami ng maayos nung una... ok naintindhan ko naman cya...pero habang tumatagal nakapagicip din ako na isang malaking PANLOLOKO ang ginawa nya sa akin... halos hanggang ngayon hindi ko pa den matanggap.. .

    Ang gusto ko masaktan den cya, guluhin cya... pagsalitaan na masasakit na salita....bawiin un motor na pinundar sa kanya....ipakulong na panloloko....estafa... pero hindi ko magawa kasi nga MINAHAL ko cya...naawa naman ako...pero paano naman ako ang sakit na nandito sa puso ko??..tulungan po ninyo ako para sa kagaangan ng loob ko na tanggapin na BIGO ako sa mga pangarap ko sa kanya...umaasa po ako na masagot agad ninyo ang problema ko...marami pong salamat.. MITCH

    Dearest Mitch:

    Masakit talaga ang nangyari sa iyo at inaashan ko na unti-unting mawawala ang sama ng loob mo .

    Ang munting payo na mabibigay ko sa iyo para sa ngayon, para bumaba lang ng kaunti ang ngitngit ng galit mo ay eto: Kumuha ka ng unan, pumunta ka sa isang lugar na walang makakarinig sa iyo, i-imagine mo na ito ang lalakeng minahal mo, at sigawan o bugbugin mo ito ng husto. Nakaka-release ito ng tension at galit, at gagaang ang loob mo ng kahit kaunti lang.

    Aaminin ko.

    “Palliative” lang ang solusyon na ito. (Hindi tatagal, hindi malalim). Pero kailangan mayroon kang gawin kaagad para ma-release ang tension na nararanas mo. Sa PART 2 sa ibaba, maghahanap tayo ng mga solusyon na di lamang palliative. Na di lamang para malunas ang sakit, magaangan ang bigat, pero makakatulong talagang matanggap ang bigo, makakita muli ng kasiyahan sa buhay, at maunawaan ang iyon ring kontribusyon sa mga nangyari. Ingat and all the best—MG Holmes

    P. S. Kung nagtataka ka kung bakit ko nilagay ang sulat mo sa MOOD AFFECTIVE DISORDER SECTION ng website, ito ay dahil maaaring mayroon kang cyclothymic disorder. Ang cyclothymic disorder ay low grade bipolar disorder o puede ring matawag na “manic depression lite.” Huwag ka sanang matakot. Maraming tao ang mayroong cyclothymic disorder at ok na ok ang buhay nila. Lalo na kapag sila ay kumuha ng tulong (kagaya nang ginawa mo nang sumulat ka sa akin) kung nangangailangan sila.

    Naisip ko na baka may cyclothymia ka dahil sa sumusunod na dahilan: pag na-in love ka, todo bigay kaagad. Hindi mo naisip—o naisip mo, pero di pinansin—na ang laking agwat di lang sa edad, pero sa kakayanan di ng buhay nintouhay ay baka maka apekto so relasyon ninyo. Napakabilis at napakatindi mo rin magalit, kaagad iniisip na mag –revenge sa kaniyang (tilang) panloloko. Finally, sa laki ng ginastos mo sa bf mo. Ang “spending sprees ” ay pangkaraniwang symptoma rin ng cyclothymia or full-blown manic depression.

    Gaya nang sinulat ko, Mitch, di ako nakakasigurado, pero kutob ko, oo (may cyclothymia ka nga). Kung nagkakamali ako, patawarin mo ako. (paano mo malalaman kung cyclothymic ka nga? Ang pinaka maiging solusyon siguro diyan ay magpunta sa isang psychiatrist.). Kung totoo naman, mabuti na siguro na pag isipan mo kung nakaka abala ito sa buhay mo (maliban sa nangyari ngayon) at anong magagawa mo para mas in-control ka next time.

    Haba ng P.S.!! (sorry, sorry) sa PART 2, tutuloy ko na ang sagot ko sa PART 1, ok? Ingat--

  • Labis na may Kulang - Part 2

    Dearest Mitch:

    Pinangako ko na sa PART 1 sa itaas na magbibigay ako ng “solusyon” na hindi palliative (mababaw lang at hindi talaga nasosolusyunan ang tunay na problema).

    Dahil hindi palliative itong payong ito. Hindi siya mabilisan at hindi siya madali, ok? Pero siya ay makakatulong para matingnan mo ang nangyari sa paraang banayad at accepting (hindi na kasing hirap tanggapin). Maaaring hindi ito mangyayari kaaagad, at maaring buwan—para nga sa iba, mga taon pa!!—bago matanggal ang kapaitan (bitterness) na nararamdaman mo.

    Pero ngayon mo na kailangang sikapin mawala ang kapaitan na nararamdaman mo. Kahit na matagal bago matanggal ito ng 100%, mabuti nang umpisahan mo na ngayon.

    Marami kang magagawa para sa sarili para tumaas ang probabilidad na maka-move on ka na sa situwasyon na ito.

    Kahit mahirap paniwalaan, mayroon rin sigurong mga mabuting nagbunga dahil rito (some good things have come out of this).

    Una, habang kayo ay magkasama, mayroon ka ring naranas na kasiyahan, diba, Mitch? Sa hirap ng buhay ngayon, sana ma-embrace natin ang bawa’t pagkakataon na nasisiyahan tayo sa paraang sinasabi ng iba na hindi “illegal, immoral o fattening.”

    Pero seriously, Mitch, sa kahirapan ng buhay ngayon, diba ok na rin na, even for a short span of time (kahit na hindi matagalan) nagmahal at (akala mo) minsahal ka ng iba?

    Totoo. Sinakatan ka niya. But that is the risk we all take when we fall in love. And sometimes we win (burray!) and sometimes we lose (booo—but we can always pick ourselves up again, diba?).

    Sinakatan ka niya at mahirap kalimutan. (More on this later). Pero kalimutan natin siuya sandali, at mag-focus tayo sa mas mahalaga: IKAW.

    Mahalaga na hindi ka devastated. (hirap na hirap na halos di ka na makabangon). Mahalaga na nakaka-recover ka na. Mahalaga rin na ikaw, hindi mo siya niloko. Na kahit nan in lover ka at maram kang iniisip, ang kilos at aksyon mo ay marangal, tapat at walang bahaging nagsasagasa sa iba.

    Posible kayang hindi niya sinadyang lokohin ka? Hindi mapwe-pwersa ang pagibig at mabuti nang sinabi niya sa iyo sa lalong madaling panahon. Maaari siguro siyang magkunwari na mahal ka pa niya para mas maraming makuha sa iyo, pero hindi niya ginawa ito.

    Kung sinadya ka man lokohin, eto ang magagawa mo, kung gusto mo, although hindi ko ito pinapayo:

    Mag konsulta ka ng abogado., Siya ang makakasabi sa iyo kung may basehan sa batas ang iyong gustong ganti. Walang duda ako na may moral (?) na implications na baka iba ang makakapayo, pero alam mo naman ang gobierno—hindi damdamin o moralidad ang inaasikaso kapag magsasampa ng kaso. Batas ang mahalaga. Kung wala kang basehang legal, bitiwan mo na ang iyong mga balak at sikaping mong bitiwan na rin ang sama ng loob mo (kahit na alam kong napakahirap dahil napakasakit ang nangyari).

    Hindi ko pinapayong magpunta sa abogado dahil sandali ka lang rito sa Pinas sa iyong bakasyon, diba? Bakit pa maghirap (at gumastos!!) para lang patigasin ang iyong mga damdamin? Kahit may basehan ka, pabayaan mo na kung kaya mo. Bitawan mo na ito hindi para sa kaniya, pero para sa iyong sarili, Mitch.

    Lalo ka pang gagastos. Lalo pa itong tatagal bago matapos, bago ka maka-move on. Higit pa sa lahat, lagi mong iisipin ano ang magagawa mo para sa kaso mo para umunlad ito. Kain, tulog, pagpunta sa sine, laging nasa likod ng isip mo ang kaso mo. YAn ang talagang nakakaloka, and not in a nice way either (at hindi magandang klaseng “dioskodai!! Nakakaloka!”)

    Mabuti nang aminin mo na naloko ka (maraming matatalino at mababait ay naloloko rin), maghanap ng leksyon (kung mayroon man) at move on.

    Hindi magdaling gawin subukan mong taos pusong pabayaan na ito. Kung ikaw ay rehilyoso, ibigay mo nalang sa Diyos. Siya nalang ang bahala sa dati mong boyfriend.

    Ang dapat mong asikasuhin ngayon ay IKAW, ang sarili mo. Hindi siya.

    Ang layunin ay HINDI pagkakalimot. Inteligente kang tao at walang diperensiya sa iyong utak o puso. Hindi natin nakakalimutan ang nangyayari sa atin. Pero maaari nating mapatawad ito.

    Papaano kung galit nag alit ka pa sa kaniya? Mahirap at maaaring matagal pero kaya mo yan, Mitch. Pero kailangang gustuhin mong ikaya.

    Huwag kang mag-expect ng milagro at huwag mong i-expect na mawawala ang ngitngit mong galit sa kaniya. Sa umpisa, sabihin mo lang sa sarili, “Ayan, na-ha-high blood naman ako, pero sisikapin kong patawarin ang nangyari.” Sikap lang, kahit (akala mo) hindi magawa. Pero ang pagsisikap lang ay sapat na para unti unting pagumpisa na sa tunay na pagpapatawad.

    Akala kasi ng iba kapag hindi nila makalimutan ang nangyari, ibig sabihin kailangan nilang ikuwento at ikuwento (haynaku! Lalo ka pang mangingitngit sa pagkukuwento!!) Hindi mo makakalimutan, pero mapapatawad mo siya. at mapapatawad mo ang sarili mo, para susunod, ay maaari kang magmahal uli. Ingat—MG Holmes

  • Fantasies of Killing Children

    DEAR DR. HOLMES:

    I GOT 7 CHILDREN..2 GIRLS ARE AWAY FROM ME..LEAVING WITH THEIR PAPA...THE 5 CHILDREN ARE WITH ME AND I’M THE ONE TAKING CARE OF THEM COZ THEIR FATHER WORKS ABROAD....IT'S JUST THAT SOMETIMES...WELL I THINK MOST OF THE TIMES I "HATE THESE CHILDREN"

    SOMETIMES I WANT TO KILL THEM...REALLLY...

    SOMETIMES I HALLUCINATE THAT I'VE DONE IT ALREADY...I FEEL STUCK WITH THEM..

    I DONT WANT TO DIE OR PASS THIS WORLD JUST LIKE THAT...I WANT TO BE HAPPY TOO...

    MOST OF THE TIME MY HUSBAND IS AWAY AND I HATE HIM FOR THAT...WHEN HE’S HERE HE CAN’T SEEM TO JIBE WITH MY "KAKORNIHAN." (sense of humor).

    I MEAN, ANO BA TO??GANITO NA LANG BA AKO?!!? (What’s all this going ?!!? Is this all my life will add up to?!!?)

    BUTI ( It’s just as well) I'VE SEEN YOUR COLUMN IN A CERTAIN TABLOID JUST THIS MORNING...MAYBE YOUR THE ANSWER TO MY "AGONY"PLEASE HELP ME IMMEDIATELY....PLEASE.....I NEED YOU DOC

    URSULA

    Dear URSULA:

    I will help you as best I can, but there is only so much I can do via this website. It might be a good idea to talk to a professional therapist. Please write to me again if you need any names and/or numbers.

    First, let’s distinguish between what’s normal and not normal, okay?

    Resenting your children because they tie you down and/or keep you from having the life you want is very normal. So is feeling you want to get rid of all these responsibilities and feel a young, carefree girl once more….yes, even to the point of wishing they no longer existed.

    But feeling and wishing are different from actually doing something/taking steps, even planning to actually do something about your wishes.

    And this is where the edges get blurred.

    It’s the hallucinations that have gotten me worried, Ursula.

    1. Are they real? Do you actually hear voices and see things that you know (either as they are happening or after) aren’t really happening? Because if you do, that is real cause for worry and you should see someone asap.

      This doesn’t mean you are violent and will really do the children in (though it doesn’t necessarily mean that you won’t either).

      All it means is that hallucinations are not “normal” and should be looked into.

    2. If, however, hallucinating is just a term you’ve decided to use to underscore the intensity of your desires, then you still need to see someone asap. But for entirely different reasons.


    In situation (1) you need a a psychiatrist who analyzes as well as prescribes medication. There is no harm in that. I myself have been to psychiatrists several times.

    Sometimes we are so involved I our own lives that we mistake the trees for the forest, Or the forest for the trees.

    We agonize over things that don’t warrant much thought and overlook circumstances, situations that we should pay immediate attention to.

    This is where a psychiatrist well versed in both psychopharmacology as well as psychology (CBT, psychodynamics., etc) can be of utmost importance. Just because you take medication at one time in your life doesn’t mean you will take it forever.

    And even if it does, because both you and the psychiatrist agree it is the best thing for you, so what? Millions take maintenance drugs for hypertension, diabetes, etc. Why not for stress and a feeling of being overwhelmed? For unrelenting hallucinations or over the top guilt?

    If, however, situation (2) more closely describes your circumstances, it would still be a good idea to see someone, but a psychologist or even a trained counselor might do.

    S/He (the MHP) first, will listen to you, and help you decide whether what you need to do to improve your situation. S/He will help you navigate the emotional land mines many of us have had thrust upon us. S/He will help you concentrate on what is do-able on your own and what isn’t.

    There is nothing wrong with wanting your life to be more than rearing children. And wanting it so badly you can practically taste it. And wanting it so palpably you feel you would move heaven and earth to get it (your share of excitement, your portion of the pie whatever that pie is).

    But it is much better if you go about getting this rich and fabulous life in as direct a manner as you can, and with stepping on as few toes as possible.

    Please, dearest Ursula, let me know if this makes any sense to you or you need me to be more specific. I have been through many tough times that sound remarkably similar you what you are going through. I would like to think I helped…or be told by you how I can help you more. All the best with all my heart—MG Holmes

     

  • A Primer on CBT

    Read up on Anabelle for a Primer on CBT at the Family Therapy section.

  • TO BE OR NOT TO BE (or, more accurately perhaps, To Take or Not To Take)

    Dear Dr. Holmes:

    I was diagnosed w/ bipolar mood disorder when i was 16 yo, and up to present im responding to treatments but suddenly i realized i want to stop taking my medicine coz im afraid to be dependent on it...  i stopped tking my oral mds thinking that im capable of controlling my mood.

    its been 3 weeks since i stopped taking my meds but i still visit my doctor every 21 days for injection. but i didnt tell him that i stopped taking quilonium. my doc said im ok, but i still need to take my meds for maintenance.

    My problem is, i have a speech difficulty. i talk too fast and and the tendency is i eat my words or what I’m saying.  does it have  something  to do with my manic deprssion or with the meds im taking because i don’t talk like this before. . . thank you! GOD Bless  

    DANTON

    Dear Danton:

    Many thanks for your letter.  I am afraid I cannot answer too many of your questions because, among other reasons,  I don’t have enough information.

    You write you were diagnosed with a bipolar disorder when you were 16. But I have no idea if this happened 2 weeks, 2 months, 2 years or, indeed, 20 years ago. 

    If it has been more than 2 years (or actually, even 6 months or so), without any change in the medication you’ve been taking, then it is understandable that you be curious about what life might be like if you no longer took it.  
    I hope your doctor understands this curiosity (some might even call it a longing) so that he can help explore options (if, indeed there are any) with you.

    Most people hate the idea of needing any medication, especially psychotropics (medication for mental/psychological disorders)  for maintenance.  They feel it is a slur on their “normality.”

    My feelings on this are two-pronged:

    On the one hand,  what’s so great about being normal anyway?  On the other, maybe this—needing medication to be able to work and love—is normal for you.

    After all, some diabetics regularly take insulin and many  hypertensives need medicine to live “normally” and nobody considers them abnormal or weak for doing so. This is just the way life is/needs to be for them to function optimally.

    Same with being bipolar (or sometimes even unipolar).  It might be ok to not take medication for a while, but if you want to function at your best, it could mean needing medication.

    Actually, Danton, suerte ka (you’re soooo lucky) if lithium works for you.  According to my psychiatrist, Dr, Chito Santiago, is is the psychotropic with the least side effects. It is not man made, but natural.  

    It also has the least side effects financially. Being natural, no pharmaceutical has a patent on it, nor any way to rationalize a high fee due to “r and d” (research and development).  Thus, while prozac and other SSRIs (selective serotonin reuptake inhibitors)  cost over P100 (US$2.00) per pill and zyprexa and other antipsychotics over P200 (US$4.00), lithium is about P5.80 (less than 12 US cents!)

    Still benign though lithium can be when compared to other psychotropics,  its side effects—weight gain, sluggishness, to name a few—can be difficult for some to take.  Again, the temptation to stop taking it.

    Please tell your doctor what you’ve done (or stopped doing) re your quilonium (lithium) so that he can make alalay (support you) and be on hand should you need help.

    I honestly don’t know if your talking too fast and/or eating your words  have to do with either your manic depression or the medicines you’ve been taking.  Traditionally, a person in the throes of a manic (or hypomanic) high, may talk very fast because his thoughts are racing and he wants to catch up with all/most of them. 

    Having said that, there are others not in manic or hypomanic highs that talk fast anyway.

    If you have to take an injection every 21 days—is this also in connection with your bipolarity, Danton?—it suggests your bipolar disorder is of a fairly intense nature.  This is presuming, of course, that your psychiatrist is not a quack nor taking advantage of your vulnerability. 

    There’s lots more I want to share with you, but perhaps it’s best if I wait for further questions/comments/suggestions/criticism from you and/or anybody else?  Till then, ingat (take care) and have a great Halloween/ALL Saint’s Day vacation! – MG Holmes
     

  • ANNABELLE 2: Depression's Many Faces

    Dear ANABELLE:

    Thank you very much for your letter which I started answering last week. We dealt with your feelings towards your husband in the last two columns.  Let us now try to address your job issues.  It is not as easy as that, however, because again, I think your depression colors your feelings about your job.  Can you tell me a little bit more about your job please?  Ingat (take care)—MG Holmes

    Dear Dra. Holmes: (combination of two letters sent last week)

    i have this feeling, most of the time that i don't want to talk to people particularly if i feel  I'm not welcome to be their friend… This attitude was developed when i was 6 years old when I (was) molested by my uncle again and again... My moments were so quiet, everytime i go to school. I experienced consulting a psychiatrist when i was in high school because of mixed emotions and depressions… They treated with different drugs, it was an anxiety disorder so to say…
    i'm always bothered about  my work, i don't like this job.

    I teach hotel & restaurant management & tourism subjects. Sometimes, doc, as a teacher, I cannot avoid getting angry at my students, especially those that don’t study or take the class seriously.

    The problem is whatever complaints they have, the chair always scolds me, without asking me what  are the reasons. whatever judgment she has that's it, it seems that i don't have the right to defend myself, my collegues always ask me, “Why don't you hang out at the faculty room like us?”....
     
    Doc, I just want to be by myself, when that feeling comes that I have no one on my side. All I want to do is look after my children.  When I see my kids, I feel they are the only ones on my side.

    Do I have an attitude problem, Doc? Most of the time i'm so anxious about what people will say.  Sometimes i'm afraid to face my classes. Sometimes i'm afraid to face my superiors. I worry they might get angry with me. i don't like to be with them.

    ANABELLE 

    Dear Annabelle:

    Thank you very much for your letter, I promised you last week that  we would deal with your job this week, and that is exactly what we will doing.

    In my opinion, your problem is not really an attitude problem. You do not  feel that you are above everyone else. Neither do you take your work for granted (quite the contrary!), putting it last in your order of priorities.,
    In my opinion, it is your depression that is making you feel like this. Our reactions are typical of someone depressed: not fighting for your  rights (vis a vis your superior), not even bothering to  explain the real situation to her.  Does it feel like it’s too much effort to do so, Annabelle?     Cause that is what most people feel when they’re depressed: like everything is too much for an effort. Like they would much rather just stay in bed.   Sometimes they have problems with their self confidence.

    And yet there is no reason to feel inferior. Just loom at what you’ve accomplished, Annabelle.  You are part of the  teaching profession one of the most honorable in the world.  And you are not just any teacher, Annabelle.  You have an area of expertise that not every teacher has: tourism plus hotel and restaurant management.
    This alone is sufficient reason for most people to lord it over others, but not you, Annabelle (thank God!).  In fact, you seem to blame yourself  for things beyond your control. (I think it may have started when you were abused by your uncle. This was definitely not your fault, but many adults who have been sexually abused tend to blame themselves.)    

    I am glad, though, that you still scold your students when they need scolding. I am glad you know that your school head is biased when she scolds you without hearing your side.

    A person who is not depressed would pay no mind to her school head. She would say to herself: “Obviously, my school head has a problem. I will just continue to do my work well and leave her to deal with her own prejudices. Life is too short to worry about other people’s biases.

    But I know this is easier said than done.  Next week, I shall teach you some cognitive behavioral therapy, and show you how this latest “favorite” among clinical psychologists and psychiatrists can help you ( think, I hope)
    Hold on, Annabelle. Help is on the way, Ingat (take care) and all the best—MG Holmes

    DR. HOLMES’ ANSWER IN FILIPINO

    (Minamahal kong Annabelle:

    Pinangako ko na sasagutin ko ang iyong mga tanong tungkol sa ttrabaho, at yan nay an ang aking gagagwin.

    (Palagay ko ang problema mo ay di talaga tungkol sa attitude mo, pero tungkol sa depression mo na nakaka-apekto kahit sa iyong trabaho.

    (Nasabi ko na hindi sa attitude mo dahil hindi ka naman mayabang, tamad o “snob”  sa iyon g mga estdyante o school head. Nasabi ko na tungkol sa depression mo dahil ganitong ganito ang mga reasksyon ng ibang mga depressed.: Na ayaw nalang nilang makipag away, gusto nalang nilang nag iisa (social isolation) kapag (akala nila) na inaaapi sila.  Minsan mayroon silang problema sa self confidence nila.
    (Napakataaas ng trabaho mo, Annabelle. Hindi ka lamang isang guro (na mataas nang achievement in and of itself), pero isang guro na may expertise sa tourism at  hotel and restaurant management.  Sapat nangt dahilan ito para yumabang ang maraming tao, pero hindi ikaw,  ANNABELLE. In fact, parang binibintang mo pa ang iyong sarili, kahit na, sa kabilang dako (On the other hand?) alam mo rin na may karapatan kang pagsabihan ang iyong mga studyante. At alam mo rin na biased nag iyong school head.

    (Ang mga taong di depressed ay ibabale wala ang mga sinasabi ng kaniyang school head at ipapagpatuloy ang kaniyang pagtuturo kagaya ng dati.  Pero easier said than done” (mas madaling magsalita kaysa magawa).  Sa susunod na lingo, papag usapan natin ang cognitivce behavioral therapy at papaano ito makakatulong sa ihyo. Hold on, ANNABELLE. Help is on the way, Ingat (take care) and all the best—MG Holmes)

    BECAUSE PROBLEMS ARE NEVER JUST ABOUT ONE THING, THIS SAME ANSWER IS IN THE FAMILY THERAPY SECTION UNDER THE OTHER THAN SEX CATEGORY.

  • Manic Depression and Masturbation


    Si RAF III  po ito doc.  Client ninyo na taga Bacolod na may MANIC DEPRESSION.   Nagbayad po ako g P2500 para sa isang consultasyon sa inyong opisina sa Makati.  Hindi na po ako nakabalik (kahit na sabi ninyo na makakabisita ako sa inyo ng free sa susunod) dahil kailangan na po akong bumalik sa Bacolod.

    Ask lang me tungkol sa sex kasi po na kita ko kayo sa t.v na nag announce na may website na kayo at sumasagot kayo sa may problem sa sex o may problem sa mood affective disorders. De swak na swak po ako.  Mayroon akong probelma sa sex AT sa manic depression din.

    Palagi po akong nag mamasturbate hanggang college po. Tatlong beses isang araw nangyayari iyon hanggang minsan hindi naman tumatayo ang ari ko pero pakiramdam mko para akong lalabasan ang sama ng pakiramdam ko kong hindi ko mailabas o mag masturbate. 

    My present problem now is lalong tumindi ang pakiramdam ko at desire sa sex e gusto ko sanas matigil ang pakiramdam ko pong ito dahil nakaka disturbo sa akin.

    Parang na mamanyak na po ako sa sex.

    Matatanong ko lang po sa inyo kasi may nabasa ako before sa news paper nuong hih school ako nakalagay duon na excessive masturbation makes the person INSANE  or mababliw ito o masisira ang utak niya.  Gaano po ito katutuo na nakuha ko yung MANIC DEPRESSION ko dahil sa excessive or agressive masturbation ko? Sana po ay masagot ninyo ako kaagad. Maraming salamat po.

    Lubos na paggagalang,
    RAF III


    Dear RAF:

    Marami pong salamat sa inyong sulat. Ang iyo pong tanong:  “Gaano po katutuo na nakuha ko yung MANIC DEPRESSION ko dahil sa excessive or agressive masturbation ko?” Wala pong katotohanan na nakuha ninyo ang inyong  manic depression (bipolar disorder) sa sobrang pagma-masturbate.

    Una, maraming mga lalake ay nagmamasturbate nang kasing kadalas at kasing tindi ng iyong pagmamasturbate, RAF, na hindi nagkakaroon ng manic depression.

    Ikalawa, ang manic depression ay namamana sa pamilya at ganun ang nangyari sa iyo, RAF. Di po ba, nakuwento ninyo sa akin na ang iyong lola sa nanay mo ay minsan nagkukulong sa kuwarto pero minsan naman ay napakagala at gusto lagging may maraming tao sa kaniyang piling? Ito ay maaring mga symptoma ng bipolar disorder.

    Kinuwento mo rin sa akin na ang dalawa mong  pinsan ay na-diagnose na may clinical depression. Madalas itong nakikita sa mga pamilya ng may bipolar disorder (manic depression).

    Nasabi mo rin sa aking, noong una tayong nagkita, na ang isa mong tiyo ay nag suicide.  Hindi ako nakakasigurado na siya rin ay may bipolar disorder, pero malaki ang probabilidad na ganun nga.  Mataas ang suicide attempt rate ng mga mayroong bipolar disorder.

    Dahil napakalakas ng bipolar disorder sa pamilya mo, makes sense na mayroong magkakaroon rin sa iyong immdeidate family,  Ikaw yon, RAF, kahit na nagmasturbate ka o hindi.

    At kahit nakakaproblema talaga ang magkaroon ng manic depression, san ay huwag mong kalimutan na ito rin ang nagbibigay sa iyo ng napakabilis na utak at napakagaling na artisitic skills.  Hinay hinay, lang MF, kahit na talagang mahirap gawin ito kung minsan. AT huwag mo sanang kalimutang inumin ang iyong mga gamut (mood stabilizers.  Ingat and all the best, dearest RAF—MG Holmes



Copyright © 2006-2007. Dr. Margie Holmes. All Rights Reserved
Creative Ideas by Ivertise Marketing & Web Technologies